پایان نامه عوامل موثر در موفقیت و استعدادیابی بازیکنان

محمد احسانی و همکاران (1392): در تحقیقی بر روی وضعیت منابع انسانی ورزش حرفه ای نتایج نشان داد که تعداد آن ها محدود و در والیبال و کشتی نیز با ورزشکاران نیمه حرفه ای مواجه ایم. مربیان حرفه ای نیز محدود به همان باشگاه های حرفه ای و به تعداد آن هاست و بیشترین بخش منابع مالی ورزش حرفه ای از بودجه‌ی عمومی دولت تأمین می شود.
Widget not in any sidebars

منظمی وهمکاران(1392) در تدوین معیارهای انتخاب مربیان ملی والیبال کشور بیان می کنند شاخصهای مدیریتی، فنی و اجتماعی، مهمترین ویژگیهای مربیان ملی والیبال کشور هستند.
اصل کوتی و همکاران (1392) در شناسایی موانع پیشرفت فوتبال در استان خوزستان از دیدگاه جامعه ی ورزش به شش مانع مهم اشاره می کنند که تأثیرگذارترین و کم اثرترین عامل موانع پیشرفت فوتبال استان خوزستان از دیدگاه کل جامعه به ترتیب، عوامل تأسیساتی تجهیزاتی و – عوامل فنی اجرایی بودند.
نظری و همکاران (1392) در تبیین استراتژی والیبال ساحلی ایران در بخش قوت به مطرح بودن والیبال به صورت سالنی و ساحلی در مسابقات المپیک و در بخش ضعف به نبود یک سیستم استعدادیابی والیبال ساحلی در کشور اشاره می کنند و برای توسعه‌ی والیبال ساحلی استراتژی های برگزاری مسابقات داخلی ، ایجاد فرصت های بازی برای عموم، تدوین الگوی استعدادیابی، ایجاد ارتباط و تعامل با ورزش دانش آموزی و دانشجویی، توسعه‌ی باشگاه های والیبال، توسعه‌ی منابع مالی و فرصت های بازاریابی، افزایش تجهیزات زمینهای والیبال ساحلی را تبیین کردند.
میرمعینی (1392): در تحقیقاتی بر روی استعدادیابی در والیبال مدارس، راهکارهایی برای استعدادیابی و پرورش استعدادها در رشته والیبال معرفی می نماید:1- تشکیل کمیته تخصصی استعدادیابی والیبال در باشگاه ها 2- تشکیل مدرسه تخصصی در تمامی استان ها و شهرستان ها 3- برگزار کردن مسابقات منظم لیگ کشوری در رده های سنی مختلف به خصوص نونهالان4- الزام کردن تمام باشگاه های لیگ یک و برتر به ایجاد آکادمی والیبال 5- الزام کردن تمامی باشگاه ها به داشتن تیم پایه مینی والیبال6- تشکیل آکادمی والیبال استانی در تمامی استان ها و شهرستان های کشور.
غایب زاده و زمانی (1392) در شناسایی عوامل موثر در موفقیت تیم ملی والیبال ایران از دیدگاه کارشناسان به عوامل مختلفی از جمله: برنامه ریزی بلند مدت، انجام کارهای پایه ای در والیبال، استعدادیابی بازیکنان، شرکت در رقابتهای دوستانه و رسمی بین المللی، حضور کادر فنی متخصص و مربی خارجی و سرمایه گذاری باشگاه ها دست یافتند.
مهدی زاده و اندام (1393) در تحقیقی که با عنوان راهکارهای توسعه ورزش همگانی در دانشگاه های ایران انجام داده اند: به شش عامل سازمانی و مدیریتی، محیطی، روانشناختی، درون فردی، عدم حمایت اجتماعی و محدودیت زمانی در تبیین موانع مشارکت ورزشی دست یافتند.
علی دوست و همکاران (1393) در بررسی اولویت ها و راهکارهای پیشرفت ورزش قهرمانی جودوی کشور به هشت متغیر مختلف از دیدگاه صاحب نظران این رشته ورزشی اشاره می کنند که عبارتند از: استعدادیابی و آموزش و پرورش ورزشکاران، هماهنگی و ارتباطات، مدیریت ‌و برنامه‌ریزی، بودجه وامورمالی، پیشرفت مربیان و نیروی انسانی، تجهیزات سخت افزاری، مسابقات و اردوهای ورزشی، انگیزش و حمایت از منابع انسانی.
میرزایی و همکاران (1393) با بررسی موانع توسعه پایگاه های ورزشی قهرمانی کشور مطابق با استاندارد های روز دنیا، چهار مورد موانع امکاناتی، موانع مدیریتی (مثل عدم فراگیر بودن این پایگاه ها، عدم بودجه مناسب پایگاه های ورزش قهرمانی و عدم وجود برنامه جامع در پایگاه های ورزش قهرمانی)، موانع انسانی (عدم وجود مدیر مربوطه به تربیت بدنی در پایگاه های ورزش قهرمانی و عدم متخصصین مجرب) و موانع فرهنگی را عنوان می کنند.
مهرابی و همکاران (1393) در بررسی و تحلیل مسائل و مشکلات بازدارنده مشارکت در رشته ورزشی کشتی چوخه به موانع سازمانی(برخوردار نبودن کشتی چوخه از مدیریت واحد و قوانین و مقررات منسجم)، موانع محیطی، درون فردی و میان فردی اشاره می کنند.
سید عامری و همکاران (1393) در مقایسه‌ی دیدگاه ورزشکاران، مربیان در مورد راهکارهای پیشرفت ورزش قهرمانی والیبال، هفت راهکار مختلف را بیان می کنند: ارتقای سطح دانش علمی و فنی مربیان، استعدادیابی به روش علمی و تخصصی، تأسیس مدارس والیبال، تأسیسات و تجهیزات – نظام آموزشی یکپارچه، توسعه‌ی والیبال در مدارس و بودجه‌ی فدراسیون – سطح بندی، تأمین آینده‌ی شغلی، مسکن و شرایط ادامه‌ی تحصیل ورزشکاران- حمایت معنوی مربیان و ورزشکاران، بهره گیری از افراد متخصص و تحصیل کرده‌ی تربیت بدنی-راه اندازی کمیته‌ی تحقیقات و برنامه ریزی جامع و بلندمدت – حمایت وزارت ورزش و کمیته‌ی ملی المپیک، حمایت مالی ورزشکاران و مربیان، جذب اسپانسر.
2-5-2 پژوهش‌های انجام شده در خارج کشور
فدراسیون بین المللی والیبال بدون شک یکی از ‌اولین فدراسیون های بین المللی است که رویکرد استراتژیک را در مدیریت به کار گرفته است و تصمیم اجرای آن از مجمع فدراسیون های ملی والیبال در زمان بازی های المپیک سال 1992 بارسلونا گرفته شد و سیاست هایی را برای فدراسیون های ملی و فدراسیون های بین المللی والیبال تدوین کرد که در پنج هدف خلاصه می شود: 1) ترویج والیبال و والیبال ساحلی به مثابه‌ی ورزش های اصلی در سطح ملی ، قاره ای و جهانی 2) تلاش برای رساندن والیبال به صدر ورزش های بین المللی و تبدیل آن به ورزش درجه یک از منظر تماشاگران از طریق حمایت رسانه ای 3) پخش مهم ترین رقابت های والیبال ملی ، قاره ای و جهانی در رویدادهای رسانه ای که از تلویزیون پخش می شود و جلب حمایت مالی مؤثر توسط اسپانسرهای بین المللی 4) تبدیل فدراسیون ملی، کنفدراسیون و فدراسیون بین‌المللی والیبال به حرفه ای ترین سازمان ها با مدیریت پیشرفته، انعطاف پذیر و مؤثر در کوتاه ترین زمان 5) افزایش تعداد کشورهایی که قادرند والیبال را در بالاترین سطح و به جذاب ترین و تماشایی ترین شکل بازی کنند. این اهداف به برنامه های ویژه‌ی اجرایی تبدیل شده است تا در تمام سطوح به وسیله هر یک از اعضای FIVB اجرا شود.
سینگ (2008) بیان می کند به کارگیری اماکن و تجهیزات لازم و اساسی در هر رشته ورزشی جزئی لاینفک از نظام قهرمان پروری است و نقش تجهیزات و تسهیلات را همراه با مدیریت و برنامه ریزی ، در رأس هر سیستم توسعه‌ی ورزش قهرمانی جای می دهد.
ووکیم (2010) حمایت مالی و اسپانسری را از عمده ترین دلایل توسعه‌ی ورزش در ایالت متحده می داند و ورزش حرفه ای بر محور آن می چرخد.
بوتون (2011) عوامل توسعه و پیشرفت فوتبال را شامل استعدادیابی، بازیکنان، سیستم مدیریتی باشگاه، آکادمی توسعه نخبگان می داند.
انجمن ورزش کانادا (2011) در بررسی ای که به اهمیت آموزش و عوامل آموزشی در ورزش می‌پردازد، مواردی را در رابطه با توسعه آموزش در ورزش متذکر می شود ‌‌‌‌که عبارتند از: آموزش و جذب مربیان و مدرسان واجد شرایط، آموزش و افزایش حمایت نظام یافته از پرسنل ورزشی متخصص، تقویت و توسعه علوم ورزشی و پژوهش و تحقیق در ورزش.
کوشیون ( 2012 ) مربی را عامل اثر گذار پیشرفت و رشد بازیکن و تیم می داند.
میلار واستیونز (2012) در پژوهش خود تحت عنوان « آموزش مدیریت و مدیران سازمان ملی ورزش، سنجش تاثیر آموزش بر عملکرد فردی و سازمانی» نشان دادند که مدیران ورزشی نیازمند برنامه های تمرینی و آموزش دائمی هستند تا مسئولیت های خود را به طور موثری مدیریت نمایند؛ در نتیجه عملکرد مناسب سازمان ملی ورزش وابسته به بهبود مداوم نیروی کار می باشد و طراحی برنامه های آموزشی برای مدیران از مهمترین مسائل موجود برای ارتقای سطح عملکرد سازمان و نزدیک شدن به اهداف سازمان است.
نیماکورن و همکاران (2013) در بررسی توسعه‌ی مدل کسب و کار لیگ حرفه ای والیبال زنان در تایلند، به نبود برنامه و مدیریت صحیح ایجاد کسب وکار و توجه به عوامل مختلفی از جمله: ایجاد ساختار لیگ رقابتی در سه سطح لیگ های برتر، دسته دو و جوانان، ایجاد امتیاز برای سیستم های مدیریت حامیان مالی وآکادمی ها، ایجاد یک واحد اصلی برای برنامه ریزی و نظارت بر این سیستم ها و افزایش حمایت از بازیکنان و در نظر گرفتن حقوق و دستمزد برای آنان اشاره می کنند و در نهایت راهکارهای بهبود مدیریت حرفه ای واستفاده از مدیران متخصص و کارآمد، داشتن مسیر روشن و شفاف در برنامه بازاریابی، پیدا کردن اسپانسر مرکزی برای لیگ و ارائه‌ی طرح های بازاریابی در نام تجاری لیگ و باشگاه، تبلیغات از طریق رویداد، سالن های والیبال و ستارگان این رشته ورزشی را برای افزایش حامیان مالی ارائه می کنند.
اسماعیلی و همکاران (2013) درتحقیقی با عنوان بررسی موانع اجرای کامل سیستم انتخاب نخبگان بر اساس یک مدل سه شاخه ای در فدراسیون والیبال نتایج حاصل از آزمون t مستقل، هر سه عامل ساختاری ، رفتاری و محیطی مدل سه شاخه ای را به عنوان موانع اجرای کامل سیستم انتخاب نخبگان تأیید می کند و نتایج حاصل از آزمون فریدمن نشان داد که عامل رفتاری (با سه زیرمقیاس مدیریتی، آموزش کارکنان، انگیزش کارکنان) در اولویت قرار دارند و عوامل ساختاری و محیطی در رتبه های بعدی هستند.
در برنامه های توسعه ای فدراسیون بین المللی والیبال (2014)