پایان نامه ارشد درباره لیپوپروتئین و اندازه گیری

ـ پروتئین خام
Widget not in any sidebars

پروتئین خام جیرههای غذایی طبق روال معمول توسط اندازهگیری مقدار نیتروژن هر نمونه، یا از طریق فرایند مرطوب (کجلدال) یا به وسیله انبساط حرارتی یا سایر روش ها تعیین می شود. مقدار پروتئین از طریق ضرب کردن مقدار نیتروژن با یک ضریب تبدیل محاسبه می شود. به طور متوسط، پروتئینها حاوی 16 درصد نیتروژن هستند، بنابراین برای محاسبه مقدار پروتئین، مقدار نیتروژن در عدد 25/6 ( ) ضرب می شود. مقدار واقعی نیتروژن موجود در پروتئین های به کار برده شده در جیره ها از 15 تا 19 درصد تغییر می کند. با این وجود، استفاده از عدد 25/6 به عنوان یک ضریب تبدیل نتیجهای میدهد که به میزان کافی برای اکثر کاربردهای غذایی دقیق است. مشکل احتمالی در این روش این است که نیتروژن غیر پروتئینی، مانند اوره در بافت برخی از ماهیان مثل: الاسموبرانش و در کیتین سخت پوستان، پروتئین به شمار می رود و مقدار واقعی پروتئین را در ترکیبات غذایی مشخص افزایش خواهد داد. برای نیتروژن غیر پروتئینی در چنین ترکیباتی باید اصلاحیهای در نظر گرفته شود [17 و 22]. برای تعیین پروتئین، مقدار ازت بدست آمده، درضریب ویژه پروتئین 25/6 ضرب شد:
(3ـ2) درصد پروتئین = 25/6 ×N

3ـ2ـ2ـ2 آزمون شیمیایی کیفیت پروتئین
ـ نیتروژن فرار کل :
مقدار مشخصی از نمونه هموژن شده در داخل بالن ویژه کجلدال قرار داده، مقدار 2 گرم پودر اکسید منیزم و 300 سانتیمتر مکعب آب مقطر و یک عدد پرل شیشهای به آن اضافه و سپس منضمات دستگاه تقطیر را به بالن متصل و شیر آب سرد باز شد. در ظرف گیرنده مقدار 5 تا 10 سانتیمتر مکعب اسیدبوریک 2 درصد همراه با چند قطره معرف ریخته و زیر مبرد قرار داده شد، به طوریکه انتهای مبرد در محلول قرار گیرد. به بالن حرارت داده شد و از هنگام جوشیدن و شروع تقطیر مدت 25 دقیقه تقطیر ادامه یافت، بنحوی که حجم تقطیر تقریباً به 150
سانتیمتر مکعب رسید. حاصل تقطیر توسط محلول اسید سولفوریک 1/0 نرمال تا ایجاد رنگ قرمز تیتر گردید. برای محاسبه مواد ازته فرار (TVB-N) بر حسب میلی گرم در صد گرم گوشت ماهی از معادله زیر استفاده شد [23].
(3ـ3)
کیفیت آرد و یا پودر ماهی مورد استفاده در غذای اکسترود تحت تاثیر درجه فساد مواد خام استفاده شده برای تولید آن می باشد. آرد ماهی تولیدی از ماهی تازه صید شده ارزش تغذیهای بالاتری نسبت به آرد ماهی حاصل از ماهیان فاسد دارد [24]. هم نیتروژن فرار کل و هم آمونیاک ـ نیتروژن مقادیری هستند که برای تعیین تازگی مواد خام به کار برده شده در درست کردن آرد ماهی، از آن ها استفاده می شود. به دلیل این که هر دو فرار هستند، در طول خشک کردن آرد ماهی از دست می روند. با این وجود، معمولا این آزمون ها برای تخمین کیفیت آرد ماهی خشک شده به کار برده میشوند. در تفسیر چنین مقادیری باید دقت شود، چون مقادیر پایین برای آرد ماهی کیفیت تغذیهای آن را به درستی اندازه گیری نمیکنند. نیتروژن فرار کل، گاهی باز فرار کل (TVN) نامیده می شود که مقدار آن بر حسب میلی گرم در صد گرم غذا بیان می گردد . آمونیاک ـ نیتروژن و نیتروژن فرار کل به وسیله دستگاههای تقطیر کجلدال اندازه گیری می شوند [17 و 25].
ـ لیپید خام
لیپید خام شامل مواد محلول در چربی موجود در یک نمونه می باشد که با یک حلال غیر قطبی، مانند پترولیوم اتر، کلروفرم و یا Super critical Co2 استخراج می شود. با استفاده از دستگاه استخراج سوکسله یا گلد فیچ، نمونه خشک توسط یک حلال داغ عصاره گیری می شود. سایر حلالهای کمتر انفجاری، مانند متیلن کلرید، به جای اتر به کار برده می شوند. پس از عصاره گیری، حلال تبخیر می شود و ماده استخراج شده توزین می گردد. این روش از کم دقت ترین روشهای آنالیز تقریبی است. حلالها، آن طور که انتظار میرود همه لیپید را از نمونه بر نمیدارند. مقادیری از فسفولیپید ها و لیپوپروتئین ها باقی می مانند. سایر ترکیبات غیرپروتئینی مانند ویتامین های محلول در چربی و استرول ها، استخراج می شوند و به عنوان لیپید خام به حساب می آیند. برای به دست آوردن مقدار کلی لیپید پلت های اکسترود، باید هیدرولیز اسیدی قبل از استخراج حلال قرار بگیرد، زیرا بخشی از لیپید در پلتها وجود دارد [9، 17، 22، 26].
(3ـ4)
3ـ2ـ2ـ3 آزمون شیمیایی کیفیت چربی
ـ ارزش پراکسید :
10 گرم از نمونه درون یک ارلن مایر 250 میلی لیتری ریخته و به آن 2 گرم شن و 20 گرم سولفات سدیم افزوده و کاملاً مخلوط گردید. بعد از تبخیر رطوبت، به همراه 20 سانتیمتر مکعب از حلال اتردوپترول پر شده و به مدت 24 ساعت در تاریکی قرار گرفت. روز بعد محلول را صاف کرده و محلول صاف شده را داخل بالن سوکسله که قبلاً توزین شده بود ریخته و در دستگاه روتاری قرار دادیم. در نتیجه حلالها جدا شده و چربی، باقی مانده به همراه بالن دوباره توزین شد و از تفاوت وزن بالن خالی و بالن همراه با نمونه چربی، مقدار چربی بدست آمد. سپس 5 گرم چربی استخراج شده در یک ارلن 250 میلی لیتری در بدار دقیقاً توزین و مقدار 30 میلی لیتر اسیداستیک و کلروفرم که قبلاً مخلوط شده بودند به آن افزوده و به مقدار 5/0 سانتیمتر مکعب محلول نشاسته 1 درصد به آن اضافه شد و توسط تیوسولفات سدیم 1/0 نرمال تا بیرنگ شدن کامل تیتر گردید. مقدار پراکسید چربی بر حسب میلی اکی والان پراکسید در 1000 گرم چربی از رابطه (3ـ5) بدست آمد [23].
(3ـ5)
ارزیابی پراکسید، اندازهگیری تولیدات مراحل اولیه اکسیداسیون لیپید میباشد. روش های مختلفی برای تعیین میزان پراکسید وجود دارد. مقادیر آن بر مبنای میلی اکی والان پراکسید در هر 1000 گرم نمونه بیان می شوند. پس از اینکه آزمون محصولات واسطه اکسیداسیون را اندازه گیری می کند، میزان آن ها در مراحل اولیه بالا می روند و در مراحل بعدی نزول می کنند. برای روغن هرینگ تازه ارزش پراکسید 6 گزارش شده است [17].
ـ فیبر خام
فیبر خام به موادی در داخل غذا گفته می شود که پس از جوشاندن نمونه در یک اسید ضعیف و سپس در یک باز ضعیف، باقی می مانند؛ منهای باقی مانده مواد معدنی (خاکستر). کربوهیدرات هایی که با این روش از نمونه خارج می شوند، توسط یک جانور نیز قابل هضم می باشند و آن ها که باقی می مانند از مجموعه کربوهیدراتهایی هستند که غیرقابل هضم می باشند. با توجه به طیف گسترده قابلیت هضم کربوهیدرات ها در گونه های مختلف ماهیان، فایده این روش برای ماهیان متفاوت است. با این وجود نتایج حاصل، مقداری از ترکیب خوراک، و مبنایی برای مقایسه مواد تشکیل دهنده خوراک و جیره های غذایی تکمیلی را به دست می دهند. بافت ماهیان حاوی فیبر خام نمی باشد، بنابراین این آنالیز از آنالیز تقریبی ماهیان حذف شده است. اما در حال حاضر به جهت استفاده از ترکیبات گیاهی و جایگزین کردن آن به جای ترکیبات جانوری مقدار فیبر گیاهی در غذاهای تولید خارج از حد استاندارد است و به همین جهت در اندازه گیریها آمده است [17].
ـ خاکستر
مواد غیرآلی که پس از حرارت دادن یک نمونه در دمای 600 درجه سانتی گراد باقی می مانند خاکستر محسوب میشوند. این دما برای سوزاندن مواد آلی موجود در یک نمونه کافی است. اگر نمونه برای آنالیز مواد معدنی استفاده شود، معمولا دمایی کمی پایینتر از حد احتراق (550 درجه سانتی گراد) برای جلوگیری از فقدان ترکیبات فرار مشخص به کار برده می شود [17 و 22].