پایان نامه ارشد درباره اندازه گیری و اکسیداسیون

دانلود پایان نامه

در کل، قابلیت جذب سطحی MIBC ، قابلیت خیسی زغال ها در یک روند مشابه به درجه و رتبه زغال ارتباط دارند. خاصیت Surface active مواد بیشتر متمایل به جذب روی سطوح رتبه پایین و بالای زغال ها هستند. افزایش در جذب روی رتبه های پایین زغال احتمالا به درجه اکسیداسیون ارتباط پیدا می کند. افزایش در جذب روی رتبه های بالای زغال ممکن است به علت وجود شیارهای اضافی ایجاد شده در دوره های زمین شناسی باشد. این نتایج سبب افزایش تخلخل و به تبع آن افزایش چگالی جذب سطحی را به دنبال دارد. شکل 3-7 جذب سطحی MIBC برای نمونه زغال های بیتومین و قهوه ای را نشان می دهد [30].
زمان القایی
شکل 3-8 تغییرات در زمان القایی با رتبه زغال را برای ذرات با ابعاد 74 تا 150 میکرون (سرند 100×200) را نشان می دهد. واضح است که زمان القایی به شدت به رتبه زغال بستگی دارد، بطور تقریبی از 3 تا 30 میلی ثانیه افزایش می یابد. کمترین آن برای بیتومین فرار پایین و بیشترین آن برای زغال قهوه ای است [16].
بازیابی برای درجه و رتبه های مختلف
معیار واقعی آزمایشگاهی بازیابی فلوتاسیون بصورت تابعی از رتبه آن در شکل 3-9 نشان داده شده است. بازیابی آنتراسیت بطور ذاتی کمتر از زغال بیتومین به شدت فرار و بازیابی زغال بیتومین کم فرار بسیار بهتر از زغال بیتومین متوسط فرار می باشد. این نتایج واقعی نمی توانند با اندازه گیری زاویه تماس یا زمان القایی پیش بینی شوند، اگرچه روند کلی صحیح می باشد [25] .

  دانلود مقاله با موضوع آیین نامه اجرایی ماده و آیین نامه اجرایی ماد
  • شکل (7-3) : جذب سطحی MIBC روی نمونه های زغال [30].

    شکل (8-3) : اندازه گیری زمان القایی بصورت تابعی از رتبه زغال برای ذرات با ابعاد (سرند 100×200) [16].

    شکل (9-3) : بازیابی فلوتاسیون بصورت تابعی از درجه و رتبه زغال [16].
    3-2-2-1-2 -تأثیرات منحصر بفرد پارامترهای درجه و رتبه
    نسبت کربن به هیدروژن
    تفسیر این حقیقیت که زغال های با درجه و رتبه های مختلف بطور گسترده در پاسخ فلوتاسیون ارائه شده بوسیله TAGGart و همکارانش تفاوت می کند. آنها برای قابلیتهای مختلف شناوری زغال های بیتومین و انتراسیت بوسیله نسبت های مختلف کربن به هیدروژن محاسبات خود را انجام داده اند. آنها پیش بینی کردند که نسبت کمتر کربن به هیدروژن سبب افزایش قابلیت شناوری می شود. جدول 3-1 نسبت کربن به هیدروژن را برای نمونه های مختلف نشان می دهد. نسبت های کربن به هیدروژن برای زغال چوب و زغال قهوه ای از نظر شناوری ناچیز نه تنها کمتر از زغال آنتراسیت شناوری متوسط است، اما همچنان شبیه زغالهای بیتومین به آسانی شناور می باشند [31].
    حجم کربن
    Wilkins دریافت که قابلیت شناوری زغال ها با افزایش حجم کربن افزایش می یابد. گرچه زغالهای بیتومین که حاوی مقدار کربن متوسط هستند، نسبت به زغالهای آنتراسیت که حجم کربن زیاد دارند بسیار شناورتر می باشند که در جدول 3-2 نشان داده شده است [32].
    همانطور که در شکل 3-10 نشان داده شده است، Klimpel و همکارانش تغییرات در زاویه تماس را با حجم کربن تشریح کردند. ماکزیمم آبگریزی تقریبا در کربن 86 درصد اتفاق می افتد. زغالهای با حجم کربن کمتر (مانند زغال قهوه ای و شبه بیتومین) و زغالهای با حجم کربن زیاد (مانند آنتراسیت) آبگریزی کمتری دارند و بطور کلی شناوری کم ثمر تری نسبت به زغالهای بیتومین دارند [32].
    حجم اکسیژن
    این مطلب ثابت شده است که اکسیژن در شکلهای مختلف فاکتور اصلی در قابلیت آبگریزی زغال می باشد. هم مقدار و هم نوع گروه های اکسیژن با درجه و رتبه زغال تغییر می کنند.
    شکل 3- 11 تغییرات زاویه تماس با حجم اکسیژن را نشان می دهد. تقریبا در اکسیژن بالای 10 درصد هیچ زائیه تماسی مشاهده نمی شود، که آن احتمالا به علت وجود گروه های کربوکسیل است که بطور معمول در زغال های با درجه و رتبه پایین یافت می شوند [33].

    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.