منابع تحقیق درمورد دی اکسید کربن و بیماران مبتلا

دانلود پایان نامه

1-4-2-روشهای غیر مستقیم
روشهایی که مبتنی بر نمونه برداری مستقیم از معده بیمار نمیباشد.روشهای غیر تهاجمی شامل آزمایش تنفسی اوره و تکنیکهای سرولوژیک می باشد (54).

  • 1-4-2-1- سرولوژی
     اگر چه هلیکوباکتر پیلوری باکتری نیست مستقیماً به بافتهای مخاطی میزبان حمله نماید ولی به علت ترشح لیپوپلی ساکارید  پروتئین ها و ترکیبات دیگر سیستم ایمنی میزبان را تحریک می کند . تست های سرولوژیک به عنوان روشهای غیر تهاجمی جهت تشخیص عفونت هلیکو باکتر پیلوری مطرح بوده و صحت آن قابل قبول می باشد این تستها وجود یا عدم وجود آنتی بادی اختصاصی ضد هلیکو باکتر پیلوری را در نمونه سرمی مشخص می نماید(54).
    این کیتها حاوی آنتی ژنهای خالص باکتری می باشند . لازم به ذکر است کیتهایی که حاوی آنتی ژنهای متفاوتی اند نسبت به آنهایی که تنها از یک آنتی ژن استفاده می کنند حساسیت و ویژگی بالاتری دارند. اکثر بیماران مبتلا به عفونت هلیکو باکتر پیلوری دارای مقادیر قابل توجه ای آنتی بادی اختصاصی در سرمشان می باشند . آنتی بادیهای ضد هلیکو باکتر پیلوری دارای کلاسها و زیر کلاسهای مختلفی هستند . این آنتی بادیها در عفونتهای مزمن از نوع  IgA وIgGدرعفونتهای حاد از نوع IgM می باشد . روشهای مورد استفاده جهت شناسایی آنتی بادی اختصاصی ضد هلیکوباکتر پیلوری می توان به آگلوتیناسیون و کمپلمان و فیکساسیون و نیز الیزا اشاره کرد . الیزا متداولترین تکنیکی است که در بسیاری از آزمایشگاهها استفاده می شود این روشی سریع کم هزینه ساده با قابلیت استفاده مجدد می باشد هلیکوباکترپیلوری  ایجاد عفونت مزمن می نماید لذا باید تیتر آنتی بادی IgG را اندازه گیری نمود. IgGتا چند هفته پس از عفونت ظاهر نمی شود و بعد از ریشه کنی عفونت تا شش ماه تیتر آن کاهش  نمی یابد. ارزیابی تیتر آنتی بادی برای تشخیص ریشه کنی عفونت بعد از درمان بسیار مفید است تیتر آنتی بادی اختصاصی با ریشه کنی عفونت به آهستگی کاهش می یابد(54).
    1-4-2-2-تست آنتی بادی
    تست آنتی بادی به روش الیزا بسیار کاربرد دارد. البته گزارشات زیادی مبنی بر تعیین تیتر آنتی بادی هم وجود دارد که این روش جهت نشان دادن نسبت کیفی از کمی مهم است .اما با توجه به اینکه تیتر آنتی بادی همچنان بعد از درمان موفقیت آمیز ممکن است بالا بماند بنابراین استفاده از این روشها ناکارآمد است و صرفاً جهت درمان عفونت کاربرد دارد. بررسی حضور آنتی بادی ضد هلیکوباکترپیلوری نشان دهنده عفونت و نیز بررسی موفقیت آنتی بیوتیک  و درمان می باشد. تست و آزمایشات سرولوژیکی ابزاری است برای هدف در تشخیص و نظارت بر درمان عفونت هلیکوباکترپیلوری می باشد(36). این روش دارای حساسیت 85 درصد و ویژگی 79 درصد میباشد(40).
    1-4-2-3- تست تنفس
    تولید آنزیم اوره آز توسط هلیکو باکتر پیلوری نتیجتاً باعث پیشرفت و توسعه سایر روشهای تشخیصی از جمله تست تنفسی اوره گردید. اصول آزمایش تنفسی اوره بر این پایه استوار است . آنزیم اوره آز باکتری اوره نشان دار(حاوی کربن 13 یا 14) را هیدرولیز کرده و آنرا به آمونیاک و دی اکسید کربن نشان دار تبدیل می کند . دی اکسید کربن نشان دار تولید شده از بازدم تنفسی خارج می شود حال با جمع آوری بازدم تنفسی می توان وجودارگانیزم را ثابت نمود . اگر هلیکوباکتر پیلوری حضور نداشته باشد هیدرولیز صورت نگرفته و دی اکسید کربن نشاندار تولید می شود(46). اوره نشادار (حاوی کربن 13) توسط آنزیم اوره آز هلیکو باکتر پیلوری هیدرولیز شده و تولید یون آمونیوم و دی اکسید کربن نشان دار می کند این گاز در روده جذب خون شده و توسط ریه ها در هوای بازدم رها می شود . نمونه تنفسی معمولاً به این صورت بدست می اید که بیمار در یک بالن یا بطری کوچک محتوی مواد مخصوص می دمد نمونه های تنفسی باید بین 10 تا 20 دقیقه بعد از مصرف کپسول یا آب حاوی اوره نشان دار جمع آوری شود . متداولترین ایزوتوپ مورد استفاده کربن 13 می باشد زیرا بطور طبیعی موجود بوده و بدون رادیواکتیو است . فرد باید قبل از انجام آزمایش غذای پر کالری مصرف نموده سپس دهان خود را با آب شسته و مدت 30 دقیقه درحالت نشسته قرار گیرد. توصیه می شود این روش برای تشخیص ریشه کنی عفونت بعد از درمان استفاده می شود . تست تنفس بر خلاف آزمایش سرولوژیک بلافاصله بعد از ریشه کن کردن عفونت منفی می شود. مزیت مهم این تست در شناسایی کردن هلیکوباکترپیلوری بدون آندوسکوپی می باشد. این روش گران و نیازمند تجهیزات زیادی است . حساسیت این آزمون 90 تا 95 ذرصد و ویژگی آن 98 تا 99 درصد میباشد(54).
    1-4-2-4- مطالعه برروی شیره معده
    درنتیجه تخریب و تجدید طبیعی مخاط معده باسیلهای هلیکوباکترپیلوری از جایگاه اتصال خود رها شده و به درون شیره معده می ریزند . بنابراین از روشهایی مثل رنگ آمیزی کشت و PCR می توان برای شناسایی باکتری در شیره معده بررسی نمود.  البته به علت تماس طولانی باکتری و اسید معده احتمال کشت از حساسیت کمتری نسبت به PCR برخورداراست .روش تشخیصی دیگر انجام آزمایشات بیوشیمیایی بر روی شیره معده می باشد .مقدار اوره موجود در شیره معده در حضور هلیکوباکتر پیلوری کاهش می یابد اما یون آمونیوم افزایش خواهد یافت . در نتیجه با اندازه گیری مقدار مواد در شیره معده میتوان وجود یا عدم وجود باکتری را بررسی کرد . اما استفاده از این روش به علت تهاجمی بودن نادر است (40).
    1-4-2-5- مطالعه بر روی مد فوع کشت هلیکو باکتر پیلوری که از طریق نمونه های مدفوعی با نتایج منفی همراه بوده است . از این رو محققان به این نتیجه رسیده اند که این باسیل حیات خود را در روده به علت وجود نمکی صفراوی و عوامل رقابتی از دست می دهد . جهت کشت لازم است تا ابتدا نمونه مدفوع در یک بافر مناسب قرار داده شود در مرحله بعد نمونه معلق سانتریفیوژ گردیده و سپس روی محیط اختصاصی کشت داده می شود همچنین می توان از روش  PCR با استفاده از نمونه مدفوع جهت شناسای هلیکو باکتر پیلوری استفاده می شود. روش PCR نیاز به زنده بودن باسیل نیست بنابراین از حساسیت بیشتری نسبت به کشت برخوردار است. امروزه در آمریکا از یک روش خاص بنام استول آنتی ژن اسیstool antigen assay برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری استفاده  می شود(19).
    1-5- راه های درمان عفونت هلیکوباکتر پیلوری
    درمان‌های بسیاری برای ریشه‌کنی پیشنهاد شده است. رژیم‌های تک‌دارویی و دو دارویی‌ـ به‌‌طور‌معمول یک مهار کننده پمپ‌ پروتون و یک آنتی‌بیوتیک – همیشه با نتایج ناامیدکننده همراه بوده است. (31) یک رژیم سه دارویی بسیار اثربخش که اساس آن مهارکننده پمپ پروتون بود – شامل امپرازول، تینیدازول و کلاریترومایسین- اولین بار در سال 1993 گزارش شد. مدت کوتاهی بعد، یک رژیم سه دارویی مشابه، که به جای نیتروایمیدازول از آموکسی‌سیلین استفاده کرد و میزان ریشه‌کنی آن بسیار بالا بوده و با رژیم قبل قابل مقایسه بود، پیشنهاد شد. از آن پس، درمان سه دارویی با یک مهار کننده پمپ پروتون، کلاریترومایسین و آموکسی‌سیلین یا مترونیدازول، به رایج‌ترین رژیم درمانی توصیه شده برای ریشه‌کنی تبدیل شده است. دو فرابررسی نشان داد که مهارکننده‌های متفاوت پمپ پروتون چنانچه در درمان سه‌دارویی تجویز شوند تاثیر یکسان دارند اما دوز دو برابر از دوز منفرد اثربخش‌تر است. یک فرابررسی از کارآزمایی‌های تصادفی شده شاهددار نشان داد که 5% از بیماران دچار عوارض جانبی شدند (مانند اسهال، تهوع، و اختلالات چشایی) و این موارد به ندرت به قطع درمان منجر شده است(32).
    1-5-1-درمان سه‌دارویی
    درباره مدت بهینه درمان سه‌دارویی (7، 10 یا 14 روز) بحث‌های فراوان صورت گرفته است (6). رژیم‌های دارویی که اساس آنها مهارکننده‌های پمپ پروتونی است ابتدابه صورت رژیم‌های یک هفته‌ای پیشنهاد شدند. با این حال، جدیدترین راهکارهای اروپا و آمریکا توصیه می‌کند مدت بهینه درمان برای ریشه‌کنی هلیکوباکترپیلوری 14 روز است. به تازگی یک فرابررسی از کارآزمایی‌های تصادفی شده شاهددار انجام شد که در آن اثربخشی تجویز رژیم‌های سه دارویی با پایه مهار کننده پمپ پروتون با مدت‌های متفاوت مورد مقایسه قرار گرفت و نتیجه گرفته شد که افزایش مدت درمان بیش از 7 روز تنها به افزایش مختصر میزان ریشه‌کنی هلیکوباکترپیلوری منجر می‌شود. افزایش مدت درمان به 10 روز سبب 4 افزایش ریشه‌کنی و افزایش آن به 14 روز به 5 افزایش منجر می‌شود. تاکنون، این افزایش فقط در رژیم‌های حاوی آموکسی‌سیلین مشاهده شده است؛ پیش از آنکه اثربخشی افزایش مدت زمان رژیم‌های سه‌دارویی حاوی مترونیدازول مورد ارزیابی قرار گیرد، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. بنابراین، اگر این نتایج به‌وسیله کارآزمایی‌های تصادفی شده شاهددار بزرگ با ساختار مناسب مورد تایید قرار گیرند، ممکن است در آینده طول درمان‌های متفاوتی پیشنهاد شود که بر اساس شرایط متفاوت و ابتلای بیمار به سوءهاضمه همراه با زخم پپتیک یا بدون آن تعیین می‌شود. با این حال به نظر می‌رسد این تفاوت‌های مختصر ارتباط بالینی ندارند(32).
    1-5-2- درمان چهار دارویی
    درمان چهاردارویی حاوی یک مهارکننده‌ پمپ پروتون، بیسموت، مترونیدازول وتتراسیکلین به همان میزان رژیم سه دارویی حاویکلاریترومایسین به ریشه‌کنی منجر می‌شود. اثربخشی درمان چهاردارویی فاقد کلاریترومایسین در این شرایط بالای 80% باقی می‌ماند. بنابراین می‌توان در مناطقی که شیوع مقاومت به کلاریترومایسین بالاست یا در بیمارانی که قبلا یک ماکرولید دریافت کرده‌اند، درمان چهاردارویی را به عنوان درمان خط اول مدنظر قرار داد(32). مشکل اصلی این رژیم دارویی پیچیدگی آن است (تعداد زیاد قرص‌های مصرفی به مدت 14-7 روز) که ممکن است پایبندی درمان توسط بیمار را تحت تاثیر قرار دهد. با این حال، در یک فرابررسی تفاوتی در پایبندی بیماران بین رژیم سه دارویی و چهاردارویی یافت نشد(32) این مطالعه همچنین نشان داد میزان بروز عوارض جانبی در درمان چهار دارویی مشابه با رژیم سه دارویی با پایه کلاریترومایسین است. نتایج تجزیه و تحلیل‌های که میزان هزینه را مورد مقایسه قرار دادند حاکی از آن است که هزینه متوسط درمان چهار دارویی 10 روزه با درمان‌های توصیه شده فعلی که حاوی رژیم‌های سه دارویی با پایه مهار کننده پمپ پروتون به مدت 7 روز هستند مشابه است. محدودیت اصلی استفاده گسترده از درمان چهار دارویی در سرتاسر جهان آن است که ترکیبات بیسموت در بسیاری از کشورها در دسترس نیستند(32).
    1-5-3- سه دارویی جایگزین
    در مناطقی که شیوع مقاومت به کلاریترومایسین زیاد است یک رژیم درمانی هفت روزه حاوی یک مهار کننده پمپ پروتون، مترونیدازول و آموکسی سیلین مورد استفاده قرار می گیرد. این رژیم دارویی در صورت وجود مقاومت به مترونیدازول، 30% تاثیر کمتری دارد. در صورت تایید این مساله در مطالعات آینده، می‌توان در مناطقی که میزان مقاومت به مترونیدزاول کم است این رژیم را به عنوان درمان خط دوم مدنظر قرار دارد(32).
    1-5-4- درمان متوالی
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.