منابع تحقیق درمورد استانداردها و چشم انداز

دانلود پایان نامه
  • 1-8-2- منشا ژنتیکی مقاومت آنتی بیوتیکی
    اکثر مقاومتهای دارویی از این نوع است که خود شامل انواع مقاومت با منشا کروموزومی و مقاومت با منشا غیر کروموزومی میباشد.
    1-8-2-1- مقاومت با منشا کروموزومی
    این امر بصورت موتاسیون خودبخودی بر روی ژنهای کنترل کننده ی حساسیت باکتری روی می دهد. اینگونه مقاومت معمولاً براساس تغییر در گیرنده های دارو در باکتری عمل می کند.
    یکی از داروهایی که مقاومت با منشا کروموزومی در آن زیاد دیده می شود ریفامپین است . گونه های موتاسیون کروموزومی مقاوم به ریفامپین شیوع زیادی دارند،بنابراین درمان عفونتهای باکتریال با ریفامپین به عنوان تنها داروی مورد استفاده اغلب با شکست مواجه است (15).
    1-8-2-2- مقاومت با منشا خارج کروموزومی
    در این حال پلاسمیدهای R-Factor که حاوی ژنهای مقاومت نسبت به یک یا چند داروی ضد میکروبی هستند طی مکانیسمهای مختلف اکثراً از طریق کونژوگاسیون از یک باکتری به باکتری دیگر منتقل می شوند(14و15). ژنهای موجود بر روی پلاسمیدها که توانایی تولید مقاومت علیه داروها به آنها مربوط می شود معمولاً براساس تولید آنزیمهای غیر فعال کننده دارو عمل می کنند.
    1-9- مکانیسم های ایجاد مقاومت نسبت به آنتی بیوتیک ها
    مقاومت نسبت به آنتی بیوتیکها معمولاً براساس یکی از مکانیسمهای زیر صورت می گیرد :
    1- باکتری آنزیمی تولید می کند که موجب تخریب داروی فعال می شود. ژن این نوع مقاومت اکثراً از طریق پلاسمید منتقل می شود. برای مثال پلاسمیدهای مسئول مقاومت نسبت به پنی سیلین و سفالوسپورین ها دارای ژنهای مربوط به سنتز آنزیمی به نام بتالاکتاماز یا پنی سیلیناز می باشند که حلقه بتا لاکتام را تخریب کرده و ترکیب غیر فعالی به نام اسید پنی سیلوئیک یا اسید فنولیک باقی می گذارد. انتقال این نوع پلاسمید در استافیلوکوک های مقاوم به پنی سیلین با مکانیسم ترانسداکشن صورت می گیرد . داروهای منوباکتام مانند آزترونام (aztreonam) که دارای حلقه بتالاکتام تک حلقه ای هستند نسبت به بتالاکتاماز مقاومند(14).
    مثال دیگر مقاومت باکتریهای گرم منفی نسبت به آمینوگلیکوزیدها می باشد . این باکتریها آنزیمهای فسفریله کننده ،استیله کننده و …. تولید می کنند که این داروها راغیر فعال می کنند . مثلاً مقاومت باکتریهای گرم منفی نسبت به کلرامفنیکل بواسطه تولید آنزیم «کلرامفنیکل استیل ترانسفراز» می باشد. 2-میکروارگانیسم ، نفوذپذیری خود را نسبت به دارو عوض می کند. برای مثال تترا سایکلین در باکتریهای حساس تغلیظ می شود ولی در باکتریهای غیر حساس تغلیظ نمی شود . ژن این نوع مقاومت پلاسمیدی است(14).
    3- میکروارگانیسم گیرنده های خود را که برای دارو لازم است تغییر می دهد . ژن این نوع مقاومت کروموزومی است. برای مثال مقاومت به آمینوگلیکوزیدهایی که منشا کروموزومی داشته باشد. معمولاً همراه با از دست دادن یا عوض شدن پروتئینهایی که در قطعه ی s 30 ریبوزوم بعنوان گیرنده دارو عمل می کنند ، می باشد.
    4- میکروارگانیسم به مسیر متابولیک فرعی دیگری دست می یابد که واکنش مهارشده توسط دارو را جبران می کند.برای مثال برخی از باکتریهای مقاوم به سولفونامید نیاز به PABA خارج سلولی ندارند و همانند سلولهای پستانداران می توانند از اسید فولیک از پیش تشکیل شده استفاده کنند(14).
    مکانیسمهای زیادی در مورد مقاومت به مترونیدازول وجود دارد که مهمترین آنها شامل پمـپ یـونی(efflux)، جهـش در ژنNADPH غیــر حــساس بــه اکــسیژن (rdxA)، فلاویــن اکسیدو ردوکتاز(frxA)، پروتئین های شبه فردوکسینfdxA)و (fdxBو پیروات اکسیدوردوکتاز(porA,porB)است. از بـین مکانیسمهای یاد شده مهمترین مکانیسم گزارش شـده، غیر فعـال شدن ژنrdxA میباشد(13).
    1-10-چشم انداز استفاده از آنتی بیوتیک های سنتتیک
    آنتی‌بیوتیکها از شایعترین داروهای مورد استفاده نابجا هستند. نتیجه کاربرد وسیع آنتی‌بیوتیکها به وجود آمدن عوامل بیماریزای مقاوم بوده که خود نیاز به تولید همیشگی انواع جدیدتر آنتی‌بیوتیکها را ایجاد کرده. متاسفانه سرعت توسعه داروهای جدیدتر کاهش قابل توجهی یافته است. لذا لازم است درآینده از تجویز غیر ضروری این داروها توسط پزشکان پرهیز شود. این تجویزها که به طور گسترده و معمولا توسط درخواست شدید بیماران وکمبود وقت پزشکان در اقدامات تشخیصی صورت می‌گیرد لازم است به سمت تجویز محتاطانه و دقیق آنتی‌بیوتیکها پیش برود.
    1-11- ترکیبات غیر آنتی بیوتیکی موثر بر هلیکوباکتر پیلوری
    1) اثر پروبیوتیک ها در درمان هلیکوباکتر پیلوری در سال های اخیر اثر درمانگر پروبیوتیک هایی نظیر لاکتوباسیلوس و بیفیدوباکتریوم در درمان عفونت هلیکوباکتر پیلوری به اثبات رسیده است . هر چند که مکانیسم دقیق آن مشخص نیست اما برخی نظریات دلیل این امر را تولید مواد باز دارنده توسط پروبیوتیک ها ، رقابت برای دستیابی به محل اتصال میدانند. برخی از آزمایشات از استفاده استاندارد و متوالی و همراه با رژیم دارویی لووفلوکساسین (6) پروبیوتیک ها را حمایت میکنند اما برخی دیگر خیر. پروبیوتیک ها برای ادجوانت تراپی پیشنهاد شدند تا باعث افزایش درمان ریشه کنی شده و عوارض جانبی ناشی از درمان آنتی بیوتیکی نظیر اسهال ناشی از استفاده آنتی بیوتیکی را کاهش دهند. ساکارومیسس بولاردی و گونه های مختلف لاکتوباسیلوس برای این منظور استفاده شدند که افزایش ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری را از خود نشان داده و سبب کاهش عوارض جانبی گردیدند. همچنین فراوره های تخمیری شیر نظیر کفیر درمان ریشه کنی را 50 تا 78 درصد از خود نشان دادند(26).
    2) استاتین : استاتین یک مهار کننده آنزیم ردوکتاز است که اثرات مختلفی میتواند روی باکتری داشته باشد. با اضافه کردن استاتین به رژیم دارویی سه درمانی هلیکوباکتر پیلوری نتایج بهتری در ریشه کنی این باکتری در مقایسه با رژیم سه درمانی فاقد استاتین مشاهده شد.با وجود این تنها تعداد اندکی از بیماران در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند(26).
    3)مسدود کننده رسپتور هیستامین 2 (راینتیدین) : استفاده از راینتدین در کنار رژیم دارویی سه درمانی اثرات کمی بهتر در ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری را نسبت به درمان استاندارد سه دارویی فاقد راینتدین را نشان داد. با وجود این اختلاف از نظر آماری چندان معنی دار نبود(26).
    4)آسپرین: مطالعات اخیر در ترکیه اثر بخشی بهتر رژیم دارویی سه درمانی را همراه با مصرف آسپرین از خود نشان داد . با وجود این تعداد بیماران شرکت کننده کم بود و میزان ریشه کنی کمتر از استانداردهای خط اول درمان بود.
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.