منابع تحقیق درباره مهارت های حرکتی ظریف و مهارت های حرکتی درشت

دانلود پایان نامه
  • تحقیقات خارجی:
    گلوی و همکاران (2011) در مطالعه ای تاثیر تمرینات حرکات موزون بر عملکرد حرکتی کودکان (هماهنگی، تعادل، قدرت، سرعت، انعطاف پذیری) را مورد بررسی قرار دادند که 114 شرکت کننده را به مدت 20 هفته تمرین دادند. نتایج بهبود معنی داری را در تعادل بعد از تمرین نشان نداد ولی نسبت به دیگر متغیر های تحقیق معنی دار بود.
    ازونویک و همکاران (2010) تحقیقی تحت عنوان “تاثیر دو برنامه متفاوت حرکات موزون بر هماهنگی حرکتی، قدرت و سرعت را در دختران 13 تا 14 سال” را بررسی کردند. به این منظور 60 نفر مبتدی را به دو گروه آزمایشی تقسیم کردند و به هر دو گروه یک سبک ویژه از حرکات موزون را تمرین کردند (DD و CD). برای تعیین هماهنگی حرکتی، سرعت و قدرت از 15 نوع اندازه گیری استفاده کردند. نتایج حاکی از تاثیر معنادار حرکات موزون بر متغیر های ذکر شده می باشد با وجود اینکه یکی از برنامه ها بر دیگری برتری داشت.
    در تحقیق ماتیاس و همکاران (2013) در بررسی عملکرد مهارت های حرکتی درشت روی کودکان با و بدون اختلال بینایی روی 23 کودک 6-12 ساله توسط آزمون اولریخ 2000 به این نتیجه رسیدند که بین مهارتهای دویدن، سرخوردن، شوت کردن و گرفتن اختلاف معناداری بین کودکان نبود اما در دیگر مولفه ها تفاوت وجود داشت و کودکان بدون اختلال بینایی بهتر از کودکان با اختلال عمل کرده بودند .
    در تحقیق ریمر و همکاران( 2011 )با هدف تاثیر تمرینات منتخب روی بهبود مهارت های حرکتی ظریف در کودکان با اختلال بینایی بر روی20 کودک 4 و 5 ساله با اختلال بینایی انجام گرفت بوسیله آزمون Movement ABC به این نتیجه رسیدند که تمرینات منتخب باعث افزایش مهارت های حرکتی ظریف در کودکان دارای اختلال بینایی میشود.
    آموهان و همکاران( 2012) با هدف بررسی اثر جنسیت و سطوح اختلال بینایی روی سطوح فعالیت جسمانی در کودکان و نوجوانان با اختلال بینایی روی30 کودک و نوجوان 8 تا 16 ساله دارای اختلال(16 کم بینا و 14 نابینا) بوسیله آزمونOMR-WT و PAD به این نتیجه رسیدند که تفاوتی در سطوح فعالیت جسمانی در پسران و دختران نابینا به دست آمد، همچنین نتایج نشان داد که سطوح فعالیت جسمانی و جنسیت در کودکان و نوجوانان دارای اختلال بینایی نسبت به فعالیت جسمانی در نوجوانان و کودکان کم بینا کمتر بود.
    هوون و همکاران (2010 ) با هدف بررسی ارتباط بین شایستگی حرکتی، آمادگی جسمانی و ترکیب بدن در کودکان با و بدون اختلال بینایی (120 کودک که 60 نفر با اختلال بینایی و 60 نفر سالم ) سنین 6-12سال به وسیله آزمون TGMD-2 به این نتیجه رسید که تفاوت معناداری در کنترل شی، جابجایی و 5*10 متر شاتل ران در کودکان با و بدون اختلال بینایی مشاهده شد.
    هوون و همکاران( 2009) در تحقیقی با هدف بررسی اثر فعالیت جسمانی بر مهارتهای حرکتی در کودکان با اختلال بینایی پرداختند. جامعه مورد مطالعه شامل 96 کودک بین سنین 7 تا 12 سال بود، برنامه فعالیت جسمانی شامل6 هفته دو جلسهای فعالیتهای عمومی، در جلسات 30 دقیقهای بود. نتایج با استفاده از آزمون TGMD-2 نشان داد فعالیتهای جسمانی عمومی باعث بهبود مهارتهای حرکتی در کودکان با اختلال بینایی میشود.
    هاوی و همکاران( 2008 ) با هدف بررسی عملکرد مهارتهای حرکتی در کودکان با اختلال بینایی کم و کودکان سالم (69 کودک،19 کودک با اختلال بینایی شدید و 29 کودک با اختلال بینایی متوسط، 48 کودک سالم) با دو گروه سنی 7 تا 8 سال و 9 تا 10 سال بوسیله تست MABC به این نتیجه رسیدند که کودکان با اختلال بینایی کم در خرده مقیاسهای تعادلی و کنترل شی(مهارتهای توپی) آزمون حرکتی MABC ضعیف بودند. همچنین بین کودکان با اختلال بینایی شدید و متوسط اختلاف معناداری نبود.
    ایپر و همکاران( 2008 ) با هدف بررسی تواناییهای حرکتی درشت و خود ادراکی بر رشد مهارت های کودکان با تاربینی انجام شد. در این تحقیق از 48 کودک با سن 4 تا 7 ساله با استفاده از آزمون MABC انجام پذیرفت؛ به این نتیجه رسیدند که تفاوت کمی در خرده مقیاسهای تعادلی و مهارتهای توپی در کودکان مبتلا به تاربینی وجود دارد.
    ویسچر و همکاران( 2008) با هدف بررسی عملکرد مهارت حرکتی در سن مدرسه کودکان با اختلال بینایی روی 48 کودک با اختلال بینایی (32 مذکر و 16 مونث) بین سنین 8 تا 10 ساله بوسیله آزمون TGMD-2 به این نتیجه دست یافتند که این کودکان در مهارتهای جابجایی و دستکاری داری مشکل هستند و برنامه حرکتی تا حدودی باعث پیشرفت این افراد شده است.
    هارتمن و همکاران( 2007 )در ارزیابی درجه اختلال بینای و مشارکت ورزشی روی 120 کودک (7 کودک با اختلال بینایی شدید 13 کم بینا 100 بینا) بین 6 تا 11 ساله با استفاده از آزمون TGMD-2 به این نتیجه رسید که کودکان با اختلال بینایی کم در کنترل شیء امتیازات کمتری نسبت به کودکان سالم کسب کردند.
    ایوازگل و همکاران( 2006 ) در تحقیقی با هدف بررسی ارتباط بین سطوح فعالیت بدنی در کودکان با اختلال بینایی کم و کودکان سالم (12 کودک 2 نفرکور، 6 نفر بینا، 3 نفر با روشن بینی، 1 نفر کم بینا). بین سنین 3 تا 14 سال با استفاده از آزمون RT3 مورد بررسی قرار دادند؛ به این نتیجه رسیدند که کودکان با اختلال بینایی کم در گرفتن و دریافت کردن مشکل دارند.
    پنچیلیا و همکاران( 2005 )در بررسی تاثیر برنامه ورزشی بر رشد مهارتهای حرکتی کودکان با اختلال بینایی که بر روی 321 کودک و نوجوان سنین 8-19 انجام شد بوسیله آزمون درشت اولریخ 2000 به این نتایج دست یافت که مداخلات کوتاه مدت متشکل از برنامه تفریحی ورزشی منجر به بهبود عملکرد پرش و پرتاب این کودکان میشود.
    اوما و همکاران (2004 ) در تحقیقی به بررسی ارتباط بین پذیرش اجتماعی و فعالیت بدنی در کودکان مبتلا به اختلال بینایی(19 کودک، 3 کور، 4 کم بینا و 12 روشن بین) بین سنین 6 تا 18 سال، با استفاده از آزمون CPAF پرداختند و به این نتیجه رسیدند که سن افراد در سطوح فعالیتهای جسمانی در کودکان با اختلال بینایی تعیین کننده میزان مشارکت آنها در فعالیتهای جسمانی است.
    فصل
    سوم
    روش شناسی
    1-3. مقدمه:
    نقطه ی شروع هر کار تحقیقی یافتن پاسخ برای سؤالی است که برای محقق پیش آمده و نیاز به کار منسجم و سازمان یافته دارد. در این فصل با توجه به هدف های تحقیق و موضوع آن که، اثر تمرینات ایروبیک بر رشد بهره حرکتی کودکان با اختلال بینایی شهرستان خرم آباد می باشد، محقق سعی دارد فرآیند اجرای تحقیق را به تفصیل شرح دهد. در این فصل روش تحقیق، جامعه ی آماری، نحوه ی انتخاب آزمودنی ها، ابزار و وسایل اندازه گیری، شیوه ی جمع آوری اطلاعات، متغیرهای تحقیق و روش های آماری مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.
    2-3. روش تحقیق :
    تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود.. این پژوهش با توجه به هدف تحقیق از نوع پژوهش های کاربردی می باشد، که در آن اثر تمرینات ایروبیک بر رشد بهره حرکتی کودکان با اختلال بینایی را مورد بررسی قرار می دهیم.
    جدول 1-3. طرح تحقیق
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.