مقاله درمورد دی اکسید کربن و بازدارنده ها

دانلود پایان نامه
  • ب: شخم:
    شخم عمیق با انتقال بذر ار لایه های بالایی خاک به لایه های پایینی سبب کاهش آلودگی گل جالیز می شود. این روش می تواند به عنوان یک اقدام اولیه در برنامه کنترل تلفیقی در هر جا که عمق خاک و سایر شرایط اجازه دهند به کار گرفته شود. علت اجرای این روش در مزارع توتون امکان اجرای بیشتر آن در اراضی سبک است. به علت زیادی بذور موجود در خاک و قدرت بقای طولانی آنها به صورت خاک، استفاده از شخم برای یک بار مؤثر خواهد بود و تراکم انگل را کاهش می دهد و برای بار دوم که شخم صورت گیرد، بذرهای مدفون شده دوباره به سطح خاک خواهند آمد و باعث آلودگی می شوند. این روش می تواند به عنوان یک اقدام اولیه در یک برنامه کنترل تلفیقی در هر جا که عمق خاک و سایر شرایط اجازه دهند به کار گرفته شوند (حسینی، 1381).
    1-2-5-3-کنترل زراعی
    الف: تغییر در تاریخ کاشت:
    با تغییر تاریخ کاشت می توان خسارت بعضی از گونه های گل جالیز را کاهش داد. رابطه بین تاریخ کاشت و رشد گل جالیز در دو رقم باقلا و دو رقم عدس نشان داد که کاشت دیر هنگام باعث کاهش و تأخیر در جوانه زنی بذر گل جالیز می شود. در هر دو رقم باقلا و عدس هیچ اتصالی بین گل جالیز و این دو میزبان مشاهده نشد. علت آن نیز کاهش دما در طول فصل زمستان بود، فرضیه دیگر عدم آلودگی میزبان هایی با سن بیشتر به علت ریشه های عمیق تر آنها بود (حسینی ، 1381).
    ب: کود دهی:
    گل جالیز خاک های ضعیف را ترجیح می دهد . هر چند گزارشی درباره کود اوره در کاهش جمعیت گل جالیز ارائه شده اما اطلاعات دقیق از کاهش رشد علف های هرز انگل در اثر افزایش نیتروژن وجود ندارد. اثر بازدارنده کودهای نیتروژنی بر آلودگی گل جالیز ممکن است بیشتر ناشی از تأثیر این کود بر فیزیولوژی میزبان باشد که موجب تقویت میزبان شود و سبب دفاع در مقابل حمله گل جالیز می شود. کود نیترات آمونیوم مانع جوانه زنی O. aegyptiaca می شود. ولی رشد گوجه فرنگی را نیز کاهش داد (Foy & Jain, 1992).
    ج: عمق بذر گل جالیز در خاک :
    در طی یک بررسی که انجام گرفت در گلدان هایی که به طور مصنوعی به بذر گل جالیز الوده شده بودند بذرهایی که در لایه های یک سانتیمتری سطح خاک و در عمق های 6،12،18،24،30 سانتیمتری پاشیده شده بودند نشان داد که ظهور گل جالیز رابطه قابل توجهی با عمق دفن بذرها در خاک داشت. در بذرهایی که عمیق تر دفن شده بودند ظهور گل جالیز به تأخیر افتاد (Eizenberg et al., 2004).
    د: استفاده از ارقام مقاوم به گل جالیز:
    کنترل انتخابی گل جالیز بسیار دشوار است زیرا ارتباط فیزیولوژیک نزدیک بین میزبان و انگل استفاده از اکثر علف کش ها را محدود می کند. به نظر می رسد ساده ترین روش کنترل ، استفاده از محصولات مقاوم به انگل می باشد. با استفاده از روش های مهندسی ژنتیک می توان خصوصیاتی مانند کاهش آلودگی و مقاومت به گل جالیز را به میزبان انتقال داد.
    1-2-5-4- تناوب زراعی
    تناوب زمانی می تواند به عنوان ابزاری برای مدیریت گل جالیز استفاده شود که گیاهان کشت شده در تناوب یتوانند انگل گل جالیز را وادار به جوانه زنی کنند. در این روش گیاهان مورد استفاده در تناوب میزبان انگل نیستند، ولی بذر گل جالیز را وادار به جوانه زنی می کنند. این محصولات را گیاهان تله یا محرک می نامند. استفاده زا گیاهان غیر میزبان در تناوب مانع تولید بذر بیشتر انگل می[شود و همچنین تعدادی از بذور نیز به مرور زمان از بین می روند و موجب کاهش بانک بذر می شود. گیاهانی مانند ذرت ، سرگوم، یونجه، سویا و لوبیا چشم بلبلی در بررسی های آزمایشگاهی توانایی تحریک جوانه زنی گل جالیز را نشان دادند. اما این خاصیت در مزرعه کمتر ظاهر شد . یک اصل کلی در استفاده از گیاهان تله این است که زمان کاشت آنها باید بر زمان مناسب برای جوانه زنی انگل در طبیعت منطبق باشد (جم نژاد، 1383).
    علاوه بر گیاهان تله استفاده از میزبان های تله در کاهش جمعیت انگل در خاک مؤثر است. میزبان های تله گیاهانی هستند که نه تنها انگل را تحریک بذری می کنند ، بلکه آن را تا مرحله بذر دادن نیز حمایت می کنند. البته انگل باید پیش از تولید هر بذری نابود شود. میزبان های تله به دلایل اقتصادی اهمیت گیاهان تله را ندارند، اما در شرایطی که برای کشت محصول نامناسب می باشد، باید اقدام به کشت میزبان های تله مانند لگوم های علوفه ای نمود. مظاهر و فجری در سال 1368 در بررسی های خود اظهار داشتند که تأثیر کاشت گیاهان تله سبب کاهش آلودگی گل جالیز روی خردل سفید، کتان و سورگوم به ترتیب باعث 57.4 ، 41.9 و 8.6 درصد کاهش تراکم گل جالیز و به ترتیب 4/19، 7/13 و 6/8 درصد افزایش محصول توتون شد. تناوب یونجه و توتون موجب کاهش جمعیت انگل و افزایش محصول می گردد. سورگوم به عنوان گیاه محرک در شرایط گلخانه باعث 68% و در شرایط مزرعه 6% جمعیت گل جالیز را کاهش می دهد(مظاهری و همکاران ،1374).
    1-2-5-5-آبیاری
    بذر انگل در رطوبتهای نزدیک نقطه اشباع در خاک اساسأ قادر به جوانه زنی نمی باشد.در مدیریت مزرعه ، آبیاری به عنوان وسیله ای برای کنترل گل جالیز محسوب میشود.در شرایط مناسب رطوبت خاک مواد محرک جوانه زنی رقیق یا شسته می شوند. جلوگیری از ارتباط آب آبیاری مزارع آلوده به بذر جالیز یا مزارع تمیز نیز میتواند در کاهش آلودگی مؤثر باشد.
    1-2-5-6-آفتاب دهی و مالچ
    آفتاب دهی یعنی پوشاندن سطح خاک با نایلون شفاف به منظور بالا رفتن دما در زیر پوشش پلاستیکی در حدی که برای بذور و سایر عوامل زنده کشنده باشد. پلاستیک باید شفاف و نازک باشد (قطر3%) زیر انواع نازک بهتر گرم می شوند. انواعی که امواج ماورای بنفش را جذب می کنند بهترند. زیرا دما و دوام بیشتری دارند. پلاستیک تیره معمولأ خاک را کمتر گرم می کند و در نتیجه زمان بیشتری برای تأثیر کافی آن لازم است. البته مزایایی نیز دارد. به عنوان مثال،دوام بیشتر دارد و مصرف دوباره آن مقدور است.
    جاکوپسو و همکاران در سال1980 عنوان کردند اگر پلاستیک در جای خود بماند میتواند به عنوان ملچ تیره مانع رویش بعضی از علفهای هرز نیز می شود. میزان دی اکسید کربن و اتیلن در زیر پوشش پلی اتیلنی خاک افزایش می یابد ولی اکسیژن تغییر نمیکند.
    هایدار و همکاران در سال 1995 معتقدند که گاه و کلش جو و گندم در سطح مزرعه میتواند باعث کاهش وزن خشک گل جالیز شود و چنانچه این بقایا با خاک مخلوط شود تأثیر آن مطلوبتر خواهد بود.تأثیر این بقایا را میتوان به کاهش دمای خاک،حفظ رطوبت و احتمالأ به سمی بودن بقایا نسبت داد.
    Ramaiah , (1987) عنوان کرده است برای کشاورزان با امکانات محدود بهترین روش مدیریتی،روش مدیریت تلفیقی شامل استفاده از ارقام مقاوم،کاربرد لکه ای علفکش روی انگل ، تناوب با گیاهان تله ، وجین دستی ، استفاده ازمالچ و آفتابدهی، تغییر در تاریخ کاشت، تغذیه همراه آبیاری است. اصول مهم مدیریت تلفیقی برای کنترل گل جالیز که توسط (Ramaiah, 1987) بیان شده اند عبارتند از:
    کاهش بذر علف های هز انگلی در خاک های آلوده
    ممانعت از تولید بذور جدید
    ممانعت از گسترش بذور از خاک های آلوده به خاک های غیر آلوده
    1-2-5-7- تأثیر مواد غذایی و تنظیم کننده های رشد بر جوانه زنی گل جالیز
    انجام یک پژوهش گلخانه ای ثابت کرد تغذیه به همراه آبیاری با کاربرد نیترات آمونیوم به تنهایی یا در ترکیب با فسفات پتاسیم آلودگی بوته های گوجه فرنگی را به گل جالیز کاملاً متوقف کرد. دو تنظیم کننده رشد GR7 و GR24 محرک جوانه زنی بذور گل جالیز مصری در آزمایشگاه بودند. بذور قرار گرفته در نیترات آمونیوم به تنهایی یا در ترکیب با فسفات پتاسیم پس از تیمار با GR24 نسبت به شرایط محلول در NaCl به همراه تحریک به وسیله GR24 درصد جوانه زنی بالاتری نشان داد. تحقیقات نشان داد ترکیبات ازتی به کار برده شده مانند سولفات آمونیوم و اوره و بازدارنده هایی مانند نیترات سدیم تأثیری بر جوانه زنی حضور گل جالیز نداشتند. (Jain and Foy., 1987)
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.