مقاله درمورد دوره آماده سازی و عوامل محیطی

دانلود پایان نامه
  • 1-2-5-8- مواد محرک جوانه زنی بذر گل جالیز
    بذر گل جالیز در شرایط محیطی مساعد برای جوانه زنی نیازمند ترشح محرکی از ریشه میزبان است. از طرفی بذر گل جالیز به عنوان انگل اجباری باید کاملاً در مجاورت ریشه میزبان جوانه بزند و در مدت چند روز به آن متصل گردد تا بتواند به زندگی خود ادامه بدهد. لذا پیشنهادی جدید برای کنترل گل جالیز در دانشگاه ساسکس انگلستان ارائه شد که پیش از کاشتن میزبان مواد محرک مترشحه در میزبان جداگانه تهیه شود و به خاک اضافه شود تا بذرهای انگل را به جوانه زنی تحریک کند و از آنجا که جوانه های انگل بدون میزبان قادر به تأمین غذای خود نیستند از بین می روند و سپس میزبان در مزرعه ای که اکثر بذور گل جالیز از بین رفته اند کاشته می شود (کرمی ، 1381). در سال 1966 گروهی از محققان در ایالت متحده موفق به شناسایی یک ماده بلوری با عنوان محرک طبیعی از ترشحات ریشه پنبه شدند. این ماده که در غلظت های کمتر از 5 تا 10 ppm قادر به تحریک جوانه زی بذور استریگا بود ، استرایگول نام گرفت. این ترکیب به صورت بلورهای بی رنگ از برزن – هگزان جدا شد و دارای نقطه ذوب 200 تا 202 درجه سانتی گراد بود . هنگامی که در سال 1973 ساختمان شیمیایی آن توسط بلور نگاری اشعه ایکس معلوم شد تلاش هایی برای سنتز آن انجام گرفت زیرا استرایگول به صورت طبیعی در مقادیر بسیار کم وجود دارد و خالص سازی آن نیز دشوار است و مقدار آن برای مطالعات بیولوژیکی کافی نیست. البته سنتز استرایگول که محرک شیمیایی مناسبی هم برای استریگا و هم گل جالیز محسوب می شود بسیار طولانی و پر هزینه است بنابراین لازم شد که ترکیبات مشابه با ساختمان ساده تر و مراحل کوتاه تر سنتز شوند. چنانچه بتوان محرکی با فعالیت تحریک کنندگی بالا و روش سنتزی ساده تهیه کرد این روش کنترل جدید یکی از بهترین روش های کنترل خواهد شد. همانطور که گفته شد سنتز استرایگول بسیار طولانی و پر هزینه است از این جهت محققان در صدد سنتز آنالوگ های استرایگول با ساختمان ساده تر و هزینه کمتر برآمدند. ترکیبات مختلفی برای تحریک جوانه زنی بذر گل جالیز معرفی شدند. البته ترکیبات مختلف بر گونه های گل جالیز به طور متفاوتی عمل می کنند و اکثر این ترکیبات جنبه آزمایشی دارند . ترکیباتی که به این ترتیب تهیه می شوند، باید علاوه بر سادگی بیشتر و هزینه کمتر دارای فعالیت و پایداری مناسب نیز باشند به علت سازگاری گل جالیز با خاک های قلیایی پایداری ترکیبات محرک در محیط های قلیایی سنجیده می شود (حسینی، 1381) .
    اثر مواد غذایی مختلف بر تحریک بذور گل جالیز O. aegyptiaca با ترکیبات مشابه استرایگول در شرایط آزمایشگاهی نشان داد ترکیبات مشابه جوانه زنی بذور گل جالیز را که با آب مقطر آماده سازی شده بود را 55% تحریک نمودند. بذوری که در آب مقطر یا محلول های نمکی مختلف آماده سازی شده اند، اما با آنالوگ های استرایگول تیمار نشده الند تا 18% جوانه زدند. ترکیب 5 میلی مول جوانه زنی بذوری که در 10 میلی مول نیترات آمونیوم همراه یا بدون فسفات پتاسیم آمالده سازی شده بودند را بیش از بذوری که در کلرید سدیم آماده سازی شده اند تحریک کرد. آماده سازی بذرها در نیترات سدیم و تیمار با آنالوگ استرایگول جوانه زنی بذر را تحریک کرد در حالی که آماده سازی بذرها در نمک های آمونیوم و تیمار با ترکیب شماره 5 به طور معنی داری مانع جوانه زنی شد. همچنین جوانه زنی بذرهای O. crenata وO. aegyptiaca در پاسخ به عصاره ریشه گیاهان میزبان و غیر میزبان را روی یک محیط کشت جامع بررسی کردند . در این آزمایش بذرها دوره آماده سازی را پشت سر گذاشتند و سپس در شرایط ضد عفونی در معرض عصاره های ریشه باقلا ، ذرت ، توتون و گوجه فرنگی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تمام عصاره های جوانه زنی O. aegyptiaca که دامنه میزبانی وسیعی دارد را تحریک کردند. در حالی که O. crenata با دامنه میزبانی محدود، فقط به ریشه های باقلا پاسخ داد و عصاره ریشه های باقلا در تحریک جوانه زنی بذر O. aegyptiaca تأثیر بیشتری از عصاره ریشه گوچه فرنگی داشت. هنگامی که جوانه زنی در غلظت های مختلف ماده محرک سنتزی ترکیب شماره 5 آزمایش شد O. aegyptiaca صد برابر حساس تر از O. crenata بود. مقدار بالای آمونیوم و PH پایین محیط باعث شد تا بذور O. aegyptiaca جوانه بزند اما در O. crenata بی تأثیر بود. در نتیجه بذرهای O. crenata حساسیت کمتری نسبت به O. aegyptiaca داشتند. در آزمایشات انجام شده توسط (Foy & Jain., 1987) در گلدان هایی با آلودگی مصنوعی به گل جالیز تغذیه همراه آبیاری با کاربرد نیترات آمونیوم به تنهایی یا در ترکیب با فسفات پتاسیم کاملاً مانع آلودگی گوجه فرنگی را به گل جالیز شد. دو تنظیم کننده رشد GR7 و GR24 محرک جوانه زنی بذر گل جالیز مصری در غلظت 1 میلی مول بودند.
    1-2-5-9- کنترل تلفیقی
    در مدیریت تلفیقی انگل گل جالیز باید به این نکته توجه شود که یک روش منفرد این کارایی را ندارد که به نحو مناسبی سبب کنترل این انگل شود و از تلفیق دو یا چند روش این مسئله را به نحو مطلوب تری می توان حل کرد. قبل از انجام مدیریت تلفیقی در سیستم های زراعی مختلف بایستی شرایط اکولوژیکی، اقتصادی و اجتماعی آن مجموعه با توجه به استراتژی های زیر در نظر گرفته شود (مین باشی معینی، 1382).
    تاثیر سیستم های کاشت بر بانک بذر گل جالیز.
    ارزیابی تأثیر اقتصادی روش های کنترل .
    ارزیابی تأثیر اکولوژیکی روش های کنترل.
    در یک برنامه مدیریت تلفیقی که در حبوبات مورد استفاده قرار گرفته بود با بهره گیری از کاشت ارقام زودرس تأخیر در کاشت، استفاده از علف کش، وجین دستی و آفتابدهی به عنوان مکمل یکدیگر نتایج خوبی در کنترل گل جالیز به دست آمد (مین باشی معینی، 1382).
    1-2-5-10- کاربرد بیو تکنولوژی در کنترل گل جالیز
    کاربرد اسیدهای آمینه متیونین یا آرژینین به غلظت 2 میکرو مولار به صورت پس رویشی و در دو مرحله 20 و 40 روز پس از انتقال نشاء گوجه فرنگی بر روی خاک موجب کنترل مطلوب گل جالیز گونه O.ramosa تحت شرایط گلخانه ای گردید. قرار دادن بذور گل جالیز گونه O.ramosa در محلول حاوی اسیدهای آمینه پرولین ، آرژنین و هیستیدین به مقدار 100% و در محلول حاوی اسیدهای آمینه پرولین، آرژنین و هیستیدین به مقدار 100% و در محلول حاوی اسیدهای آمینه گلایسین ، آلانین ، متیونین و لیزین به مقدار 70 تا 90 درصد و در محلول حاوی اسیدهای آمینه والین، سرین و گلوتامین به مقدار 20% از جوانه زنی بذور گل جالیز گونه O. ramose جلوگیری کرد .کاربرد اسیدهای آمینه به صورت خارجی و بر روی منطقه ریشه میزبان، در کاهش خسارت گل جالیز مؤثر است. همچنین اسیدآمینه ای را که از موجودات میکروبی به ناحیه ریزوسفر گیاه زراعی وارد می شود ممکن است در کنترل گل جالیز مؤثر باشد. ضمناً به نظر می رسد که اسیدهای آمینه ای را که از پاتوژن گل جالیز مترشح می شوند، ممکن است موجب افزایش بیماری زایی این پاتوژن ها شوند (Vurro et al ., 2004).
    1-2-5-11- استفاده کردن از عوامل محیطی در مدیریت گل جالیز
    تاکنون رابطه بین درجه حرارت و رشد و توسعه گل جالیز گونه O. minor در باقلا، عدس ، شبدر قرمز ، آفتابگردان، گوجه فرنگی و بادمجان شناخته شده است. مثلاً O. minor در 400 درجه روز رشد فعالیتش را آغاز می کند و اندام هوایی آن در 1100 درجه روز رشد شروع به رشد می کند اما شبدر قرمز بعد از 1400 درجه روز رشد تحت تأثیر گل جالیز قرار می گیرد. این موضوع به ما کمک می کند برای اینکه تصمیم بگیریم که کشت شبدر قرمز را زودتر انجام بدهیم یا به تأخیر بیندازیم (Eizenberg et al., 2004)
    1-2-6- میزبان ها
    اغلب میزبانهای Orobanche را دو لپه ای های علفی تشکیل می دهند. البته در بین آنها میزبانهای درختی و درختچه ای نیز یافت می شود. بین گونه های Orobanche دوگونه O. aegyptiaca, O. cenua بیشترین میزبانها را دارند.
    در جدول 1-1 لیست کامل گونه های مختلف Orobanche و میزبان های مربوط به گونه های مزبور در ایران (در گونه هایی که با علامت – نشان داده شده، میزبان نامشخص است).
    جدول 1-1- لیست کامل گونه های مختلف Orobanche و میزبان های مربوط به گونه های مزبور در ایران
    تیره میزبان گونه
    Solanaceae, Rosaceae, Cannabacea Nicotiana sp., Amygdahus.
    connabis O. ramosa
    Asteraceae, papilonacea, Rosaceae Artemisia, Astragalus. Amygdahus scoparia O. nana
    Solanaceae, Rosaceae, Hammamelidaceae, Corylaceae, Asteraceae, Rosaceae, Lamiaceae. Nicotiana tabacum. Amygdahus commonis, parrotia persica, Carpinus, Cousinia multiflora, Armeniaca vulgaris, Salvia. Stachys. O. mutelii
    Cupressaceae, Fagaceae, Caryophyllaceae, Brassicaceae, Lamiaceae, Liliaceae, Solanaceae, Cucurbitaceae, Salicaceae, Fagaceae, Papilionaceae, Cucurbitaceae, Solanaceae, poaceae. Juniperus excelsa. Quercus. Dianthus. Cardaria draba. Stachys lavandulifolia, Lilium, Solanum laciniatum.
    Cuccinium, populus, Quercus brantii, Astragalus, Cucurbita, Cucumis sativus, Nicotiana tabacum, Cucumis melo, Hordeom, Lycoperiscum esculentum, Citrullus vulgaris, Medicago sativa. O. aegyptiaca
    Chenopodiaceae, Polygonaceae Haloxylon, Calligonum O. penduliflora
    Fagaceae, Lamiaceae, Asteraceae. Fagus, Lycupus eusopaeus, Anthemis sp. O. lavandulacea
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.