مقاله درمورد آذربایجان غربی و استان لرستان

دانلود پایان نامه
  • Fagaceae, Cupressaceae, Rosaceae, Rubiaceae Quecus, Juniperus sp., Amygdalus. Galium. Cerasus O. vulgaris
    Asteraceae, Apiaceae, Lamiaceae Circium sp., Eryngium sp., Thymus O. Lutea
    Fagaceae Fagus, Quecus macranthera O. maior
    Dipsacaceae Pterocephalus sp. O. Cypria
    Lamiaceae, Asteraceae Phlomis, Tanacetum sp. Cirsium sp. O. kurdica
    — — O. Longibracteata
    Lamiaceae Salvia O. anatolica
    Fagaceae, Laniaceae, Papilionaceae, Rubiaceae Quecus sp., Thymus sp., Stachys, Medicago, Galium, Rubua. O. alba
    Liliaceae, Asteraceae, Scrophulariaceae Allium sp., Centaurea, Verbascum O. crenata
    Papolionaceae Trifolium, Lathyrus, Vicia O. owerinii
    1-2-7- پراکنش جغرافیایی جنس Orobanche
    حضور Orobanche در بیش از 80 کشور جهان به اثبات رسیده است. منطقه خاورمیانه و مدیترانه به عنوان منشا آن تشخیص داده شده است. منطقه اصلی پراکنش Orobanche اقلیمهای مدیترانهای است و در اقلیمهای مشابه آن نظیر، ایالت کالیفرنیای آمریکا و مناطق غربی استرالیا هم بوفور یافت میشود. در مجموع به نظر میرسد انتشار Orobanche از مناطق خاورمیانه و مدیترانهای به اروپا، آمریکا و آفریقا گرفته است. در فلور Orobanche (Boisseeir, 1879) که از قدیمیترین فلورها محسوب میشود از 37 گونه Orobanche نام برده شده که از مصر تا هند پراکنش دارند. از گونههای نام برده شده در این فلور 7 گونه در ایران حضور دارند. جدیدترین گونه شناخته شده مربوط به جنوب شرقی اسپانیا و شبه جزیره ایبری است. این گونه O. portoilicitna نام دارد. به بخش Trionychon تعلق داشته و با توجه به ویژگیهای مورفولوژیکی به گونه O. albiensis شباهت دارد (Pujadas & Crespo, 2004) وجود این انگل در ایران از اکثر استانها گزارش شده است اما در استانهای شمالی کشور (حاشیه دریای خزر)، به دلیل رطوبت فراوان و اسیدیته خاک از جمعیت کمی برخوردارند (مین باشی معینی، 1382). تعداد گونههای Orobanche در فلور کشورهای همسایه و برخی فلورهای دیگر و نیز تعداد گونههای مشترک با فلور ایران در جدول 1-2 نشان داده شده است.
    جدول 1-2 تعداد گونه های Orobanche و تعداد گونههای مشترک با فلور ایران در برخی کشورهای مجاور
    کشور تعداد گونه گونههای مشترک با فلور ایران
    جمهوریهای شوروی سابق (USSR) 81 24
    ترکیه 36 26
    پاکستان 22 15
    افغانستان 19 16
    1-3- اهمیت اقتصادی محصولات مورد حمله در ایران و جهان:
    خسارات این انگل در صیفی کاریهای استان لرستان به خصوص روی گوجه فرنگی، بادمجان و خیار به حدی است که در اغلب موارد کلیه محصول را به نابودی میکشاند. در اصفهان علاوه بر محصولات فوق الذکر در مزارع هندوانه نیز باعث خسارت شدیدی میگردد. در آذربایجان غربی مزارع توتون به شدت آلوده به این انگل میباشد و در مزارعی که شدت وفور گل جالیز زیاد است، تقریباً بکلی محصول از بین میرود. همچنین این انگل با تراکم شدیدی در مزارع جالیزکاری و صیفیکاری و مزارع توتون استانهای فارس و بوشهر برآورد گردیده است (مذاکرات شخصی). این انگل در اکثر مناطق ایران روی محصولات مختلف از قبیل خربزه، هندوانه، خیار، کدو، گوجه فرنگی، سیب زمینی، توتون، کتان، شاهدانه و بادمجان شیوع دارد و در سال 1345 نوعی از آن از ریشه درختان میوه از ناحیه مهریز یزد جمع آوری شد (بهداد، 1369).
    این انگل روی محصول گوجه فرنگی بسته به زمان حمله و تراکم جمعیت پارازیت بین 25 تا 75 درصد خسارت وارد میکند (Hodosy, 1981). در مجارستان گونه O. cernua محصول آفتابگردان را تا 30 درصد کاهش میدهد (Musselman, 1980).
    همچنین با استناد به گزارشات ساربورن و همکاران (Saurborn et al., 1991) تخمین زده میشود در منطقه مدیترانهای بیشتر از یک میلیون هکتار از مناطق تولید باقلا آلوده بوده و یا در معرض آلودگی است و خسارتهای وارده به محصول، توسط O.crenata بین 5 تا 100 درصد متغیر است (Manschadi et al., 1996). طبق گزارش لینکه و سگزانا (Linke & Sexana, 1991) مناطق اطراف مدیترانه و آسیای غربی از مهمترین مناطق آلوده به گونههای مختلف گل جالیز بوده . خسارت وارده به محصولات توسط این انگل تا 100% محصول هم میرسد. در مصر نیز گونه O.crenata روی باقلا بین 5 تا 24 درصد خسارت وارد میکند (schnell et al., 1996).
    فصل دوم
    مروری بر مطالعات انجام شده
    2-1- سابقه مطالعات انجام شده در خارج از کشور
    گفته میشود اولین مطالعات در مورد کنترل بیولوژیکی گل جالیز در شوروی سابق آغاز شد. به استناد گزارش فومین (Fomin, 1941) برای اولین بار یاچوسکی (Yatchevski, 1904)، یک پاتوژن روی گل جالیز گونهای از فوزاریوم بود جدا کرد و آن را تحت نام Fusarium Orobanche معرفی نمود (Bozoukov & kouzmanova, 1994).
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.