فعالیتهای مدیریتی و اجتناب از ریسک


Widget not in any sidebars

شرایط
پیامدها.
4-1- محتوا
محتوا یعنی زمینه، وضعیت یا محیطی که ریسک در آن منظور شده و مشخص‌کننده فعالیتها و شرایط مرتبط با آن وضعیت است. به‌ عبارت دیگر محتوا، نمایی از تمامی ‌پیامدهای سنجیده شده را فراهم می‌سازد. بدون تعیین یک محتوای مناسب، به ‌طور قطع نمی‌توانید تعیین نمایید که کدامین فعالیتها، شرایط و پیامدها می‌بایست در تجزیه و تحلیل ریسک و فعالیتهای مدیریتی در نظر گرفته شوند. بنابراین محتوا، مبنایی برای تمامی‌ فعالیتهای بعدی مدیریت ریسک را فراهم می‌کند. بعد از ایجاد یک محتوا، عناصر باقی‌مانده در ریسک به ‌طور مناسبی قابل بررسی هستند.
4-2- فعالیت
عنصر فعالیت یعنی عمل یا اتفاقی که باعث ریسک می‌شود. فعالیت، عنصر فعال ریسک است و می‌بایست با یک یا چندین شرط ویژه برای ظهور ریسک ترکیب شود. تمامی ‌اشکال ریسک با یک فعالیت به ‌وجود می‌آیند. بدون فعالیت، امکان ریسک وجود ندارد.
4-3- شرایط
در حالی‌ که فعالیت، عنصر فعال ریسک است، شرایط تشکیل دهنده عنصر منفعل ریسک است. این شرایط تعیین‌کننده وضعیت جاری یا یک مجموعه از اوضاع و احوال است که می‌تواند به ریسک منجر شود. شرایط وقتی با یک فعالیت آغازگر خاص ترکیب می‌شود، می‌تواند یک مجموعه از پیامدها یا خروجی‌ها را تولید کند. پیامدها به ‌عنوان آخرین عنصر ریسک، نتایج یا اثرات بالقوه یک فعالیت در ترکیب با یک شرط یا شرایط خاص است.
2-7. مدیریت ریسک
به ‌طور کلی، مدیریت ریسک فرایند سنجش یا ارزیابی ریسک و سپس طرح استراتژی‌هایی برای اداره ریسک است. در مجموع استراتژی‌های به ‌کار رفته شامل:
انتقال ریسک به بخشهای دیگر
اجتناب از ریسک
کاهش اثرات منفی ریسک
پذیرش قسمتی یا تمامی‌ پیامدهای یک ریسک خاص هستند.
مدیریت ریسک سنتی، تمرکزش روی ریسکهای جلوگیری کننده از علل قانونی و فیزیکی بود (مثل حوادث طبیعی یا آتش‌سوزی‌ها، تصادفات، مرگ و میر و دادخواهی‌ها). مدیریت ریسک مالی از سوی دیگر تمرکزش روی ریسکهایی بود که می‌تواند استفاده از ابزار مالی و تجاری را اداره کند. مدیریت ریسک ناملموس، تمرکزش روی ریسکهای مربوط به سرمایه انسانی، مثل ریسک دانش، ریسک روابط و ریسک فرایندهای عملیاتی است. بدون توجه به نوع مدیریت ریسک، تمامی‌ شرکتهای بزرگ دارای تیمهای مدیریت ریسک هستند و شرکتها و گروههای کوچک به ‌صورت غیر رسمی در صورت عدم وجود نوع رسمی ‌آن، مدیریت ریسک را مورد استفاده قرار می‌دهند.
در مدیریت ریسک مطلوب، یک فرایند اولویت‌بندی منظور گردیده که بدان طریق ریسکهایی با بیشترین زیان‌دهی و بالاترین احتمال وقوع در ابتدا و ریسکهایی با احتمال وقوع کمتر و زیان‌دهی پایین‌تر در ادامه مورد رسیدگی قرار می‌گیرند. در عمل، این فرایند ممکن است خیلی مشکل باشد و همچنین در اغلب اوقات ایجاد توازن میان ریسکهایی که احتمال وقوعشان بالا و زیان‌دهی‌شان پایین و ریسکهایی که احتمال وقوعشان پایین و زیان‌دهی شان بالاست، ممکن است به‌ طور مناسبی مورد رسیدگی قرار نگیرند. در نتیجه می‌توان ریسکهای موجود در سازمان را از این دو بعُد نیز طبقه‌بندی کرد که در شکل 3 نشان داده شده است(هستی،1389).
ریسک استراتژیک ریسکی است که سازمان برای تحقق اهداف تجاری خود می‌پذیرد. در دنیای کسب و کار و پر از تحول امروز، مدیریت ریسک از اهمیت روزافزونی برخوردار شده است.

شکل 2-3. انواع ریسک و میزان اولویت در رسیدگی
منبع:هستی(1389)
2-8. مدیریت ریسک ناملموس
مدیریت ریسک ناملموس، یک نوع جدید از ریسک را معرفی می‌کند. ریسکی که احتمال وقوعش 100 درصد است. ولی در سازمانها به‌ خاطر فقدان توانایی تشخیص، نادیده گرفته می‌شود. برای مثال ریسک دانش، زمانی رخ می‌دهد که دانش دارای ضعف و نقص به ‌کار برده شود. ریسک روابط، زمانی رخ می‌دهد که همکاری‌ای، بی ‌اثر و بی نتیجه اتفاق بیافتد. ریسک فرایند عملیاتی، زمانی رخ می‌دهد که عملیات بی‌ثمری اتفاق افتد. این ریسکها به‌ صورت مستقیم بهره‌وری دانش کارکنان را کاهش داده و باعث نزول مقرون به صرفه بودن از نظر اقتصادی، سودآوری، خدمات، کیفیت، شهرت، ارزش مارک و کیفیت درآمدها می‌شود.
در واقع مدیریت ریسک ناملموس باعث می‌شود در مدیریت ریسک به ‌واسطه شناسایی و کاهش ریسکهایی که عامل نزول بهره‌وری می‌باشند، ارزشهای آنی و مستقیمی ‌خلق شود. در نتیجه می‌توان مدیریت ریسک را یک وظیفه شامل فرایندها، روشها و ابزاری برای اداره ریسک در فعالیتهای سازمانی دانست که یک محیط منضبط برای تصمیم‌گیری‌های پیشتازانه و غیر منفعل در موارد زیر فراهم می‌آورد:
ارزیابی پیوسته در مورد آنچه که ‌ایجاد اشکال می‌کند (ریسک).