دانلود پایان نامه درمورد نرم افزار و پایداری


Widget not in any sidebars

4 ساعت
5 ساعت
6 ساعت
ریزساختار نمونه ناپایدار شده در دمای C°800 در زمان‌های مختلف 1 تا 6 ساعت.
در تصاویر نشان داده شده مشخص است که ریزساختار حاصل از ناپایدارسازی در این دما هم شامل کاربیدهای یوتکتیک M7C3 در زمینهای که شامل مارتنزیت و آستنیت باقیمانده و کاربیدهای ثانویه است، میباشد. بدیهی است که کاربیدهای ثانویه بر روی کاربیدهای یوتکتیک تشکیل نشده بلکه در داخل زمینه آستنیتی جوانه و رشد یافتهاند. همچنین بعد از عملیات ناپایدارسازی، کاربیدهای یوتکتیک M7C3 تشکیل شده در حین انجماد، دست نخورده باقی میماند]5،34،43،48،49،50[.
در شکل (4-5) هم مشاهده میشود که در زمانهای پایین مقدار کاربید ثانویه کمتری از زمینه رسوب کرده و با افزایش زمان ناپایدارسازی رسوب کاربیدهای ثانویه بیشتر بوده و سبب تشکیل مارتنزیت بیشتری از آستنیت در زمینه میشود. این رسوبات ثانویه به همراه مقدار زیاد مارتنزیت تشکیل شده در زمان شش ساعت مربوط به دمای 800 درجه سانتیگراد، منجر به افزایش سختی در نمونهها میشود. در این دما هم با افزایش زمان ناپایدارسازی، کاربیدهای ثانویه بصورت رسوبات کروی شکل، تشکیل میشوند که باعث افزایش استحکام زمینه خواهند شد.
تصاویر متالوگرافی از ریزساختار نمونهها در دمای 850 درجه سانتیگراد و زمانهای مختلف در شکل‌ (4-6) آمده است.
1 ساعت
2 ساعت
3 ساعت
4 ساعت
5 ساعت
6 ساعت
ریزساختار نمونه ناپایدار شده در دمای C°850 در زمان‌های مختلف 1 تا 6 ساعت.
زمانهای ناپایداری در این دما منجربه رشد بیشتر کاربیدهای ثانویه شده که این رسوبات سختی نمونهها را افزایش میدهد. البته با افزایش زمان در شش ساعت ، هر چند مارتنزیت بیشتری در ساختار ایجاد شده ولی به دلیل مقدار کربن کمتر در زمینه، مارتنزیت از نوع کم کربن خواهد بود] 49،50[.
تصاویر مربوط به ریزساختار این نمونهها در دمای 900 درجه سانتی گراد و زمانهای مختلف در شکل (4-7) آمده است. در زمانهای بیشتر کاربیدهای ثانویهی کمتری تشکیل شده، آستنیت بیشتری باقیمانده که منجر به کاهش سختی در این زمان میشود.
1 ساعت
2 ساعت
3 ساعت
4 ساعت
5 ساعت
6 ساعت
ریزساختار نمونه ناپایدار شده در دمای C°900 در زمان‌های مختلف 1 تا 6 ساعت.
همانطور که مشاهده میشود، عملیات ناپایدارسازی سبب رسوب کاربیدهای ثانویه در زمینه شده و با کاهش مقدار عناصر آلیاژی، آستنیت به مارتنزیت تبدیل میشود. افزایش زمان ناپایدارسازی بر کاربیدهای یوتکتیک M7C3 تاثیری ندارد و تنها باعث رسوب کاربیدهای ثانویه میشود.
علاوه بر کاربیدهای یوتکتیک شکل یافته در حین انجماد، آنچه که در خواص مکانیکی چدنهای نایهارد موثر است، مابقی ساختار میباشد. اینکه مارتنزیت تشکیل شده در زمینه چه مقدار بوده و در ناپایداری سازی تا چه اندازه آستنیت به مارتنزیت تبدیل شده، بر روی خواص مورد نظر موثر خواهند بود. به همین منظور مقدار حجمی کاربید و فازهای موجود در زمینه با استفاده از نرم افزار Image analyze محاسبه گردید و نتایج به صورت جداول (4-3) تا (4-6)، نشان داده شده است.