دانلود پایان نامه درباره شرایط آب و هوایی و شمال آفریقا

سبزشدن 1 Emergence
پنجه زنی 2 Tillering
Widget not in any sidebars

ساقه رفتن 3 Stem elongation
غلاف رفتن (آبستنی) 4 Booting
ظهور سنبله 5 Ear emergence
گلدهی (گرده افشانی) 6 Flowering
شیری شدن دانه 7 Milk development
خمیری شدن دانه 8 Dough development
رسیدن دانه 9 Ripening
بسیاری از جنبه های زراعی جو همانند گندم است، جو مانند گندم دارای ارقام بهاره و پاییزه است. بخش عمده ی سطح زیر کشت جو را رقم های پاییزه تشکیل می دهند. در مناطقی که به دلیل مساعد نبودن شرایط محیطی در زمستان امکان کاشت جو یا گندم زمستانه وجود ندارد و در اواخر فصل بهار هم بارندگی کم است و تأمین رطوبت کار دشواری است، جو بهاره بر گندم بهاره ترجیح داده می شود. زیرا هم نیاز رطوبتی جو کمتر از گندم است و هم بازده استفاده از آب در جو بیشتر از گندم می باشد.
جو مانند گندم گیاهی روز بلند و یکساله است که اگر کاشت آن در ارقام بهاره با تأخیر صورت گیرد، طول دوره ی پنجه زنی کاهش یافته، شمار ساقه های بارور در واحد سطح کم شده و بنابراین مزرعه تنک و کم پشت می شود. نیاز های گرمایی جو کمتر از گندم و نزدیک به 2000 تا 2500 درجه روز است. کاشت جو در پاییز یک یا دو هفته زودتر از گندم صورت می گیرد، زیرا نهال بذرهای جو نسبت به سرمای اول فصل حساس تر از گندم می باشند (زارع، 1385).
1-6- انواع جو
در خصوص واکنش به دما، سه نوع جو موجود است:
نوع بهاره که به سرما حساس بوده و بنابراین در بهار کاشته می شود.
نوع پاییزه که در فصل پاییز کاشته می شود و تا فرا رسیدن فصل بهار، سنبله تولید نمی کند.
نوع حد واسط که نسبت به سرما مقاومت کمتری داشته و در نقاط نسبتاً گرمسیر در هر دو فصل بهار و پاییز کشت می شود. جوی بهاره و پاییزه را نمی توان همچون گندم بهاره و پاییزه که تفاوت دانه آنها کاملاً مشخص است، تشخیص داد. جوی پاییزه در بسیاری از نواحی نیمه خشک که بارندگی آنها غالباً در فصول گرم سال (بهار و تابستان) انجام می شود، تقریباً 10 تا 14 روز زودتر از گندم پاییزه کاشته می شود. جوی بهاره را هم تا آنجا که امکان دارد باید زودتر کاشت. البته جو نسبت به سرمای بهاره (دمای زیر صفر) نسبت به گندم حساس تر است. کشت زودتر جوی بهاره سبب می شود که محصول جو قبل از فرا رسیدن ایام گرم و خشک، برسد. تأخیر در کشت جو سبب لاغری دانه و عملکرد پایین می شود (قاسمی، 1382).
1-7- میزان بذر در هکتار
میزان بذر مصرفی در هکتار در زراعت آبی بین 120 تا 200 کیلوگرم و در زراعت دیم بین 60 تا 80 کیلوگرم متغییر است. عمق کاشت بذر در شرایط آبی 3 تا 5 سانتی متر می باشد. پنجه زنی به کود نیتروژن واکنش مثبت و به افزایش تراکم بوته واکنش منفی نشان می دهد حساسیت به خوابیدگی در جو زیادتر از گندم است و جو پس از یولاف حساس ترین غله به خوابیدگی است (امام، 1382).
1-8- مقاومت جو
جو یکی از سازگارترین غلات است که در شرایط آب و هوایی مساعد، در خاک حاصلخیز که قابلیت نگهداری آب در آن زیاد باشد، و همچنین در خاک هایی که pH آنها بین 7 تا 8 باشد تولید می شود. این گیاه نسبت به گندم در برابر خشکی مقاوم تر است و بنابراین در آب و هوایی که آب، سبب محدود کردن تولید غلات می شود، جو می تواند بیشترین محصول را تولید کند. در شرایط دیم هم عملکرد جو بهتر از گندم و چاودار می باشد. تولید جو در همه نوع زمینی با بارندگی سالیانه 200 تا 250 میلیمتر امکان پذیر است. جو نسبت به دمای بالا (بیش از 32 درجه سانتی گراد) مقاوم است. اما در شرایط آب و هوای مرطوب، در برابر دمای بالا بسیار حساس است. دانه جو نسبت به گندم برای جوانه زدن به رطوبت کمتری نیاز دارد. در مواردی که پس از جوانه زدن دانه، گیاه به علت کمبود رطوبت خشک شود، با فراهم شدن شرایط مساعد رطوبتی، گیاه رشد مجدد خود را با شدت بیشتری آغاز می نماید. در مقایسه با سایر غلات، جو نسبت به شوری خاک، چه در مرحله جوانه زنی و چه در مراحل دیگر مقاوم تر است. مقاومت به گرمای آخر فصل در جو زیادتر از گندم است. کارایی استفاده از آب در جو در شرایط تنش خشکی زیادتر از گندم است. افزون بر این، کارایی استفاده از آب در ارقام ریشک دار زیادتر از ارقام بدون ریشک است. جو نسبت به شرایط غرقاب حساس است. الگوی پر شدن دانه ی جو همانند گندم است. فتوسنتز جاری تأمین کننده ی بخش عمده ای از هیدرات کربن لازم برای پر شدن دانه است. فتوسنتز سنبله 30 تا 43 درصد وزن نهایی دانه را تأمین می کند (خدابنده، 1379).
1-9- تاریخچه گیاه جو
منشاء واقعی جو هنوز ناشناخته است. اما بسیاری از محققین، خاستگاه این گیاه را کوه های زاگرس در غرب ایران، آناتولی جنوبی و فلسطین می دانند. بر پایه نظریه والیوف، مبداء جوی ریشک دار و غلاف دار، کشور اتیوپی و شمال آفریقا و مبداء نوع بدون ریشک، ریشک کوتاه و کلاهک دار، آسیای جنوب شرقی، به ویژه چین، ژاپن و تبت است. جو برای تعداد زیادی از مردمان نواحی سردسیر و خشک (به خصوص خاور میانه و شمال آفریقا) منبع غذایی مهمی به شمار می رود. البته امروزه بیشتر برای خوراک دام و تهیه ی فراورده های تخمیری از این گیاه استفاده می کنند. غلات با سطح زیر کشتی معادل 50 درصد زمین های زراعی جهان، نقش مهمی را در اکوسیستم های زراعی مناطق معتدله بعهده دارند ضمن اینکه غلات در سرتاسر جهان تأمین کننده بخش عمده نیاز غذایی بشر هستند در کشورهای در حال توسعه، غلات 70 درصد از نیازهای روزانه انرژی و 70 درصد نیاز پروتئینی را تأمین می کنند (کبیریان، 1376).
1-10- اهمیت اقتصادی جو