دانلود پایان نامه درباره استراتژی و قرارداد

دانلود پایان نامه
  • 2- میکروسکوپی الکترون عبوری TEM) )
    این روش اندازه و شکل ذرات را با دقت حدود چند دهم نانومتر به دست می‌دهد که به نوع ماده و دستگاه مورد استفاده بستگی دارد .
    3- پراش اشعه ایکس (XRD)
    در روش XRD اندازه ذرات را می توان از یک پیک در الگویXRD و با استفاده از رابطه شرر تعیین کرد[18]:
    (1-1)
    4- تعیین تعداد لایه های پوشاننده سطح
    تجزیه وزن سنجی حرارتی (TGA) تکنیک مناسبی برای اثبات قرار داشتن پوشش روی سطح نانو ذراتی است که با پلیمر‌ها و یا مواد فعال سطحی پوشش داده شده‌اند. به ازای هر لایه پوشش، یک مرحله کاهش وزن را در نمودار TGA مربوطه مشاهده خواهیم کرد.
    5- اندازه‌گیری بار سطحی نانو ذرات
    از دستگاه زتاسایزر برای اندازه‌گیری بار سطحی نانو ذرات در شرایط مختلف استفاده می‌شود. از روی اطلاعات حاصل از این دستگاه می‌توان فهمید که بار سطحی با تغییر pH و یا افزودن مواد فعال سطحی چه تغییری می‌کند [18].
    1-7- محافظت و پایدار کردن نانو ذرات مغناطیسی
    محافظت و پایدار نگه داشتن نانو ذرات برای مدت طولانی بدون این که تجمع و رسوب کردنی رخ دهد، یکی از مهمترین مسایل در این زمینه می‌باشد. نانو ذرات مغناطیسی همانند دیگر نانو ذرات از انرژی سطح بالایی نسبت به حجم‌ شان برخوردارند. به علاوه، برهم‌کنش‌های مغناطیسی قوی میان نانو ذرات مغناطیسی برقرار است. اثرات مغناطیسی اضافی این ذرات، آنها را بیشتر از دیگر نانو ذرات مستعد تجمع کنترل نشده تحت شرایط معمول سنتز می‌کند[20،19].
    در پایدار کردن این مواد می‌توان از دو استراتژی کلی استفاده کرد [21]:
    1- دافعه فضایی
    2- دافعه الکتروستاتیک
    پوشش ذرات با ترکیبات یونی دافعه‌های الکترو ستاتیکی را وقتی که دو ذره به هم نزدیک می‌شوند افزایش می‌‌دهد. به این طریق از به هم پیوستن ذرات جلوگیری میشود. اما پوشش با مولکول‌های بزرگ از قبیل مواد فعال‌ سطحی (سورفکتانتها) و پلیمر‌ها با زنجیر‌های بلند هیدرو کربنی، با ایجاد دافعهی فضایی از به هم پیوستن ذرات جلوگیری میکنند[23،22]. راههای بسیار زیادی برای پایدار کردن این نانوذرات گزارش شده است که مهمترین آنها عبارتست از :
    الف ) پایدار کردن به کمک مونومرها با گروهای عاملی متفاوت[24]
    پوششدار کردن به کمک مونومرها با گروهای عاملی متفاوت، برای پایدار کردن این نوع نانو ذرات مورد مطالعه گرفته است. برای این کار مهمترین مونومرهایی را که دارای گروهای عاملی فسفات و کربوکسیلات بودند مورد مطالعه قراردادند.
    ب) پایدار کردن به کمک پلیمرها و مواد فعال سطحی [32-25]
    انواع مختلفی از پلیمرها برای پایدار کردن این نانو ذرات به کار رفته اند. میتوان پوشش دار کردن را در طول یا بعد از سنتز به منظور جلوگیری از تجمع ذرات استفاه کرد. در کل، پلیمر‌ها می‌توانند با اتصال شیمیایی یا جذب فیزیکی روی سطح نانو ذرات مغناطیسی قرار گیرند و توازنی را بین نیرو‌های دافعه و نیرو‌های جاذبه مغناطیسی و واندروالسی که روی نانو ذرات عمل ‌می‌کند را ایجاد می‌کنند. پلیمرهایی که حاوی گروه‌های عاملی از قبیبل کربو کسیلیک اسید، فسفات‌ها و سولفات‌ها باشند می‌توانند به سطح نانو ذرات آهن متصل شوند. سورفکتانتهای مختلفی از قبیل سدیم اولئات، دو دسیل آمین و سدیم کربوکسی متیل سلولز معمولاً برای افزایش پراکندگی نانوذرات در محیط های آبی به کار میروند.
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.