دانلود پایان نامه با موضوع بیماران مبتلا و ایجاد تغییر


Widget not in any sidebars

1-9) تاریخچه داروهای ترومبولیتیک
درمان با داروهای ازسال 1993ترومبولیتیک هنگامی که محیط مایع فیلتر شده حاصل از گونه خاصی از باکتری استرپتوکوک (استرپتوکوک بتا همولیتیک) لخته فیبرینی را حل نمودآغاز شد.
اولیه کاربرد اولیه بالینی استرپتوکیناز در مبارزه با اگزودا فیبروزی پلور، هموتراکس و مننژیت سلی بود [18].
در سال 1958، استرپتوکیناز برای اولین بار در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد مورد استفاده قرار گرفت، و این امر سبب تمرکز در درمان با استرپتوکیناز شد.
پتانسیل فیبرینولیتیک ادرار انسان برای اولین بار در سال 1947 شناخته شد و مولکول فعال urokinase نامگذاری شد.
بر خلاف استرپتوکیناز، Urokinase فاقد خاصیت آنتی ژنی بود و به طور مستقیم سبب فعال شدن پلاسمینوژن به پلاسمین می شد و توانایی آن برای کاتالیز تبدیل پلاسمینوژن به پلاسمین تنها به وجود یا عدم وجود لخته فیبرینی در محل وابسته است.
فعال کننده پلاسمینوژن بافتی یک عامل طبیعی فیبرینولیتیک می باشد که در سلول های اندوتلیال عروقی یافت می شود و سبب ایجاد تعادل بین ترومبولیز و ترومبوژنز می باشد و دارای میل پیوندی و ویژگی بالایی جهت اتصال به فیبرین می باشد.
اتصال PA- t و پلاسمینوژن به سطح فیبرینی در محل ترومبوز، باعث ایجاد تغییر کنفورماسیونی شده که تسهیل تبدیل پلاسمینوژن به پلاسمین و حل کردن لخته می شود.
در مراحل اولیه تجویز داروهایی که لخته های تشکیل شده در شریان کرونر را متلاشی وحل می کنند قابل درمان است.
حمله حاد ایسکمیک، انفارکتوس حاد میوکارد و آمبولی ریه، حوادث کشنده‌ای هستند که بدون درمان اورژانس ممکن است به عوارض پیچیده‌ای نظیر نارسایی ارگان‌ها و مرگ بیانجامند. در این زمان، تجویز ترومبولیتیک‌ هایی نظیر فعال کننده پلاسمینوژن بافتی، با رفع انسداد باعث به حداقل رساندن آسیب بافتی و در نهایت نجات بیمار می‌شود..تجویز فعال کننده پلاسمینوژن بافتی نوترکیب، در یک واقعه ترومبوآمبولیک حاد، باعث انحلال لخته و برقراری پرفیوژن مجدد ارگان‌ها و جریان یافتن مجدد خون به بافت‌ها می‌شود.از آنجا که متعاقب درمان با ترومبولیتیک‌ها، خطر وقوع خونریزی مرتبط با درمان وجود دارد، برای هر بیمار باید منحصرا دارویی موثر و بی‌خطر انتخاب شود.
1-10)روش های مقابله با ترومبوآمبولی
در بدن انسان سیستم هایی جهت ایجاد تعادل و جلوگیری از بروز تومبوز وجود دارد.
1-مکانیسم ضد فعالیت پلاکتی
2-مکانیسم ضد انعقادی
3- عوامل تجزیه کننده فیبرین مانند u-PAو t-PA
چنانچه لخته ایجاد شود مکانیسم 1و 2 قادر به از بین بردن لخته نخواهند بود و این دو مکانیسم صرفا نقش پیشگیری از بروز لخته را دارند.اما مکانیسم 3 قادر به از بین بردن و بر طرف ساختن ترومبوز و لیز لخته می باشد.
فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (t-PA)، یک پپتید طبیعی است که با اتصال به فیبرین موجود در یک لخته، فیبرینولیز را آغاز کرده و پلاسمینوژن را به پلاسمین فعال تبدیل می‌کند. این روند باعث شکسته شدن فیبرین، فیبرینوژن و سایر پروتئین‌های انعقادی خواهد شد.
t- PA انسانی اولین بار از بافت رحم به میزان 1 میلی گرم از 5 کیلوگرم بافت تخلیص شد.
یک گلیکو پروتئین دارویی با 5 دومن هSerine protease , Kringle1 ,Kringle2, Epidermal growth factor, Finger با 527 امینو اسید, سه زنجیره اولیگو ساکاریدی, یک زنجیره از نوع O-linked , 35 اسیدآمینه سیستئین,17 باند دی سولفیدی و وزن مولکولی 67 کیلو دالتون سرین پروتئازی است که به دلیل ایجاد تعادل بین پدیده ترومبولیز و ترومبوژنز درسیستم فیبرینولیتیک حائز اهمیت می باشد. ژن t-PA روی بازوی کوتاه کروموزوم 8 انسان قرار دارد.
در کنار دومن K2 دومن سرین پروتئازی وجود دارد که در انتهای C خود دارای یک سایت کاتالیتیک می باشد. هر دو دومنF و K2 به فیبرین متصل می شوند و سبب تسریع فعال شدن پلاسممینوژن توسط t-PA می شوند.نیمه عمر t-PA کامل به دلیل کلیرانس کبدی که ناشی از شناسایی 3 دومن اولیه انتهای آمینی آن توسط گیرنده های کبدی می باشد کوتاه است.
1-11)تجزیه لخته های فیبرینی
t-PA فعال کننده اصلی پلاسمینوژن در خون است در حالی که u-PA پروتئولیز در بافت راانجام می دهد و نسبت بهt-PA اثر کمتری درلیز فیبرین داخل عروقی دارد.
فرایند فیبرینولیز در سطح فیبرین اغاز شده و انتشار می یابد .وجود این سطح جایگاه اتصال جهت تماس بهینه اجزای سیستم فیرینولیتیک مانند پلاسمینوژن و t-PA را فراهم می کند.
این امرسبب رسوب حجم زیادی از پلاسمینوژن و t-PA در رسوبات فیبرین می شود و فعالیت پلاسمین دراین بخش افزایش می یابد.
فرایند تنظیم مهاری توسط مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن PAI-I)) و مهار کننده پلاسمین انجام می پذیرد.