دانلود پایان نامه با موضوع بررسی ویژگیهای اقتصادی شهر قصرشیرین و بررسی جاذبههای شهر قصرشیرین


Widget not in any sidebars

۳×۴ متر
و کناره‌ها (همان، 1374: 88).
گیوه
گیوه نوعی پاپوش تابستانی، سبک، بادوام و مناسب برای راهپیمایی‌های طولانی، ویژه مردان روستایی و از جمله صنایع دستی مناطقی از ایران است. در استان فارس، اصفهان، چهارمحال و بختیاری و کرمانشاه تولید گیوه رواج دارد همچنین تولید گیوه در استان مرکزی نیز وجود داشته که به مرور زمان بسیار کم شده. همه مراحل تولید این پاپوش، دستی است و عموماً از نخ قالی، نخ ابریشم و کف آن از پارچه، چرم یا لاستیک است (همان، 1374: 88).
جاجیم
جاجیم گونه‌ای زیرانداز دورویه است. جاجیم دست‌بافی است از پارچه کلفت شبیه به پِلاس که از پلاس نازک‌تر است و آن را از نخ‌های رنگین و ظریف پشمی یا پنبه‌ای یا آمیزه‌ای از این دو می‌بافند. جاجیم‌ها پرز ندارند و می‌توان از هر دو روی آن استفاده کرد. کوچ‌گردان از آن بهره زیادی می‌گیرند و کاربرد آن به عنوان روانداز و محافظ سرما است. جاجیم مناسبترین‌ چیزی بود که‌ قدیمیها روی‌ کرسی‌ میانداختند، جاجیم چیچکله ‎با ترکیبی از رنگهای و نقوش لوزی‌ داخل‌ الوان راه راه آن در ده‌ و شهر از همه ‌مشهور بود با متروک‌ شدن کرسی‌ زغالی‌ بافت‌ و مصرف جاجیم در شهرها و حتی در‎ ‎‌شهرستانهای دور و نزدیک‌ نیز به فراموشی‌ میرفت‌ ولی‌ روستائیان طبق عادت‌ قدیمی ‌مناسبترین‌ روانداز کرسی‌ زمستانی‌ را رها نساختهاند و پیرزنهای دهاتی‌ همچنان جاجیم ‌خودشان را در زمستان و تابستان در فضای باز اطراف خانه‌ و میدان ده‌ و یا هر مکانی‌ که‌ ‌امکان داشته باشد دراز میکنند و سه‌ پایه‌ مخصوص آن را بر پا میدارند و جاجیم می‌بافند. ‌بافت‌ جاجیم در اکثر قریب‌ باتفاق دهات و مناطق روستائی‌ ایران مرسوم است‌ تنها تفاوت‌ و ‌امتیاز جاجیم بعضی از مناطق نسبت به‌ سایر جاها ترکیب رنگ‌ و ظرافت‌ نخ‌ و نقوشی‌ است‌ که‌ ‌روی‌ آن ایجاد میکنند جاجیم‌بافی به عنوان یکی از صنایع دستی در ایران رایج در بعضی استان‌ها از جمله آذربایجان شرقی، اردبیل، کرمانشاه، کردستان، همدان و فارس است که از دیرباز بین خانواده‌های روستایی و عشایر رواج داشته‌است. جاجیم به عنوان زیرانداز استفاده می‌شود و همچنین هنگام کوچ عشایر برای بسته‌بندی و جابه‌جایی اسباب و لوازم و گاهی به ‌عنوان بالاپوش گرم مورد استفاده قرار می‌گیرد. حتی در بین برخی از خانواده‌های روستای جاجیم را به ‌عنوان چشم‌روشنی و جهیزیه نوعروسان هدیه می‌دهند و به‌عنوان یادگاری ارزنده سال‌ها در خانوارها باقی می‌ماند (همان، 1374: 88).
مواد اولیه جاجیم پشم است و بافت آن شبیه گلیم است، با این تفاوت که جاجیم در چهار تخته بافته می‌شود و پس از بافتن به هم متصل و دوخته می‌شود. در منطقه اورامان و ثلاث باباجانی زنان جاجیم‌هایی را با نقوش متنوع و جنس مرغوب می‌بافند که در نوع خود کم‌نظیر است (همان، 1374: 88).
حصیربافی
حصیربافی به معنی بافت رشته‌های حاصل از الیاف گیاهی (سلولزی) به کمک دست و ابزار ساده دستی است که طی آن محصولات مختلفی مانند زیرانداز، سفره حصیری، انواع سبد، انواع ظرف و … تولید می‌شود. حصیربافی خود بامبوبافی، مروارید بافی، تِرکه بافی، چم بافی و سبد بافی را نیز شامل می‌شود. چیغ بافی نیز در زیرمجموعه حصیربافی قرار می‌گیرد با این تفاوت که در روند بافت علاوه بر الیاف گیاهی از نخ پشمی رنگ شده نیز برای ایجاد نقش و طرح‌های سنتی استفاده می‌گردد (همان، 1374: 88).
3-2- 3- بررسی ویژگیهای اقتصادی شهر قصرشیرین
3-2- 3-1- صنایع و معادن
صنایع قصر شیرین به دو دسته صنایع تولیدی و صنایع دستی تقسیم میشود. صنعت نفت در محدوده این شهرستان پایه‌ریزی و تشکیل شده و جمعیت زیادی را از اطراف، به خود جذب نموده است. مهم‌ترین منابع زیرزمینی قصر شیرین نفت است. اولین چاههای آن در «نفت شهر» در سال 1308 برابر با 1929 با فعالیتهای پی‌گیر اکیپ نفت انگلیس به سرپرستی ویلیام دارسی به نفت رسید (میراث فرهنگی قصرشیرین، 1392).
3-2-3-2-کشاورزی و دام داری
عبور رود حلوان از میان شهر، سبب حاصلخیزی زمینها و باغهای فراوان شهرستان قصر شیرین شده و سدی که بر این رود زده شده مایه رونق کشاورزی منطقه شده است. در قصر شیرین درصدی از مردم به کشاورزی و بیش‌تر مردم به امور بازرگانی و دولتی اشتغال دارند. محصولات کشاورزی این شهرستان را گندم، جو، تره بار، مرکبات، انگور و خرما تشکیل‌میدهند.آب مورد نیاز برای‌کشاورزی این منطقه، از رود و چاه‌ها تأمین‌میشود. در زمینه دام‌داری قصر شیرین به علت داشتن مراتع قشلاقی از رونق خاصی برخوردار بوده و فرآوردههای دامی از جمله صادرات قصر شیرین به شمار می‌رود. محصولات گندم، جو، تره بار، روغن حیوانی، مرکبات، و خرما جزو محصولات صادراتی شهرستان محسوب میشوند می‌دهد (همان، 1393).  
3-2-4- تاریخچه شهر قصرشیرین
3-2-4-1- قصر شیرین پیش از اسلام
قصر شیرین از شهرهای قدیمی و تاریخی استان کرمانشاه است و بنای آن را در آثار تاریخی و ادبی به خسرو پرویز نسبت می‌دهند وی در زمان پادشاهیش باغی وسیع با قصرهایی دلپذیر که متناسب با آب و هوای زمستان این ناحیه بود در این شهر بنا نهاد. پس از حمله عربها به امپراتوری ساسانیان، قصرهای خسرو پرویز به کلی ویران گشت. تا سال ۱۲۷۰. ق (برابر با ۱۸۵۳ میلادی)، قصرشیرین قصبه کوچکی بیش نبود (میراث فرهنگی قصرشیرین، 1392).
3-2-4-2- قصرشیرین پس از اسلام
ابودلف مسعر بن المهلهل الخزرجی در آغاز سده چهارم هجری قصرشیرین را به صورت شهری «دارای ساختمان های بلند و عظیم» که «دید انسان از تعیین ارتفاع آن عاجز، و فکر از پی بردن به آن قاصر است» توصیف کرده است (خزرجی، مهلهل،1384:58). اما یعقوبی در سال ۲۸۷ قمری از ویرانههای قصر یاد می کند و ابن اثیر از تخریب بیشتر آن در طی زلزلهای در سال ۳۴۵ قمری خبر میدهد (سبحانی، 1380: 33). حمدالله مستوفی در قرن هشتم هجری و در سال ۷۴۰ قمری (۱۳۴۰ میلادی) قصرشیرین را دارای هوایی بد و دارای بادهای سموم عنوان میکند و کاخ شیرین را «اندکی معمور» مینامد (مستوفی، ابی بکر، 1378).
3-2-4-3- قصر شیرین در دوران معاصر
اثر به جا مانده از بنای تاریخی مربوط به ۱۱۰ تا ۱۲۰ سال پیش در شهر قصرشیرین که در زمان جنگ هشت ساله ایران و عراق نابود شد. با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹ قصر شیرین نخستین شهر از ایران بود که توسط ارتش بعث عراق تسخیر شد. ارتش عراق با ورود به شهر به تخریب شهر پرداخت، چنانکه تمامی ساختمان‌های شهر در مدت کوتاهی ویران گشت و تنها یک ساختمان باقی ‌ماند که به عنوان مقر نیروهای بعثی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آثار تاریخی شهر نیز همگی مورد تخریب قرار گرفتند. پس از پایان جنگ در سال ۱۳۶۷ اهالی شهر مجدداً به بازسازی شهر پرداختند و شهر را از نو بنا کردند. همچنین تعدادی از مردمان قصرشیرین در شهرستان ایوانغرب ساکن می‌باشند.
3-2-5- بررسی جاذبههای شهر قصرشیرین
3-2-5-1- جاذبه زیارتی
– روایتگاه چم امام حسن در نزدیکی شهر قصرشیرین
– امامزاده سید علی در شهر سومار (میراث فرهنگی قصرشیرین، 1392).
3-2-5-2- جاذبههای تاریخی