دانلود پایان نامه با موضوع ارتباطات بین المللی و معاهدات بین المللی


Widget not in any sidebars
گفتار اول – تعریف مالکیت فکری و شاخه های آن
مالکیت حقی است دائمی که به موجب آن شخص می تواند در حدود قوانین تصرف در مالی را به خود اختصاص دهد و از تمام منافع آن استفاده کند . در اصطلاح چیزی است که ارزش اقتصادی داشته و قابل تبدیل به پول باشد ، بنابراین حقوق مالی مانند حق تحجیر و شفعه و علامت تجاری هم مال محسوب می شوند . واقعیت این است که از زمانی که جوامع به مفهوم امروزی شکل گرفته اند و شهرنشینی رواج یافت حقوق مالکیت فکری هم با توجه به اهمیت و ارزش آن در پیشرفت و توسعه ی جوامع ، به مبنایی برای کسب ثروت تبدیل شده و دارای ارزش مالی گردیده و و بدین جهت امروزه به عنوان یک مال محسوب می شود . در این گفتار سعی در تعریف این نوع حق مالی و بررسی شاخه های آن داریم .
بند اول- تعریف
در گذشته ، پدیده های فکری بیشتر از بعد فکری و معنوی آن مورد توجه بوده اند و عرف جامعه بویژه، جامعه دین داران آن را به منزله سرمایه و ابزار تولید ثروت نمی دید ؛ بلکه امر تألیف و تحقیق و خلق آثار علمی و ادبی ، دارای جلوه های اخلاقی و معنوی بوده است . اما رفته رفته در کنار حق معنوی ، با توجه به رونق بازار این آثار و منافع اقتصادی ناشی از آن ، چهره ی دیگری برای آن شناسایی شد که به موجب آن صاحب اثر دارای حق مالی بر آفریده ی خود می شد . بدین ترتیب وقتی از حقوق پدیدآورندگان آثار فکری سخن گفته می شود ؛ در واقع ، هر دو بعد حق مد نظر است : حق معنوی و حق مالی . برخی نویسندگان از اصطلاح مالکیت معنوی ، برخی از اصطلاح حقوق فکری یا حقوق آفرینش های فکری و برخی نیز از عبارت حقوق مالکیت فکری استفاده کرده اند .
قانون گذار ایران ، حق مالکیت فکری را تعریف نکرده است ؛ از این رو ، تعاریف متعددی از سوی نویسندگان ذکر شده است که نوعاً مشابه هم می باشند . در ذیل به ذکر چند مورد بسنده می کنیم :
حقوقی که به صاحب آن اختیار انتفاع انحصاری از فعالیت و فکر و ابتکار را می دهد.
حقوقی که دارای ارزش اقتصادی و قابل داد و ستدند اما موضوع آنها شیء معین مادی نیست ؛ بلکه فعالیت و اثر فکر انسان است .
حق مالکیت معنوی در معنای وسیع کلمه ، عبارت است از حقوق ناشی از آفرینش ها وخلاقیت های فکری در زمینه های علمی، صنعتی، ادبی و هنری .
که البته تعاریف یاد شده چندان از جامعیت برخوردار نیستند و در تعریفی جامع چنان که برخی از مولفین نوشته اند می توان گفت : « حقوق مالکیت فکری عبارت است از حق بهره برداری مطلق و انحصاری برای شخص از آفریده های فکری خود ، در زمینه های صنعتی ، علمی ، ادبی و هنری که دارای ارزش مادی و معنوی هستند . امتیاز تعریف حاضر این است که به نوع حق پدیدآورنده اثر (استفاده انحصاری) ، موضوع حق مزبور(آفریده های فکری) ، شاخه های آن (مالکیت ادبی و هنری و مالکیت صنعتی) و برخورداری از دو جنبه معنوی و مالی این دسته از حقوق اشاره دارد .
بند دوم- شاخه های مالکیت فکری
نیاز به حمایت بین‌المللی از مالکیت معنوی زمانی آشکار شد که کشورهای دیگر از حضور در نمایشگاه بین‌المللی اختراعات در وین سال 1873 خودداری کردند زیرا آن‌ها از این موضوع نگران بودند که ایده‌هایشان به سرقت رود و در سایر کشورها در تجارت مورد بهره‌برداری قرار گیرد . در سال 1883 «کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی» تهیه شده و به امضا رسید و در سال 1884 با عضویت 14 کشور لازم‌الاجرا گردید و بر اساس مقررات آن کنوانسیون ، کشورهای عضو یک دفتر بین‌المللی تشکیل دادند که وظیفه آن دفتر ، انجام امور اداری از قبیل سازمان دهی جلسات کشورهای عضو بود.
در سال 1886 نیز با تصویب «کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری» حمایت از کپی رایت جنبه بین‌المللی یافت و کشورهای عضو کنوانسیون برن نیز یک دفتر بین‌المللی تشکیل دادند که وظیفه امور اداری کنوانسیون را بر عهده داشت . در سال 1953 به ابتکار دولت سوئیس این دو دفتر با یکدیگر ادغام شدند و سازمان بین‌المللی به نام دفتر بین‌المللی متحد برای حمایت از مالکیت معنوی را تشکیل دادند .
این سازمان کوچک که مرکز آن در برن سوئیس بود و هفت عضو داشت مبنای تشکیل سازمان جهانی مالکیت معنوی معاصر به موجب کنوانسیون 1967 استکهلم می‌باشد .
سازمان جهانی مالکیت معنوی در سال 1970 تأسیس شد و در سال 1974 به عنوان یکی از آژانس‌های تخصصی سازمان ملل متحد درآمد. اهداف این سازمان در چارچوب ارتقاء حمایت از دارایی فکری در سراسر دنیا با همکاری میان 178 کشور عضو و تضمین همکاری اجرایی و اداری بین اتحادیه های تأسیس یافته به منظور تأمین حمایت در زمینه دارایی فکری می‌باشد . این سازمان یکی از سازمان‌های شانزده‌گانه تخصصی وابسته به سازمان ملل متحد می‌باشد که متصدی امور مالکیت معنوی است . این سازمان با تشکیل سمینارها و کنفرانس‌های بین‌المللی و اعزام کارشناسان به کشورهای عضو و غیر عضو سعی در تبیین اصول و مواضع خود دارد .
همان گونه که می دانیم مالکیت های فکری دارای دو شاخه ی مالکیت ادبی و هنری و صنعتی و تجاری است که در پایین مورد بررسی قرار خواهد گرفت .
الف- مالکیت ادبی و هنری
موضوع حمایت از حقوق مادی و معنوی پدیدآورندگان آثار فکری ، نخست، در سطح ملی و در کشورهایی مانند انگلستان ، فرانسه و امریکا مطرح شد و قوانینی در این زمینه وضع گردید .
اولین قانونی که در زمینه حقوق مولف به وجود آمد به سال 1709 و در کشور انگلستان بود که به نام قانون «ملکه آن» معروف شد . پس از آن، در سال 1777 از طرف لویی شانزد
هم ، پادشاه فرانسه، قانون دیگری در زمینه حقوق مولف ، از طرف جمهوری فدرال در سال 1790 وضع شد . ارتباطات بین المللی کشورها با یکدیگر ، موجب انعقاد معاهدات دوجانبه یا چند جانبه در این زمینه شد و کم کم ، مسأله در حد ایجاد توافقنامه های چند جانبه و معاهدات بین المللی توسعه یافت . با توجه به اهمیت موضوع ، سازمان جهانی مالکیت فکری (wipo) تشکیل شد . این سازمان در جولای 1967 ، بر اساس پیمان استکهلم بنیان نهاده شد و در سال 1970 شروع به کار کرد .
ب- مالکیت صنعتی
حق استفاده انحصاری استعمال هر نوع وسیله ( خواه اسم تجارتی یا علامت یا مدل یا ورقهی اختراع باشد یا هر چیز دیگر) را گویند .
حقوق مالکیت صنعتی به آن شاخه از حقوق مالکیت فکری می پردازد که جنبه ی تجاری و صنعتی در آن غالب است و به عبارتی نوآوری درآن به قصد استفاده از اثر و محصول فکری در حوزه ی صنعتی و تجارتی انجام گرفته است .اصطلاح مالکیت صنعتی در بند 3 ماده 1 کنوانسیون پاریس مورد استفاده قرار گرفته است .طبق این بند مالکیت صنعتی در مفهوم وسیع کلمه نه تنها شامل صنعت و تجارت به معنای اخص کلمه می شود بلکه صنایع کشاورزی و استخراجی و کلیه ی محصولات ساخته شده مانند حبوبات و انواع میوه و مواد معدنی و پرورش گلها و … را نیز شامل می گردد. از طرفی با توجه به همین کنوانسیون مشخص می گردد که موضوع حمایت مالکیت صنعتی ورقه های اختراع ، نمونه های اشیاء مصرفی و طرح ها و مدل های صنعتی و علایم کارخانه ها یا علایم مربوط به خدمات و اسم بازرگانی و مشخصات مبدا و نیز منع رقابت نامشروع است .