دانلود مقاله با موضوع شرایط محیطی و انواع ترکیب

میانگین وزن جوجه ها در طی دوره آزمایش در جدول 4-1 نشان داده شده است. در بررسی تاثیر سطوح مختلف رزماری بر وزن زنده جوجه ها نتایج بدست آمده بیانگراین مطلب می باشد،که افزودن پودر رزماری به مقادیر 300 ، 500 و700 میلی گرم درکیلوگرم خوراک و ویتامین E به مقدار 400 میلی گرم درکیلوگرم به جیره جوجه های گوشتی در سنین 14 تا 42 روزگی سبب افزایش میانگین وزن زنده جوجه ها در کل دوره پرورش شد. در21 روزگی همه تیمارها نسبت به تیمار شاهد افزایش میانگین وزن قابل ملاحظه ای را از نظر عددی نشان دادند. در 28 و 35 روزگی جوجه های تغذیه شده با تیمارهای حاوی 400میلی گرم ویتامین E و700 میلی گرم پودر رزماری نسبت به تیمار 300 میلی گرم پودر رزماری افزایش معنی داری نشان دادند(05/0p < ) و نیز همه تیمارها نسبت به تیمار شاهد افزایش معنی داری را نشان دادند(1 0/0p < ). در 42 روزگی جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 700 میلی گرم پودر رزماری و 400 میلی گرم ویتامین E بالاترین(1 0/0p < ) وزن بدن را داشتند، از طرفی جوجه های تغذیه شده با پودر رزماری نسبت به گروه شاهد وزن بیشتری داشتند(1 0/0p < ) . به طور کلی این نتایج با مشاهدات کریموا و همکاران (2003) و بوتسوگلو و همکاران (2007) مطابقت داردکه،گزارش کردند افزودن پودر خشک شده رزماری در هر کیلوگرم خوراک به تدریج وزن جوجه های گوشتی را افزایش داده است. همچنین سطوح رزماری نمی تواند بیشتر از سطح ویتامینE عرضه شود وجوجه هایی که با جیره حاوی ویتامینE تغذیه شده ا ند وزن بیشتری را نسبت به سه گروه دیگر نشان می دهند(به جزء 700 میلی گرم پودر رزماری)، که این مطلب نیز با گزارش دمو و همکاران (1998) مطابقت دارد. افزودن ویتامین E و پودر رزماری به جیره جوجه های گوشتی سبب افزایش مصرف خوراک می شود، که این عامل افزایش وزن در جوجه های گوشتی بوده است. تنظیم میزان مصرف خوراک در هر مرغ مجموعه پیچیده ای از ساز و کارهای فیزیولوژیک را شامل می شود،که نواحی مختلفی از دستگاه عصبی مرکزی و همچنین محل هایی در خارج این دستگاه را درگیر می نماید. عوامل متنوع نظیر پپتیدها، هورمون ها، میانجی ها و تعدیل کننده های عصبی شبکه ها، مسیرها، هسته ها و مراکز مغزی، دستگاه عصبی خود مختار و نیازهای متابولیکی در این پدیده نقش دارند و ده ها فرضیه برای تبیین ساز و کارهای تنظیم اشتها ارائه شده است (کوانزل و همکاران، 1994). هیپوتالاموس به عنوان مرکز اصلی تنظیم کننده سیری یا گرسنگی پرنده مطرح است و باید تنظیم کننده دیگری نیز بر روی آن تاثیر داشته باشد، محرکهایی وجود دارند که هیپوتالاموس را فعال یا غیر فعال می کنند و از این طریق میزان تمایل به خوراک کم و زیاد می شود (نیک نفس و همکاران، 1378). در بررسی مسیرهای عصبی درگیر مصرف خوراک در پرندگان ، دو مسیر عصبی مرور شده است، یکی مسیر عصبی، حسی، حرکتی سه قلو که درگیر شناسایی اجزای خوراک توسط دستگاه های بینایی و چشایی و همچنین تنظیم حرکات عضلات درون یا اطراف فک ها، جهت انتقال فیزیکی خوراک به محوطه دهانی است و دیگری دستگاه مغز پیشین احشایی که مکانیسم تنظیم مصرف خوراک را بر اساس نیازهای متابولیکی پرنده در رابطه با فصل، محیط، دوره تکامل و یا وضعیت فیزیولوژیک بر عهده دارد (کوانزل و همکاران، 1999). راجع به اهمیت بررسی تنظیم مصرف خوراک در طیور، مک کارتی و سیجل (1983)گزارش کردند که افزایش میزان رشد در جوجه های گوشتی به طور عمده از افزایش مصرف خوراک ناشی می شود و کیفیت غذا در این رابطه کمترین نقش را دارد. انجام اصلاحات ژنتیکی بر روی مرغ های تخم گذار و گوشتی که جهت تولید تخم مرغ بیشتر و یا افزایش وزن صورت گرفته موجب شده پاسخ های متفاوتی مشاهده شود،که ناشی از تنظیم عصبی شیمیایی مصرف خوراک است. بدین جهت نظریه ای ارائه شده است که اصلاح ژنتیکی جهت رشد بیشتر مغز به مواد عصبی - شیمیایی را تغییر داده و بنابراین مکانیسم های تنظیم خوراک را نیز تغییر داده است (نمبو، 1994). از آنجایی که مواد غذایی از طریق دستگاه گوارش هضم و جذب شده و در اختیار سلول های بدن قرار می گیرند ، بنابراین تاثیر این دستگاه در تنظیم مصرف خوراک انکار ناپذیر است (جنیدی، 1380). وارد کردن محلول گلوکز به درون چینه دان و محلول هیپراسموتیک گلوکز به درون دوازدهه در مرغ سبب کاهش میزان مصرف خوراک می گردد، این تحقیقات نشان دهنده این است که،گیرنده های اسمزی و شیمیایی در دستگاه گوارش وجود دارند که درتنظیم میزان مصرف خوراک موثر می باشند (شائوبی و همکاران، 1987). از دیگر مکانیسم هایی که در تنظیم مصرف خوراک در جوجه ها به آن اشاره شده نقش کبد در این فرآیند است، برخلاف پستانداران که چربی ها وارد دستگاه لنفاوی شده و سرانجام به خون سیاهرگی می روند، در پرندگان بیشتر چربی ها به خون سیاهرگ باب کبدی وارد می شوند. برخی ترکیبات در کبد عمل کرده و بر میزان مصرف خوراک در پرندگان تاثیر می گذارند (هاونستین و همکاران، 1994). یکی از نکات قابل توجه در زمینه مصرف خوراک در پرندگان به نقش رزماری به عنوان طعم دهنده در تحقیق حاضر می توان اشاره کرد،که به درصد ناچیز رطوبت در خوراک طیور و مدت زمان کوتاه توقف خوراک در دهان آنها باز می گردد. تحت این شرایط بدیهی است که قابلیت حل شدن عوامل طعم دهنده خوراک در دهان، با بازدهی بالایی اتفاق نخواهد افتاد. واقعیت آن است که تعداد جوانه های چشایی با افزایش سن طیور افزایش می یابند و اگر چه بعضی از مکانیسم های توجیهی بر این اساس پایه گذاری شده اندکه قابلیت انحلال عوامل طعم دهنده خوراک در طول هضم غذا در دستگاه گوارش طیور بسیار پائین می باشد ، ولی این نکته را هم باید در نظر داشت که وجود این مواد مطبوع در خوراک، می تواند موجب تحریک حس بویایی و در نتیجه تحریک مصرف خوراک در پرنده شود. وجود مواد مطبوع کننده خوراک طیور، موجب بهبود در افزایش وزن بدن و تولید تخم مرغ می شود. این مواد حاوی فاکتورهای ناشناخته ای هستند که موجب تامین سلامت پرنده می شوند و پرنده را برابر عوامل نامساعد حفظ می نمایند. یافته های تجربی نشان می دهندکه بدون استفاده از مواد خوش طعم کننده خوراک، امکان تولید جیره غذایی که از یکنواختی بالایی از نظر خوش خوراکی برخوردار باشند وجود ندارد. دلیل این امر به تفاوت شرایط کشت گیاه، نوع خاک و مراحل مختلف فرآوری گیاه در کارخانجات باز می گردد. افزودن مواد طعم دهنده به جیره غذایی جوجه ها می تواندآنها را به مصرف خوراک بیشتری تحریک نماید. همچنین، غذایی که با افزودن مواد افزودنی، خوش خوراک شده باشد، از قابلیت هضم بالاتری نسبت به جیره غذایی که خوشخوراکی کمتری داشته باشد برخوردار است.کمبود اشتها یکی دیگر از فاکتورهایی است که می تواند خوشخوراکی غذا را تحت تاثیر قرار دهد. تغییرات شرایط محیطی، هوای گرم، بیماری های مختلف و وجود مواد معدنی زیاد در آب مصرفی از جمله عواملی هستند که می توانند موجب افت مصرف خوراک و در نتیجه افت عملکرد حیوان شوند. مجموعه این عوامل، تولید کننده را مجبور به استفاده از مواد خوش طعم کننده خوراک می نماید،که از این افزودنی های طبیعی می توان به سیر، انواع ترکیبات با خاصیت ادویه ای نظیر رزماری، انواع سنتتیک شامل عصاره انواع میوه را نام برد، که به طور عمده به صورت پودر تهیه می شوند و به همراه سایر مواد ریزمغذی به خوراک طیور افزوده می شوند. حداکثر سطح مجاز استفاده از این مواد در خوراک طیور بین 5/0 الی 5/1 درصد می باشد. در مورد تاثیر مواد طعم دهنده بر صفاتی از قبیل افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی جوجه های گوشتی آزمایشات زیادی انجام گرفته است. مشاهده شده استفاده از این مواد سبب افزایش وزن و بهبود ضریب تبدیل غذایی گردیده است. این ترکیبات موجب تحریک شیرابه های هضمی در دستگاه گوارش طیور می شوند و به این ترتیب باعث افزایش بازدهی مصرف انرژی می شوند. همچنین در اواخر دهه 1950 باربر و همکاران گزارش کردند، خوکهایی که سطوح بالایی از ویتامین E از طریق جیره غذایی دریافت کردند میزان رشد و ضریب تبدیل غذایی آنها نسبت به خوکهایی که مکمل مذکور را دریافت نکرده بودند بیشتربود. تمامی ویتامین جذب بدن نمی گردد، اما از مجاری گوارشی عبور کرده و با تغییر جمعیت میکروبی اثراتش را اعمال می نماید (کامیار منتصر، 1389). از آنجائیکه در تحقیقات مختلف تاکنون با روش هایی از قبیل افزایش خوش خوراکی غذا یا افزایش تحریک اشتها و فعال کردن هر چه بیشتر مکانیسم مصرف خوراک در جوجه های گوشتی توانسته اند میزان مصرف غذا را افزایش دهند، لذا به نظر می رسد گیاه رزماری و ویتامین E استفاده شده در تحقیق حاضر نیز از طریق این مکانیسم ها و یا مکانیسم های جدید و ناشناخته ای باعث افزایش مصرف خوراک در جوجه های گوشتی شده است، هر چند تحقیقات بیشتر در این زمینه بسیار کارساز خواهد بود،که خود فصل جدیدی از تحقیقات اثرات رزماری در طیور است. به هر حال به دلیل اینکه در تحقیق حاضر به دنبال افزایش مصرف غذا، افزایش وزن نیز در جوجه هایی که غذای حاوی مکمل مصرف می کردند حاصل شده است، لذا موجب افزایش بازدهی اقتصادی جوجه ها می شود. پودر رزماری سبب افزایش اشتها و خاصیت تحریک کنندگی گوارش نیز می گردد (اسپرناکوا وهمکاران، 2007).
جدول-4-1. اثرات سطوح مختلف پودر رزماری و ویتامین E بر وزن بدن جوجه های گوشتی در طی دوره های مختلف پرورش (گرم در روز)
تیمار 21روز 28روز 35 روز 42 روز
شاهد 00/747 c 03/1250 c48/1897 c05/2598
Widget not in any sidebars

300 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 90/758 b73/1268 b78/1917 b43/2649
500 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 50/769 ab18/1281 ab78/1930 b93/2663
700 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 58/772 a40/1293 a73/1944 a68/2680
400 میلی گرم بر کیلوگرم ویتامینE 63/771 a53/1292 a80/1993 a70/2679
SEM 88/10 88/4 58/4 99/4
سطح معنی داری n.s ** ** **
SEM: انحراف استاندارد از میانگین
: a,b,c,d میانگین های با حروف غیر مشابه در هر ستون با هم اختلاف معنی دار دارند (05/0>P)
*: 05/0p < ، ** : 1 0/0 p < ، n.s: میانگین ها از لحاظ آماری با هم اختلاف معنی داری ندارند. نمودار ستونی 4-1. وزن بدن در جوجه های گوشتی
4-2- افزایش وزن:
میانگین افزایش وزن زنده جوجه ها در طی دوره آزمایش در جدول4-2 نشان داده شده است. با افزایش سطوح رزماری و افزودن ویتامین E به جیره غذایی می توان افزایش وزن را در جوجه ها نسبت به تیمار شاهد مشاهده کرد. در بازه های زمانی 42-21 و42-35 روزگی همه تیمارها نسبت به تیمار شاهد افزایش وزن معنی داری را نشان دادند (05/0>P). در بازه زمانی 42- 14 روزگی جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 400 میلی گرم ویتامین E و700 میلی گرم پودر رزماری نسبت به جوجه های تغذیه شده با سایر تیمارها افزایش وزن معنی داری را نشان دادند و همه تیمارها نسبت به تیمار شاهد افزایش وزن معنی داری را داشتند (01/0>P). این نتایج با مشاهدات نیکلاس و همکاران (2003) مطابقت دارد. اسپرناکوا و همکاران (2007)، مارکینکک و همکاران (2004) و منتصر(2010 ) مشاهده نمودندکه جوجه های تغذیه شده با گیاه رزماری به وزن بدنی بالاتری نسبت به گروه شاهد رسیدند،که ناشی از افزایش مصرف خوراک و سایر عوامل مذکور است.
جدول- 4-2. اثرات سطوح مختلف پودر رزماری و ویتامین Eبر افزایش وزن جوجه ها در طی دوره های مختلف پرورش (گرم/ روز/ جوجه)
تیمار 21 – 14روز 28- 21 روز 35 –28روز 42 – 21روز 42- 35 روز 42 -14روز
شاهد 19/53 86/71 50/92 b15/88 b09/100 c41/79
300 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 86/54 83/72 72/92 a03/90 a52/104 b23/81
500 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 40/56 16/73 80/92 a21/90 a74/104 b76/81
700 میلی گرم بر کیلوگرم پودر رزماری 67/56 55/74 05/93 a91/90 a14/105 a35/82
400 میلی گرم بر کیلوگرم ویتامینE 00/56 56/73 97/92 a53/90 a00/105 a01/82