دانلود مقاله با موضوع زیرساخت های گردشگری و توسعه صنعت گردشگری

توریسم سفری: نوعی خاص از گشت و گذار که شخص از سفر کردن بیشتر از رسیدن به مقصد لذت می برد(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
توریسم فضایی: شامل سفر به کرات و سیارات دیگر می باشد.
Widget not in any sidebars

توریسم فرهنگی: طی این سفرها از میراث فرهنگی شهرها بازدید می شود. این نوع توریسم تجربیات خاص فرهنگی را نظیر توریسم موزه هنری دربر می گیرد و گردشگران می توانند در طول سفر از موزه های هنری دیدن کنند یا در بسیاری از مراسم فرهنگی شرکت نمایند.
توریسم ویرانه ها یا توریسم سیاه: شامل سفر به مناطق حادثه دیده و ویران شده است نه صرفا برای کمک بلکه برای بازدید از خرابه ها می باشد که البته اگر این بازدید ها کار امور امدادرسانی، نجات مصدومین و اقدامات مرمتی را به تأخیر بیندازد، مشکل آفرین خواهد شد.
توریسم نیاشناسی: گردشگری و سفر به منظور شناخت شجره نامه و پیشینه نیاکان.
توریسم افیونی: سفر به منظور تهیه یا مصرف مواد مخدر. جزیره گوا در هندوستان از مهمترین مقاصد این نوع گردشگری است(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
طبیعت گردی: همانطور که از اسم آن هویدا است گردشگری به منظور بازدید از جلوه های طبیعت با حداقل خسارت به محیط زیست(جواهر زاده، 1390).
توریسم سخت: گردشگری که همراه با مخاطرات جانی است.
توریسم خاص: مخصوص معلولین یا بیماران با شرایط خاص
توریسم زیارتی: سفر به منظور زیارت مکانی مقدس
توریسم آبهای معدنی و چشمه ها: سفر برای دیدن و استفاده کردن از آبهای معدنی و چشمه های آب درمانی برای درمان بعضی بیماریهای خاص و لذت بردن از این نعمت خدادادی.
توریسم تشویقی: مانند کارمندانی که به دلایل خاص از سهمیه تشویقی استفاده می کنند.
توریسم حادثه جو: دیدن بعضی از موارد خاص مانند دیدن از یک کوه در حال آتشفشان و یا یک منطقه سیل زده و زلزله زده. خبرنگاران مصداق کاملی از این تک گروه هستند(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
2-2-5 فواید گردشگری
گردشگری سبب ساز تعامل مابین فرهنگ ها، رشد اقتصادی و نیز افزایش تولید ناخالص ملی است. گردشگری عامل موثری در چرخش پولی و تولید سرمایه در کشور است. علاوه بر موارد فوق، گردشگری عامل مولد کار است. بسیاری از مشکلات مربوط به بیکاری جوانان در کشور ما مربوط به همین مسأله است. گردشگری نیازمند وجود هتل ها، مکان های تفریحی، ورزشی و…. است و با وجود این عوامل تا حد بسیار زیادی مشکلات بیکاری مرتفع خواهد گردید(زابو ، 2005).
گردشگری را می توان به عنوان راهکاری در جهت فرهنگ سازی، بهبود روابط بین فرهنگ های مختلف ونیز رشد اقتصادی عنوان نمود. چرا که سرمایه گذاری کشورها در بازارهای خارجی سبب سازرفع مشکلات بیکاری و طراحی ایده های نو برای تولید وسایل مدرن و مناسب می باشد. همچنین، گردشگری عامل اساسی در ورود و ظهور تکنولوژی های جدید است. زمانی که گردشگران به ایران مسافرت کنند و بازار را تشنه ی سرمایه گذاری در صنعت ببینند، قطعا به سرمایه گذاری ترغیب می شوند. باری بدین جهات امروزه گردشگری تأثیر بسزائی در رشد اقتصاد کشورها می یابد (معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
گردشگری سبب چرخش پول، رشد سرمایه و درآمد ملی و نیز افزایش صادرات می شود. در مورد مسافرت های بومی، آشنایی افراد با نقاط مختلف کشور تمایل آنان به سرمایه گذاری، افزایش صادرات یا واردات به آن نقطه را به همراه دارد.
گردشگری امروزه یک صنعت است که عامل بسیار مهمی در توسعه اقتصادی کشورهاست. کشورهائی همچون ایتالیا، اسپانیا، هلند، هندوستان و….. به این صنعت توجه بسیاری را مبذول داشته اند و امروزه شاهد آنیم که کشور هندوستان به دلیل توجه به گردشگری درآمد بسیاری را به خزانه کشور خود واریز می کند(وفاق، 2007).
گردشگری همچنین، سبب بهبود مناسبات و روابط بین کشورها، افزایش داد و ستد، تجارت و بازرگانی مابین کشورها می شود. گردشگران بسیاری هستند که با وجود مناظر طبیعی و بکر در یک کشور حاضر به سرمایه گذاری در آن کشور می گردند (معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391) که این مساله پرداختن به گردشگری در کشور ما را نیز بیش از پیش می طلبد چرا که کشور ایران با داشتن فرهنگ غنی و مکان زیبا و بکر می تواند مکانی مناسب برای جذب گردشگر محسوب شود.
2-2-6 گردشگری در ایران و موانع
از موانع اصلی عدم توسعه صنعت گردشگری در ایران می توان به عدم سرمایه گذاری در این بخش، آماده نبودن بسترهای مناسب اقتصادی برای جذب سرمایه گذاری در ساخت هتل ها و سایر منابع جانبی این حوزه اشاره نمود. بی خبری سرمایه گذاران از زمینه های موجود در ایران، تبلیغات ضعیف در توسعه گردشگری، انتشار اخبار منفی در مورد ایران، محدودیت های اجتماعی برای گردشگران خارجی و همچنین تنش های سیاسی با برخی کشورهای غربی از دیگر موانع در راه رشد گردشگری در ایران است که در این رابطه، بخشی از مشکلات گردشگری در ایران را می توان بدین شرح نام برد:
ضعف مدیریتی، رقابتی نبودن هزینه گردشگری در ایران نسبت به کشورهای همسایه، نامشخص بودن برنامه دولت در بخش گردشگری، نامناسب بودن زیرساخت های گردشگری در ایران، فرهنگ ضعیف جامعه نسبت به گردشگر و… (معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
پس از گذشت سالیان دراز صنعت گردشگری در ایران، نه تنها به سهم قابل قبولی در محاسبه درآمد ملی دست نیافته ا
ست، بلکه همین سهم ناچیز هم هرسال با افول بیشتری مواجه می شود که بنابر گواهی آمارهای جهانی، ایران جزء 5کشور بالقوه توانمند در زمینه جذب گردشگر خارجی است(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).
از جمله عوامل اساسی ضعف صنعت گردشگری در ایران می توان به مباحث زیر اشاره نمود:
عدم مدیریت صحیح و کارآمد: مدیران صنعت گردشگری بایستی چالش های موجود در این صنعت را بشناسند و عوامل مفید در جذب گردشگران را تقویت نمایند. سازمان صنایع دستی، میراث فرهنگی و گردشگری بایستی در این زمینه برنامه های مختلفی را تدارک ببیند و با رایزنی با مسئولان فرهنگی سازمان ها در بهبود این صنعت بکوشد. مدیران صنعت گردشگری می توانند سمینارها و جلسات منظمی برای بهبود گردشگری داشته باشند تا علل ضعف این صنعت در کشور را مرتفع سازند. مدیران این صنعت بایستی با مسافرت به خارج از مرزها فرهنگ،تمدن و تفکرات دینی ایرانیان را به جهانیان بشناسانند تا بتوانند توجه گردشگران را به ایران جلب نمایند. همچنین، بایستی ضروریات ابتدائی این صنعت شناسائی گشته و عوامل مورد نظر جهت جلب گردشگران مورد ملاحظه مجدد قرار گرفته و عوامل پیشنهادی به دولت ارائه گردد تا پس از بررسی های لازم به سازمان گردشگری و میراث فرهنگی ابلاغ شود. برگزاری دوره های تخصصی مدیریت گردشگری، کلاس های آشنائی با فرهنگ و زبان کشورهای مختلف دنیا و…. امری بسیار مهم در آموزش مدیران گردشگری است(وفاق، 2007).