دانلود مقاله با موضوع بیماری های واگیردار و اکسیداسیون چربی

2-15- مزایای استفاده از رزماری به عنوان طعم دهنده درصنعت طیور:
سابقه استفاده از مواد طعم دهنده در تغذیه حیوانات به سال 1946 باز می گردد. یکی از نکات قابل توجه در این زمینه به درصد ناچیز رطوبت در خوراک طیور و مدت زمان کوتاه توقف خوراک در دهان آنها باز می گردد، تحت این شرایط بدیهی است که قابلیت حل شدن عوامل طعم دهنده خوراک در دهان، با بازدهی بالایی اتفاق نخواهد افتاد. واقعیت آن است که تعداد جوانه های چشایی با افزایش سن طیور افزایش می یابند و اگر چه بعضی از مکانیسم های توجیهی بر این اساس پایه گذاری شده اند اما قابلیت انحلال عوامل طعم دهنده خوراک در طول هضم غذا در دستگاه گوارش طیور بسیار پائین می باشد، ولی این نکته را هم باید در نظر داشت که وجود این مواد مطبوع در خوراک، می تواند موجب تحریک حس بویایی و در نتیجه تحریک مصرف خوراک در پرنده شود. وجود مواد مطبوع کننده خوراک طیور، موجب بهبود در افزایش وزن بدن و تولید تخم مرغ می شود. این مواد حاوی فاکتورهای ناشناخته ای هستند که موجب تامین سلامت پرنده می شوند و پرنده را برابر عوامل نامساعد حفظ می نمایند. یافته های تجربی نشان می دهند که بدون استفاده از مواد طعم دهنده خوراک، امکان تولید جیره غذایی وجود نداردکه از یکنواختی بالایی از نظر خوش خوراکی برخوردار باشند. دلیل این امر به تفاوت شرایط کشت گیاه، نوع خاک و مراحل مختلف فرآوری گیاه در کارخانجات باز می گردد. افزودن مواد طعم دهنده به جیره غذایی جوجه ها می تواندآنها را به مصرف خوراک بیشتری تحریک نماید، همچنین، غذایی که با افزودن مواد افزودنی، خوش خوراک شده باشد، از قابلیت هضم بالاتری نسبت به جیره غذایی که خوشخوراکی کمتری دارد برخوردار است.کمبود اشتها یکی دیگر از فاکتورهایی است که می تواند خوشخوراکی غذا را تحت تاثیر قرار دهد. تغییرات شرایط محیطی ، هوای گرم، بیماری های مختلف و وجود مواد معدنی زیاد در آب مصرفی از جمله عواملی هستند که می توانند موجب افت مصرف خوراک و در نتیجه افت عملکرد حیوان شوند. مجموعه این عوامل، تولید کننده را مجبور به استفاده از مواد طعم دهنده خوراک می نماید،که از این افزودنی های طبیعی می توان به سیر، انواع ترکیبات با خاصیت ادویه ای نظیر رزماری و انواع سنتتیک شامل عصاره انواع میوه نام برد، که به طور عمده به صورت پودر تهیه می شوند و به همراه سایر مواد ریزمغذی به خوراک طیور افزوده می شوند. حداکثر سطح مجاز استفاده از این مواد در خوراک طیور بین 5/0 الی 5/1 درصد می باشد. در مورد تاثیر مواد طعم دهنده بر صفاتی از قبیل افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی جوجه های گوشتی آزمایشات زیادی انجام گرفته است. مشاهده شده استفاده از این مواد سبب افزایش وزن و بهبود ضریب تبدیل غذایی گردیده است. این ترکیبات موجب تحریک شیرابه های هضمی در دستگاه گوارش طیور می شوند و به این ترتیب باعث افزایش بازدهی مصرف انرژی می شوند، همچنین در اواخر دهه 1950 باربر و همکاران گزارش کردند خوک هایی که سطوح بالایی از ویتامین E در جیره غذای شان دریافت کردند میزان رشد و ضریب تبدیل غذایی آنها نسبت به خوک هایی که مکمل مذکور را دریافت نکرده بودند بیشتر بوده است. تمامی ویتامین جذب بدن نمی گردد اما از مجاری گوارشی عبور کرده و با تغییر جمعیت میکروبی اثراتش را اعمال می نماید (کامیار منتصر، 1389).
2-16- تاثیرطعم دهنده های خوراک برکیفیت گوشت:
Widget not in any sidebars

از جمله پارامترهایی که قبل از ذبح دام های اهلی، بر تردی وکیفیت گوشت موثر می باشند می توان به تغذیه، تنش، ژنتیک، جنس و مدیریت اشاره کرد. از جمله فاکتورهایی که پس از ذبح حیوان با تردی و کیفیت گوشت نهایی مرتبط هستند، زمان ماندن لاشه پس از جمود نعشی، تحریک پذیری الکتریکی ماهیچه، pH، لرزش ماهیچه در هنگام ذبح، مقدار رگ و پی، دفعات انجماد و ذوب گوشت و روش های پخت گوشت می باشند. بعضی از ترکیبات مطبوع کننده خوراک، موجب بهبود طعم گوشت می شوند استفاده از این گونه افزودنیها موجب می شود که طعم گوشت در مدت زمان طولانی ذخیره سازی و حتی تحت دمای محیطی بالا، تغییرات نامطلوبی نداشته باشد. در یکی از مطالعات صورت گرفته در این ارتباط ، مشخص گردید که در گروه دریافت کننده جیره غذایی حاوی مواد طعم دهنده، درجه کیفیت گوشت 1/5 و در گروه شاهد درجه کیفیت گوشت 5/4 درصد بود. مواد مطبوع کننده جیره غذایی طیور همچنین موجب کاهش تولید کلسترول مضر در درون گوشت می شوند و موجب تبدیل کلسترول به اسیدهای صفراوی می شوند، در نتیجه کلسترول بسیار ناچیزی در لاشه ذخیره خواهد شد (منتصر،1389). البته مصرف مقادیر زیادی از گیاه دارویی رزماری باعث آسیب های معده و روده و تحریک کلیه و کبد می شود و ترکیبات موجود در رزماری نظیر کتون ها، مونوترپن ها وکانویسین ها، باعث تشنج در دزهای بالا می شوند (بزین و همکاران، 2007).
2-17- بررسی تحقیقات انجام شده پیرامون استفاده از رزماری و ویتامین E در جیره‌های غذایی طیور:
پاپاجورجیو و همکاران در سال 2003 گزارش کردند که ویتامین E باعث تثبیت رنگ گوشت می‌شود و با اثر آنتی اکسیدانی خود مانع از اکسیداسیون لیپیدها شده و سبب بهبود کیفیت لاشه و پایداری گوشت هنگام ذخیره سازی می‌گردد. شیهی و همکاران (1997) اظهار داشتند که تغذیه سطوح بالای ویتامین E برای سه تا چهار هفته پیش از کشتار، پایداری گوشت را هنگام ذخیره سازی بهبود می‌بخشد. گزارش شده که حتی تغذیه سطوح بالای ویتامین E تنها در سه هفته اول، پایداری گوشت پرندگانی را بهبود بخشیدکه هفته هفتم کشتار شده بودند (بارتور وفریگز،1992). در اغلب حالت‌ها حرارت دادن مقدار TBA را افزایش داده است (ماراسچیلو و همکاران ،1998). فعالیت آنتی اکسیدانت در دماهای بالا همچنان باقی می‌ماند و عمل آن در نتیجه تجمع آلفا توکوفرول در بافت ماهیچه‌ و افزایش ویتامین E یا رزماری در جیره غذایی افزایش می‌یابد. مدت ذخیره سازی مقدار آلفا توکوفرول در گوشت کاهش یافته است، اما TBA به تدریج افزایش یافته است. بازدهی مکمل ویتامین E در جیره غذایی در تعویق اکسیداسیون چربی بافت‌های ماهیچه‌ای در جوجه‌های گوشتی و بوقلمون به اثبات رسیده است (بوتسوگلو و همکاران، 2003). وجود ویتامین E در جیره غذایی جوجه‌های گوشتی فرآیند اکسیداسیون چربی و کلسترول را به میزان بیشتری کاهش می‌دهد (فرانکل و همکاران، 1985) و اکسیداسیون لیپید وکلسترول در گوشت و محصولات گوشتی در طول ذخیره سازی محصولات گوشتی تحت شرایط پراکسیداتیو نظیر ذخیره شدن و حرارت دادن افزایش می یابد (پیرسن و همکاران، 1983). در طول ذخیره سازی محصولات گوشتی بدون افزودن آنتی اکسیدان‌ها قابلیت دسترسی به لیزین و پروتئین قابل هضم به طور قابل ملاحظه‌ای پایین بوده است.گوشت حرارت دیده، بالاترین حساسیت به فساد اکسیداتیو را دارد. در مطالعه بوتسوگلو و همکاران (2007) تجمع مالون دی آلدهید و آلفا توکوفرول در گوشت بوقلمون مشاهده گردید، در این تحقیق بوقلمون‌ها با سه سطح برگ‌های خشک شده مکمل رزماری در یک جیره غذایی با نسبت‌های 0، 1و 5 درصد و ویتامین E با غلظت 300 میلی گرم در هر کیلوگرم به صورت روزانه تغذیه شدند. مشاهده شده در نتیجه اکسیداسیون چربی‌ها آلدهیدها ایجاد می‌شوند و تشکیل مالون دی آلدهید (MDA) نیز در نتیجه اکسیداسیون آلدهیدهای غیر اشباع می‌باشد که پایه و اساس روش اسید تیوباربیتوریک (TBA) است. این روش به طور معمول برای اندازه‌گیری اکسیداسیون چربی‌ها به کار برده شده است (فنما ، 1999). مشاهده شده مقادیرTBA بر حسب میلی گرم مالو ن دی آلدهید بر کیلوگرم نمونه است. همچنین بوتسوگلو و همکاران (2007) مشاهده کردند بلافاصله پس از عملیات ذبح غلظت مالون دی آلدهید ماهیچه‌ای ران بالاتر از ماهیچه‌های سینه بود و غلظت مالون دی آلدهید در ماهیچه‌های ران به طور قابل توجهی از گروه شاهد بالاتر بود. همچنین اطلاعات مشابهی با ذخیره سازی نمونه‌ها برای 3، 6 و 12 ماه در دمای انجماد به دست آمد. افزایش حرارتی نیز عملیات اکسیداسیون را سرعت داد. به گونه ای که ذخیره سازی در دمای انجماد و افزایش حرارت، غلظت مالون دی آلدهید را افزایش داد و افزودن عصاره رزماری و ویتامینE دارای تاثیر مثبتی بر تعویق اکسیداسیون چربیها در مقایسه با گروه تحت کنترل بود. با افزایش سطوح آنتی اکسیدانت مقدار مالون دی آلدهید در گوشت کاهش یافت وکاهش مقدار اکسیداسیون چربی‌ها و TBA را باعث شد. همچنین مشاهده شد فعالیت آنتی اکسیدانت رزماری در مقایسه با ویتامین E پایین تر بوده است. برگ‌های خشک شده رزماری به طور معمول1000-420 میلی گرم در کیلوگرم آلفا توکوفرول درونی دارند (دمو وهمکاران، 1998). بنابراین سطوح رزماری نمی‌تواند بیشتر از سطوح ویتامین E عرضه شود و قابلیت دسترسی حیاتی ترکیبات اصلی رزماری به طور مستقیم قابل ارزیابی نیست، زیرا روش‌های تجزیه‌ای کافی برای بافت‌های طیور در دسترس نیست. گوشت ران به دلیل داشتن اسیدهای چرب غیر اشباع به اکسیداسیون حساس‌تر است. مشاهده شده که افزودن پودر رزماری به ترکیب‌های خوراکی، طعم و بو و خواص حسی (تردی، شکنندگی) گوشت طیور را بهبود داده است. ویتامین E نیز همین اثرات را دارد. اسپرناکوا و همکاران (2007) اعلام کردند که از گیاه دارویی رزماری برای بهبود راندمان غذایی و سودمندی بیشتر در بهره‌برداری از خوراک در جیره جوجه‌های گوشتی استفاده می‌گرددکه در نهایت منجر به بالا بردن رشد شده و بر استحکام اکسیداسیون،کیفیت و ماندگاری گوشت تاثیرگذار است.کریموا و همکاران (2003) گزارش کردند افزایش پودر خشک شده رزماری در هر کیلو خوراک به تدریج وزن جوجه‌های گوشتی را افزایش داد. اسپرناکوا و همکاران (2007) اعلام کردند که این گیاه باعث افزایش اشتها و خاصیت تحریک کنندگی گوارش می‌گردد و تاثیرات ضد میکروبی قوی دارد. البته تغذیه و شرایطی که برای پرورش و ذبح استفاده می‌شود نیز می‌تواند بر اکسیداسیون گوشت تاثیرگذار باشد.گواریس و همکاران (2004) اظهار داشتند افزودن آنتی اکسیدان پس از ذبح به گوشت قطعه قطعه شده سبب می‌شود که اکسیداسیون چربی به تعویق انداخته شود و افزودن آنتی اکسیدان تاثیر مهمی بر کاهش عملیات اکسیداسیون در گوشت دارد. مارکینکک و همکاران (2004 ) گزارش کردند نمونه‌های گوشت ران نسبت به گوشت سینه، آهن بیشتری دارند و سریع‌تر اکسید می‌شوند. فلوروپانری و همکاران (2006) دریافتند که گیاه رزماری در تعویق اکسیداسیون چربی گوشت سینه و ران در طول ذخیره سازی در دمای منجمد موثر بوده‌اند. شیهی و همکاران (1997) گزارش کردند که ویتامین E با کاتالیز کردن محصولاتی نظیر آهن به دست آمده از هموگلوبین، سرعت پراکسیداسیون را کندتر می‌کند. در حال حاضر در کشورهای مختلف، محققان در پی آنندکه گیاهان بومی پیدا کنندکه بتوانند به عنوان افزودنی غذا در جیره های طیور، باعث خوش خوراکی جیره، افزایش مصرف روزانه غذا توسط جوجه ها و بهبود ضریب تبدیل غذایی شود.

فصل سوم
مواد و روش ها
3-1- زمان و محل انجام آزمایش:
این طرح در اسفندماه سال 1388 در سالن مرغداری گوشتی دانشگاه شهید باهنر کرمان انجام شد.
3-2- مشخصات سالن انجام آزمایش:
در سالن تعداد 21 واحد (پن) برای جوجه‌ها در نظر گرفته شد. هر واحد آزمایشی مجهز به یک آبخوری اتوماتیک و یک دانخوری استوانه‌ای بود. سیستم پرورش روی بستر بود و تهویه هوای آن توسط دستگاه تهویه و هواکش‌های تعبیه شده در سالن صورت گرفت. برای تامین حرارت مورد نیاز در طول دوره پرورش از دستگاه گرماتاب استفاده گردید، سیستم خنک کننده نیز کولر گازی بود که هوا از طریق کانال هایی به داخل سالن هدایت می شد. دستگاه های فوق به وسیله ترموستات که در داخل سالن نصب شده بود به خوبی تنظیم می شد.
3-3 -آماده سازی سالن پرورش:
کف ساختمان از سیمان ساخته شده است قبل از ورود جوجه‌ها سالن کاملا تمیز و ضد عفونی گردید. پیش از استفاده از مواد ضد عفونی کننده تمام سالن و تجهیزات آن و ظروف مورد استفاده با مواد شوینده کاملا شسته و تمیز گردید و پس از خشک شدن آنها از محلول ضد عفونی کننده جرمی‌ساید پی (germicide. P) که محلولی غیر سمی و بی خطر و ضد عفونی کننده قوی برای کلیه سطوح و لوازم و سالنهای مرغداری است با غلظت (1 به 150 لیتر آب) استفاده گردید. ضد عفونی توسط دستگاه سمپاش انجام شد. سپس 4 روز پیش از ورود جوجه‌ها به سالن تمام پنجره‌ها و منافذ بسته شد. سالن، تجهیزات و پوشال و روزنامه‌ها با گاز فرمالین ضد عفونی گردید و پس از 2 روز با باز کردن درب و پنجره‌ها و روشن کردن هواکش‌ها گاز فرمالین باقی مانده از سالن خارج گردید و پیش از ورود جوجه‌ها درجه حرارت سالن تنظیم گردید. برای بستر جوجه‌ها از تراشه نجاری به ضخامت 5-4 سانتی متر استفاده شد. ابتدا تا یک هفته روی بستر روزنامه پهن گردید چون جوجه‌ها ممکن بود در روزهای اول مواد بستر را نوک زده و بخورند و دچار ناراحتی گوارشی شوند، پس از چند روز که به خوردن غذا از دانخوری ها عادت کردند روزنامه‌ها برداشته شد. در این مدت از دانخوری های سینی و آبخوری های مدور موقتی به تعداد لازم استفاده گردید. پس از آن به مرور دانخوری ها و آبخوری های اتوماتیک و دائمی جایگزین دانخوری ها و آبخوری های موقت گردید.
3-4 – رعایت پیشگیری از بیماری ها در طول دوره پرورش:
در جلوی درب ورودی به سالن مرغداری چاله ضد عفونی در نظر گرفته شد درآن محلول ضد عفونی کننده جرمی‌ساید به همراه مقداری آب و یک تکه اسفنج قرار داده شد تا از ورود بیماری های واگیردار به داخل سالن جلوگیری شود.
3-5- تهیه جوجه‌ها و نحوه انتقال آنها به سالن مرغداری:
جوجه خروس های مورد نیاز (220 قطعه) دارای گواهی بهداشت جوجه یک روزه گوشتی با میانگین وزن 47 گرم از سویه تجاری راس (ROSS, 308) از مزرعه مرغ مادر ماهان تهیه گردید که سن گله مرغ مادر به هنگام تولید تخم مرغ مربوط به جوجه‌های تولیدی در سیکل اول تولید 50 هفته بود. در روزهای اول، جوجه‌ها در 4 پن نگهداری شدند و پس از دو هفتگی برای هر کدام از 5 تیمار آزمایش، 4 تکرار 10 قطعه‌ای جوجه در نظر گرفته شد که به صورت تصادفی در قفس های مربوطه تقسیم بندی شدند.
3-6 – برنامه‌های مدیریتی کنترل های روزانه:
برنامه های مدیریتی با توجه به راهنمای مدیریت پرورش جوجه‌های گوشتی نژاد راس انجام گرفته است که به شرح زیر می‌باشد:
3-6-1- کنترل دمای سالن:
چون از دستگاه گرماتاب استفاد می‌شد حرارت سالن در 3 روز اول 33-31 درجه سانتی گراد در ارتفاع 5 سانتی متری بالای بستر در نظر گرفته شد که پیش از ورود جوجه‌ها، حرارت سالن به کمک ترموستات روی درجه حرارت 33 درجه سانتی گراد تنظیم گردید. برای جلوگیری از هدر رفتن حرارت تمام هواکش ها به وسیله نایلون مسدود گردید. جلوی درب ورودی پرده نایلونی نصب گردید و درزها توسط اسفنج گرفته شد. پس از 3 روز درجه حرارت به تدریج کاسته شد تا روز پنجم بین 29-31 درجه سانتی گراد بود. سپس هر هفته 3 درجه سانتی گراد درجه حرارت کاهش داده شد تا به 21 درجه سانتی گراد در 3 هفتگی رسید. پس از آن حرارت تا پایان دوره پرورش 21-20 درجه سانتی گراد ثابت باقی ماند.