دانلود مقاله با موضوع آمادگی جسمانی عمومی و مددکاری اجتماعی

دانلود پایان نامه
  • با افزایش سن، کاهش دقت بینایی (ناتوانی در دیدن واضح اشیاء و برخورد با آنها)، کاهش حساسیت کنتراست اشکال در دیدن اشیا یا سطوحی که کنتراست ضعیفی دارند، بخصوصدر زمینه‌های روش و درخشان)، کاهش تطابق (ناتوانی در تمرکز واضح بر اشیا که بلافاصله از هم قرار گرفته‌اند)، کاهش اندازه میدان بینایی (عدم توانایی تعیین موقعیت‌ها و اشیا اطراف)، کاهش درک رنگها (عدم توانایی دریافت و افتراق رنگ اشیا از محیط)، کاهش توانایی بهبودی پس از دیدن چراغهای بسیار پر نور، کاهش درک عمق (عدم توانایی قضاوت فاصله‌ها و رابطه بین اشیا در میدان بینایی) و دید شب، رخ می‌دهد(4).
    با توجه به اینکه انقباض مردمک چشم سالمندان، میزان نور ورودی را به یک سوم فردی بیست ساله کاهش می‌دهد، برای رسیدن به حداکثر بینایی، سالمندان نیازمند نور بیشتری هستند(4).به طور کلی کاهش اطلاعات حس بینایی، به عنوان یکی از سه حس تامین کننده اطلاعات حسی مورد نیاز جهت بوجود آمدن و حفظ تعادل، تاثیر مستقیم بر چگونگی تعادل سالمندان دارد(32،37).
    2-2-9-2 تغییر در سیستم حس عمقی سالمندان
    رفلکس‌های پوسچرال سیستم حس عمقی، ثبات پوسچرال حالت ایستاده و راه رفتن را حفظ می‌کنند. اطلاعات، در مورد تغییرات وابسته به سن سیستم حس عمقی، کم است.
    طبق نتایج یک تحقیق، آستانه درک حس ارتعاش در ناحیه زانوها در افراد سن 70 تا 90 ساله افزایش می‌باید. علاوه بر این افراد سالمند مورد مطالعه در تحقیق مذکور قادر به درک تحریکات ارتعاشی در ناحیه مچ پا نبوده‌اند. نوروپاتی‌های حسی و بیماریهای از قبیل اسپوندیلوز ناحیه گردنی می‌توانند انتقال اطلاعات حسی موثر در کنترل تعادل را تحت تاثیر قرار دهند(37). کاهش واضح حس ارتعاش، بخصوص در اندام تحتانی در سنین بالای 50 سال گزارش شده است. تغییر گردش خون، از بین رفتن سلامت و یکنواختی میلین رشته‌های عصبی، کمبود ویتامین یا دیگر اختلالات از جمله دیابت از علل احتمالی محسوب می‌شوند(59).
    2-2-9-3 تغییر در سیستم وستیبولار سالمندان
    عملکرد سیستم وستیبولار نیز در سالمندان کاهش می‌یابد. با بالا رفتن سن تا 70 سالگی، یک فرد، حدود 40 درصد از سلول‌های مژک‌دار وستیبولار خود را از دست می‌دهند(37).در افراد سالمند به دلیل کاهش عملکرد در سیستم‌های حسی دیگر، جبران کاهش عملکرد سیستم وستیبولار توسط حس‌های دیگر امکان‌پذیر نیست و در حفظ تعادل و پوسچر، اختلالاتی بوجود می‌آورد. سرگیجه که یکی از عوارض بیماری وستیبولار و گوش داخلی است می‌تواند باعث عدم تعادل در افراد سالمند گردد. همین طور فرآیند تخریب اتولیت‌ها باعث به وجود آمدن سرگیجه وضعیتی و موجب عدم تعادل به هنگام راه رفتن می‌گردد(4).
    2-2-10 زمین خوردن و خطر افتادن در سالمندان
    کاهش تعادل از جمله عواملی است که با زمین خوردن افراد سالمند ارتباط مستقیم دارد. تمام زمین خوردن‌ها به دلیل جابجایی مرکز ثقل است که باعث عدم تعادلی می‌شود که تصحیح نمی‌شود(59).همچنین عوارض زمین خوردن که بعد از افتادن سالمند به وجود می‌آید از جمله عواملی است که اکثر سالمندان با آن مواجه می‌شوند (33،14) زمین خوردن تقریباً برای 30 تا 47 درصد سالمندان حداقل یکبار در سال اتفاق می‌افتد و این در سالمندانی که در آسایشگاه زندگی می‌کنند به 50 درصد هم می‌رسد(29،38،64،84،85).یک سوم افراد بالای 65 سال در جهان و یک نفر از هر دو نفر سالمند بالای 80 سال حداقل یکبار در سال زمین می‌خورند(80).
    با توجه به تکرار وقوع، عوارض همراه و هزینه‌های تحمیلی، زمین خوردن یکی از مهمترین مشکلات سالمندان به شمار می‌رود که با افزایش سن، به نحو چشمگیری افزایش می‌یابد(18،20،57،90).و یک مشکل تهدید کننده سلامتی در سالمندان است که باعث تغییر کیفیت زندگی و بالا رفتن هزینه نگهداری آنها می‌شود(84).و عوارض آن می‌تواند جسمانی، روانی، اجتماعی و اقتصادی باشد(18،57،72،85،90).از بعد جسمانی زمین خوردن می‌تواند باعث جراحات بافت نرم، شکستگی، زخم بستر و در مواردی دهیدراناسیون (از دست دادن آب بدن)، و هیپوترمی (کاهش دمای بدن) که نیازمند اقدامات پزشکی است، شود(50،58).
    70% پذیرش سالمندان بالای 75 سال در بخش اورژانس ایالات متحده آمریکامربوط به زمین خوردن است و 40% بستری شدن این افراد در بیمارستانها به علت جراحات ناشی از زمین خوردن می‌باشد. طول متوسط بستری شدن آنها 5/11 روز می‌باشد(77).زمین خوردن همچنین می‌تواند باعث شکستگی گردن، استخوان ران، بازو، چهره‌ها و دنده‌ها و … شود(73). (43) شکستگی در سالمندان چیزی بیش از یک مشکل ارتوپدی بوده و در قلمرو پزشکی، توانبخشی، روانپزشکی، مددکاری اجتماعی و … قرار می‌گیرد. (46) در طی سه سال 68% سالمندانی که به مرکز اورژانس کارولینای شمالی (یکی از ایالتهای ایالات متحده آمریکا) مراجعه کرده‌اند بعلت آسیبهای ناشی از زمین خوردن بوده که 6/17 میلیون دلار هزینه بیمارستانی همراه با 15 روز بستری شدن در بیمارستان و بطور متوسط 9 روز در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) را در بر داشته است(65).
    جراحات ناشی از زمین خوردن دارای عوارض شخصی، اجتماعی و اقتصادی و افزایش احتمال از دست دادن استقلال فرد می‌باشد(42).از دیگر عوارض زمین خوردن مرگ است، در میان سالمندان بالای 65 سال جراحات ناشی از زمین خوردن مهمترین عامل مرگ آنهاست(20).زمین خوردن فعالیت‌های فرد را محدود می‌کند که این کاهش فعالیت، کیفیت زندگی او را کاهش داده و باعث وابستگی و افزایش نیاز به آسایشگاههای سالمندان و افزایش هزینه‌های نگهداری می‌شود. عدم فعالیت همچنین باعث عدم آمادگی تعادلی فرد شده و این در یک چرخه، ناتوانی فرد را تشدید و کاهش اعتماد به نفس، افسردگی و کاهش انگیزه را به دنبال دارد(38،50،64،73). احساس عجز و ناتوانی و خواری ناشی از بی‌تحرکی، وابستگی، منزوی شدن، اضطراب، از بین رفتن استقلال فرد، احساس نیاز برای مراقبت دائمی هم از دیگر عواقب ترس از زمین خوردن است(73،83).از طرف دیگر نیمی از سالمندان که به دنبال جراحات ناشی از زمین خوردن در بیمارستان بستری می‌شوند پس از ترخیص روانه آسایشگاههای سالمندی می‌شوند(64،77،90).و در هر دو گروه سالمندان ساکن اجتماع و مراکز نگهداری پاره‌وقت، زمین خوردن باعث افزایش خطر انتقال به آسایشگاههای سالمندی می‌شود(57).
    البته به نظر می‌رسد تعداد موارد گزارش شده به علت فراموشی، اکراه در گزارش زمین خوردن به علت ترس از دست دادن استقلال یا این تصور که لیز خوردن را زمین خوردن محسوب نمی‌کنند، کمتر از میزان واقعی است (66). مساله قابل توجه دیگر آنست که سالمندانی که دارای مشکلات تعادلی هستند ممکن است مراقبت بیشتری را اعمال کرده و با محدود ساختن فعالیت‌هایشان احتمال زمین خوردن را کاهش دهند(17).
    سالمندانی که زمین می‌خورند الزاماً افرادی زمین‌گیر و افرادیکه در آسایشگاههای سالمندان نگهداری می‌شوند نیستند بلکه سالمندان فعالی هستند که با فعالیت‌هایشان خطر زمین خوردن را به جان می‌خرند. (65) از آنجائیکه زمین خوردن می‌تواند عملکرد و استقلال فرد را به مخاطره بیاندازد لذا شناسایی افراد در معرض خطر مهم و اولین گام در جلوگیری از عوارض ناخواسته زمین خوردن است(15،48).پس از شناسایی سالمندان در معرض خطر زمین خوردن می‌توان آنها را به یک برنامه پیشگیری که شامل آموزش، تمرینات تعادلی، ورزش و اصلاح شرایط محیطی باشد معرفی کرده و از این راه از زمین خوردن و عوارض متعدد آن در سالمندان از جمله آسیبهای فیزیکی، روحی و روانی و تحمیل هزینه‌های اقتصادی و زیانهای اجتماعی بر فرد، خانواده و جامعه جلوگیری کرد(1).
    2-2-11 ابزار و روش اندازه‌گیری تعادل در سالمندان
    دیدگاه سنتی که تا همین اواخر نیز بر عقاید متخصصین علوم توانبخشی مسلط بود، زمین خوردن و کاهش تعادل و تحرک بدنی سالمندان را عوارض همراه و اجتناب‌ناپذیر روند طبیعی سالمندی می‌دانست و به همین علت توجه پیشگیرانه‌ای به این مشکلات مبذول نمی‌گردید. با این حال امروزه متخصصین توجه بیشتری به ارزیابی ناتوانی‌ها در سالمندان و اجرای روش‌های پیشگیری از زمین خوردن و کم‌ تحرکی در این گروه سنی مبذول دارند، چرا که نواقصی نظیر کاهش قدرت عضلانی و دامنه حرکتی مفاصل، اختلافات تعادلی، مشکلات راه رفتن و هراس از تحرک بدنی آزاد از مهمترین عوامل خطر آفرین برای سلامت سالمندان است(43،82).اجرای موفق یک برنامه پیشگیری از زمین خوردن و کاهش تحرک در سالمندان، نیازمند روش های ارزیابی مناسب، دقیق و معتبر از نواقص جسمانی مولد آنهاست. به عبارت دیگر با وجود نیاز روز افزون سالمندان به خدمات توانبخشی، بسیاری از آنها تنها به این دلیل که عوامل خطر آفرین در آنها توسط روش های مناسب و معتبر شناسایی نمی شوند، از دریافت چنین خدماتی محروم می مانند.به علاوه برنامه های تمرینی، تقویتی و آمادگی جسمانی عمومی اگر شدت کافی نداشته یا نیازهای اختصاصی هر سالمند را تامین نکنند، نمی توانند در کاهش ناتوانی های او مثمر ثمر باشند بنابراین نیاز به طراحی و استفاده از روشهای ارزیابی استاندارد و قابل قبول با هدف شناسایی اختصاصی ابعاد مختلف ناتتوانی های تعادلی تحرکی سالمندان بیش از پیش احساس میشود(3).
    کتی برگ ، فیزیوتراپیست کانادایی و همکارانش در سال 1989 میلادی یک مقیاس تعادل طراحی کردند. هدف طراحان اولیه این مقیاس به دست آوردن یک روش بی خطر، ساده، به آسانی قابل اجرا و نسبتا جامع برای ارزیابی سطح توانایی های تعادلی و تحرک بدنی در سالمندان بود(19).آنها اظهار امیدواری کردند که این مقیاس بتواند به منظور ارزیابی وضعیت تعادلی سالمند، بررسی آثار فرآیند بیماری بر تعادل و پاسخ سالمند به انجام مداخلات درمانی یا پیشگیرانه مورد استفاده قرار گیرد. به عبارت دیگر کاربرد اساسی این مقیاس ارزیابی تعادل سالمند در شرایط مختلف زمانی، بیماری یا در مسیر برنامه توانبخشی است. به طوری که هم در مطالعات بالینی و پژوهشی غربالگری و هم به عنوان شاخصی برای تعیین پیش آگهی سالمند قابل استفاده باشد(51،82).
    مقیاس تعادل Berg یک مجموعه شامل 14 آزمون برای کاربرد در افرادی است که دارای درجات مختلف تعادل هستند. هر آزمون در یک مقیاس پنج نقطه ای نمره داده می شود. هر چه نمرات بالاتر بود، نشان دهنده درجه بالاتری از استقلال عملکردی در انجام وظایف مورد نظر و در نتیجه سطح بالاتری از توانایی های تعادلی در آن آزمون بخصوص را شامل می شود. حداکثر نمره کلی این مقیاس 56 می باشد.
    این روش دو بعد اساسی از تعادل را مورد ارزیابی قرار می داد: یکی توانایی آزمودنی در حفظ وضعیت های استاتیک قائم، ایستا و نشسته، و دیگری توانایی در تولید سازگاری های مناسب در تعادل در حین حرکات ارادی. میزان دشواری انجام آزمون ها با دستکاری عرض سطح اتکا، و تغییر در اطلاعات حسی، قابل تغییر می باشد. زمان انجام هر آزمون به عنوان شاخصی برای ارزیابی کارایی سازگاری در طی حرکات ارادی در نظر گرفته می شود(32).
    آزمودنی بر اساس رفتارش در اجرای 14 آزمون عملکردی مرتبط با تعادل و تحرک نمره داده می شود( ضمیه شماره 2).
    به منظور انجام آزمون های مقیاس تعادل Berg وسایل بسیار ساده و حداقلی مورد نیاز است، این آزمون در هر نقطه ای چه در یک کلینیک و چه در محیط آزمایشگاه و یا در هر هر محل مناسب دیگری قابل اجرا است. طبق تحقیقات انجام شده متوسط زمان مورد نیاز جهت تکمیل آزمون های این مقیاس بسته به میزان توانایی آزمودنی ها بین 10 تا 20 دقیقه است که انجام این روش را به عنوان یک روش بالینی مناسب توجیه پذیر می نماید. بنابراین مقیاس تعادلی Berg یک معیار ارزیابی سریع، آسان، ارزان و سهل الوصول بوده و این مسئله را می توان به عنوان امتیازات واضح چنین روشی برای بررسی سطح توانایی های عملکردی تعادلی و تحرک جسمانی سالمندان در نظر گرفت(32،51،63).
    2-3 پیشینه تحقیق
    تحقیقات و پژوهشهای علمی،پیشنهاد نموده اند که تمرین و فعالیت ورزشی تاثیر فراوانی بر اختلالات وابسته به سن دارد و میتواند خطر کاهش تعادل را بصورت معنی داری کاهش دهد.اگرچه سالمندان پر تحرک و فعال شاید قادر باشند خطر زمین خوردن را با نگهداری تعادلشان در فعالیتهای روزمره زندگی کاهش دهند،اما همچنان 60 تا 70 درصد افراد مسن،زندگی روزمره را بدون هیچ فعالیت ورزشی می گذرانند و کمتر از 20 درصد آنها در برنامه های ورزشی مرتب و مناسب برای سلامتیشان شرکت میکنند.(66)
    با توجه به موضوع تحقیق حاضر که اثر سابقه ورزشی و فعالیت کنونی بر تعادل وضعیتی سالمندان میباشد و همچنین فرضیه های بیان شده در فصل اول،در این بخش تحیقاتی را که با موضوع تحقیق رابطه مستقیم دارند را بیان شده اند.
    2-3-1 تحقیقات انجام شده در خارج از کشور
    در سال 1996 بوگل و همکاران میزان تعادل 50 زن و 16 مرد با میانگین سنی 60 سال را توسط شاخص تعادل برگ اندازه گیری نمودند.پس از شش ماه محققین به ارزیابی مجدد تعادل در این افراد پرداختند و با توجه به اطلاعاتی که در مورد فعالیت بدنی و کارهای روزانه در طی مدت بررسی از افراد گرفته شده بود،به این نتیجه رسیدند که افرادی که امتیاز تعادل بالایی را کسب کرده اند،دارای میزان فعالیت بدنی بیشتری هستند و خطر زمین خوردن کمتری نسبت به افراد بی تحرک آنها را تهدید میکند(54).در تحقیق دیگری شام وی کوک و همکاران در سال 1997 تعداد 105 نفر با میانگین سنس 65 سال را در تحقیق خود شرکت دادند.این افراد به سه گروه بدون فعالیت،با فعالیت متوسط و فعالیت بدنی کامل تقسیم شدندهمچنین میزان زمین خوردن تمام افراد در شش ماه اخیرشان ثبت گردید.نتایج پنج تست تعادل و تحرک انجام یافته در سه گروه با هم مقایسه گردید و به این نتیجه رسیدند،گروهی که دارای فعالیت بدنی هستند،نسبت به افراد دیگر کنترل تعادل بهتری دارند و میزان زمین خوردن کمتری را نسبت به گروههای دیگر نشان میدهدند(77).در تحقیق دیگری در همین سال(1997) روبرتا نیوتن و همکاران به بررسی تعادل میان 251 فرد سالمند 60 تا95 ساله پرداختند.آنها سطح فعالیت بدنی،فعالیتهای روزانه وداروهای مصرفی را بررسی کردند و از تمام افراد تست تعادل به عمل آورند.یافته های بررسی نشان داد که میزان توانایی فرد در انجام فعالیتهای بدنی و همچنین فعالیت بدنی بدون ترس از زمین خوردن تاثیر مستقیمی با تعادل هر فرد دارد و از نتایج تحقیق فوق میتوان برای گسترش و بهبودی سلامت سالمندان و پیشگیری از زمین خوردن آنها استفاده کرد(.که این نتایج توسط ریچارد فابیو و همکارانش نیز در سال 1997 مورد تایید قرار گرفت(71).
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال و , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.