دانلود تحقیق در مورد دانش آموزان دختر و تمرینات مقاومتی

دانلود پایان نامه
  • کارایی دستگاه های تولید انرژی هوازی، به روش تمرین هوازی افزایش یافته و باعث افزایش استقامت قلبی-تنفسی می شود. شروع سبک و مداومت و پیشرفت تدریجی و اضافه بار (شدت، مدت و تکرار) از اصول تمرین های هوازی است (20).
    2-11 تمرین مقاومتی
    تمرین قدرتی همانند سایر فعالیت های بدنی دیگر برای نوجوانان اثرات سودمند در شاخص های قابل اندازه گیری سلامتی جون، ترکیب بدنی، چگالی استخوان، ارتقای کارایی، بهبود عادات غذایی و سلامت روانی دارد. توانایی یک عضله یا گروه عضلانی برای افزایش نیروی انقباضی حداکثر علیه یک مقاومت را قدرت می نامند. برای مؤثر بودن برنامه های تمرین قدرتی، باید اصول تمرینی همچون، شدت، مدت، تعدات جلسات، اصل اضافه بار و اصل مقاومت فزاینده را مورد توجه قرار داد (19).
    2-12 ترکیب بدن
    ترکیب بدن نسبت بافت بدون چربی بدن به بافت چربی بدن تعریف می شود. ترکیب بدن یک نشانه اصلی آمادگی مرتبط با سلامتی است بدلیل اینکه بافت چربی در بدن افراد بر روی توانایی آنها برای اجرای فعالیت های جسمانی گوناگون و بر عادات فعالیت جسمانی افراد تأثیرگذار است (19). از اینرو ترکیب بدنی معمولأ بعنوان عاملی که در مداخلات فعالیت جسمانی تأثیر گذار باشد، مورد توجه قرار می گیرد.
    روش اندازه گیری معمول در اکثر تحقیقات شامل نسبت وزن به قد (BMI) می شود و همچنین تکنیک های آنتروپومتریک که اندازه گیری ضخامت پوستی چند ناحیه بدن را در بر می گیرد.شاخص توده بدنی (BMI) یک نسبت ریاضی بین وزن و قد (وزن به کیلو گرم تقسیم بر مجذور قد به متر) می باشد. البته ممکن است اطلاعات نادرستی فراهم آورد. بطور مثال افرادی که بر اثر تمرینات مقاومتی، توده عضلانی زیادی کسب می کنند BMI بالایی داشته اما ممکن است چربی اضافه نداشته باشند. چربی زیر پوستی، اطلاعات دقیق تری نسبت به BMI فراهم می کند. ضخامت پوست فرد، که شامل سر دو لایه از پوست و چربی در زیر آن قرار گرفته، مرتبط با درصد کلی وزن چربی بدن است (20).
    2-13 پیشینه تحقیق
    2-13-1 بخش اول:تحقیقات انجام شده در داخل کشور
    بهرام و همکاران (1379) تحقیقی تحت عنوان «مقایسه تصویر بدنی بزرگسالان فعال و غیرفعال و رابطه آن با ترکیب بدنی و نوع پیکری» انجام دادند، آزمودنی‌های این تحقیق 120 مرد و زن 65ـ25 ساله بود، که به دو گروه فعال و غیرفعال تقسیم شدند. به منظور بررسی میزان تصویر بدنی از پرسشنامه خود ـ توصیفی بدنی شامل سه خرده مقیاس چربی بدن، کل بدن و قیافه استفاده شد. شاخص‌های ترکیب بدنی نیز شامل درصد چربی بدن و شاخص توده بدن و نوع پیکری هم شامل تیپ‌های چاق پیکر، عضلانی پیکر و لاغر پیکر بودند که به روش هیث ـ کارتر تعیین شدند.
    نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که تعامل معنی‌داری در مورد جنس و گروه در خرده مقیاس‌های تصویر بدنی وجود دارد. همچنین نتایج همبستگی نشان دادند که رابطه معکوس و معنی‌داری بین تصویر بدنی با درصد چربی بدن، شاخص توده بدن، چاق پیکری و عضلانی پیکری و رابطه مستقیم و معنی‌داری با لاغر پیکری وجود دارد. نتیجه اینکه نگرش افراد بزرگسال نسبت به بدن خود ناشی از توانایی‌ها و ابعاد بدنی بوده و اینکه مردان فعال دارای تصویر بدنی مثبت‌تری نسبت به زنان هستند(7).
    صادقیان (1381) تحقیقی تحت عنوان «تعیین رابطه همبستگی بین خودپنداره بدنی با منتخبی از عوامل آمادگی جسمانی و سطح فعالیت بدنی دانشجویان» انجام دادند. آزمودنی‌های این تحقیق 100 دختر دانشجو دانشگاه اصفهان با دامنه سنی (25ـ19) بود. که در نیم سال تحصیلی دوم (80 ـ79) در واحد تربیت بدنی ثبت نام کرده بودند. ابزاری که برای جمع‌آوری اطلاعات درمورد متغیر معیار خودپنداره بدنی مورد استفاده قرار گرفت. پرسشنامه خود ـ توصیفی بدنی حاوی 24 سئوال بود که از چهار خرده مقیاس قدرت، استقامت، هماهنگی و انعطاف‌پذیری تشکیل شده بود. ابزار اندازه‌گیری متغیر پیش‌گوی آمادگی جسمانی و سطح فعالیت بدنی به ترتیب چهار آزمون قدرت مشت کردن، توان هوازی، هماهنگی، نشستن و رساندن دست و پرسشنامه شاخص فعالیت بدنی بود.
    به طور کلی نتایج تحقیق نشان دادند که بین خودپنداره بدنی با آمادگی جسمانی و سطح فعالیت بدنی ارتباط مستقیم و معنی‌داری وجود دارد و اینکه نگرش افراد نسبت به بدن خود ناشی از توانایی‌های بدنی بوده و هر چه میزان آمادگی جسمانی افراد بالاتر و سطح فعالیت بدنی آنها بیشتر باشد، نگرش و دید بهتر و مثبت‌تری نسبت به بدن خود و توانایی‌هایشان دارند(16).
    بقائیان (1383)، در تحقیقی به مقایسه جنسیت در خودپنداره بدنی دانش آموزان دوره راهنمایی منطقه 15 تهران و ارتباط آن با منتخبی از ویژگی های فردی و خانوادگی، پرداخته است. آزمودنی های این تحقیق را، 200 نفر دانش آموز پسر تشکیل می دادند که به روش خوشه ای تصادفی از مدارس منطقه 15 تهران انتخاب شدند، برای ارزیابی خودپنداره بدنی، از پرسشنامه خود-توصیفی بدنی که شامل 70 سوال بوده، استفاده گردید، یافته های تحقیق نشان دادند که بین خودپنداره بدنی با جنسیت، سن تقویمی و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنا داری وجود ندارد، اما بین خودپنداره بدنی با وضغیت اقتصادی-اجتماعی و سطح فعالیت بدنی دانش آموزان ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد(5).
    امامی، جوادیان و سهرابی (1385) تحقیقی را تحت عنوان اثر روش های تمرینی منتخب بر خود پنداره بدنی دانشجویان دختر انجام دادند. هدف از این تحقیق بررسی اثر روش های تمرینی ایروبیک، یوگا و ایروبیک-یوگا بر خود پنداره بدنی دانشجویان بود. در این تحقیق 76 دانشجوی دختر با دامنه سنی 19-25 سال بدون تجربه قبلی در روش های تمرینی منتخب شرکت داشتند. گروه تجربی به مدت 10 هفته و هر هفته 2 جلسه (60 دقیقه در هر جلسه) در برنامه تمرینی شرکت داشتند. نتایج بدست آمده نشان داد که بین میانگین خود پنداره بدنی آزمودنی ها در گروه تجربی و کنترل تفاوت معناداری پیدا شد بدین صورت که بین خود پنداره بدنی یوگا و ایروبیک-یوگا نسبت به گروه کنترل تفاوت معناداری بدست آمد اما بین گروه ایروبیک و گروه کنترل این تفاوت معنادار نبود (4).
    افتخاری ( 1385) تحقیقی را تحت عنوان اثر شرکت در کلاس های ورزشی فصل تابستان بر برخی عوامل آمادگی جسمانی و حرکتی، ترکیب بدنی و خودپنداره بدنی دختران نوجوان انجام دادند. در این تحقیق 54 نفر دانش آموز حضور داشتند. خودپنداره بدنی شرکت کنندگان قبل و بعد از کلاس ها مورد ارزیابی قرار گرفت. طول دوره 8 هفته و تعداد جلسات تمرینی سه نوبت در هفته بود. یافته های تحقیق نشان داد که میزان تغییرات انعطاف پذیری و خرده مقیاس عزت نفس، تنها در گروه تجربی معنادار بود. همچنین خودپنداره بدنی کلی و خرده مقیاس های خودپنداره بدنی، در گروه گواه و تجربی تفاوت معنی وجود نداشت(3)
    قدیری (1387) تحقیقی را برای تعیین اثر یک دوره تمرین مقاومتی بر خودپنداره بدنی و کارکرد بدنی پسران فلج مغزی 13 تا 18 سال انجام داد. شرکت کننده ها به طور تصادفی در 2 گروه تجربی (9 نفر) و کنترل (7 نفر) جای گرفتند. گروه تجربی به مدت 8 هفته در یک برنامه تمرین مقاومتی فزاینده با اجرای 3 وهله با تکرار های تمرینی 8 تا 10، شرکت کردند. قبل و بعد از تمرین خودپنداره بدنی شرکت کننده ها با PSDQ و اطلاعات کارکرد بدنی مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته های بدست آمده از آزمون های کارکرد بدن تغییر معناداری نسبت به گروه کنترل نشان داد، اما بین میانگین های پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی در خودپنداره کلی و خرده مقیاس های آن تفاوت معناداری نسبت به گروه کنترل وجود نداشت(18).
    بیات و همکاران(1387)، ادراک شایستگی های جسمانی را در دانشجویان فعال و غیر فعال را با توجه به جنسیت آنان مقایسه کردند. همچنین ارتباط بین ترکیب بدنی با ادراک شایستگی های جسمانی را مورد بررسی قرار دادند. 107 دانشجوی دختر و پسر با دامنه سنی 18 تا 28 سال در این تحقیق شرکت کردند.برای تعیین میزان ادراک فرد از شایستگی های جسمانی خود از سه خرده مقیاس چربی بدنی، ظاهر بدنی و کل بدن پرسشنامه خود توصیفی بدنی استفاده شده است. نتایج تحقیق آنها نشان داد فعالیت بدنی و جنسیت و تعامل آن دو تاثیر معنی داری بر ادراک فرد از شایستگی های جسمانی دارد. همچنین نتایج همبستگی نشان داد بین ادراک فرد از شایستگی های جسمانی خود با عوامل چاقی(BMI، WHR، درصد چربی بدن) رابطه معکوس و معنا داری وجود دارد(9).
    زرشناس و همکاران (1388) به بررسی تأثیر ورزش هوازی کوتاه مدت بر جنبه های مختلف نگرش تصویر بدنی در زنان بزرگسال، پرداختند. در این تحقیق از طریق نمونه گیری در دسترس، 82 نفر از زنان 18 تا 45 سال ، در دو گروه تجربی و کنترل جای گرفتند. در این تحقیق از پرسشنامه چند بعدی نگرش فرد در مورد بدن خود (MBSRQ) استفاده شد. گروه تجربی به مدت 4 هفته و 3 روز در هفته به مدت یک ساعت با 60 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه، در ورزش هوازی شرکت کردند. یافته های تحقیق نشان داد که، بین گروه تجربی و کنترل، در خرده مقیاس های ارزیابی از ظاهر، آگاهی از ظاهر، آگاهی از احساس سلامت جسمانی و آگاهی از احساس بیماری اخیلاف معناداری وجود دارد اما در خرده مقیاس های ارزیابی از تناسب جسمانی، رضایت از بخش های مختلف بدن، مشغولیت فکری اضلفه وزن بدن و ارزیابی وزن اختلاف معناداری وجود ندارد. بنابراین دوره های کوتاه مدت ورزش هوازی در بهبود برخی ابعاد نگرش تصویر بدنی در زنان بزرگسال مؤثر بوده است(13).
    در جامعه‌ ایران، با ارزش‌های فرهنگی متفاوت، رابطه بین فعالیت بدنی و خودپنداره بدنی به صورت مدلی در تحقیقی توسط عبدالملکی(1389) مشاهده شده است. در این تحقیق با شرکت 652 دانش آموز دختر 8 تا 18 ساله منطقه 11 تهران بودند که به روش نمونه گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه خود توصیفی بدنی، بین المللی فعالیت بدنی و مشخصات فردی را تکمیل کردند. نتایج تحقیق حاکی از این است که خودپنداره دانش آموزان دختر تحت تاثیر متغیر‌های فعالیت بدنی، BMI، بالیدگی و وضعیت اجتماعی- اقتصادی خانواده قرار می‌گیرد. در نتیجه برای افزایش خودپنداره بدنی نوجوانان باید به عامل موثری چون فعالیت بدنی توجه نمود (17).
    پیری کرد (1389) تحقیقی تحت عنوان تاثیر یک برنامه تمرین مقاومتی بر تصویر بدنی و میزان اضطراب پسران دانشجوی غیر ورزشکار انجام داد. بدین منظور 40 مرد غیر ورزشکار ( سن 22.28 سال) به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. طول دوره 8 هفته به طول انجامید. نتایج پژوهش نشان داد که 8 هفته تمرین مقاومتی باعث افزایش معنی داری در حجم و قدرت عضلانی، افزایش رضایتمندی از تصویر بدنی و کاهش میزان اضطراب در گروه آزمایش شده است اما هیچ کدام از تغییرات در گروه شاهد معنی دار نبود (10).
    بابایی (1391) تحقیقی تحت عنوان اثر نوع تمرین بر خودپنداره بدنی دختران نوجوان غیر فعال انجام داد. بدین منظور 88 دختر نوجوان غیر فعال به سه گروه تجربی (مقاومتی، هوازی و ترکیبی) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. طول دوره 8 هفته به طول انجامید. نتایج تحقیق نشان داد کهتمرین از نوع هوازی باعث افزایش معنی دار خودپنداره توانایی بدنی شده است اما هیچ کدام از تغییرات در گروه های تجربی دیگر و گروه کنترل معنی دار نبود.
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال و , , , , , , , , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.