دانشگاه علوم پزشکی و سطح آمادگی جسمانی

دانلود پایان نامه

استقامت عضلانی بستگی زیادی به توانایی قلب و دستگاه گردش خون، متابولیسم پایه، توانایی ششها، هماهنگی عصبی- عضلانی و انگیزه افراد دارد. تفاوت این عامل با قدرت آن است که استقامت عضلانی، توانایی انقباض عضلانی را در یک زمان نسبتا طولانی نشان میدهد (هادوی و همکاران، 1392).
آزمونهای سنجش استقامت عضلانی به سه گروه تقسیم می‌شوند: 1- آزمونهای استقامت عضلانی پویا، 2- آزمونهای استقامت عضلانی تکراری ایستا، 3- آزمونهای استقامت عضلانی زمانی ایستا.

  • در مدل آزمونهای استقامت عضلانی پویا، آزمون شونده حرکات تکراری را در دامنه حرکتی معین و زمانی نامحدود انجام میدهد و بر اساس تکرارهای درست امتیاز میگیرد. این آزمونها حرکاتی مانند کار با دمبل با میزان کمتر از حداکثر قدرت، شنای سوئدی، کشش بارفیکس و دراز و نشست را شامل میشوند.
    در آزمونهای استقامت عضلانی تکراری ایستا، آزمون شونده نیروی خود را در برابر یک وسیله اندازهگیری ایستا نظیر نیرو سنج دستی به طور تکراری به کار میبرد و امتیاز وی بستگی به تعداد دفعاتی دارد که حرکتی را براساس مقدار معینی از قدرت خود یا وزن بدنش انجام میدهد.
    در آزمونهای استقامت عضلانی ایستای زمانی، فرد به جای انکه یک دوره حرکات را به طور متوالی انجام دهد در حالت انقباض مداوم عضلانی باقی میماند، و میزان امتیاز بر اساس زمانی است که قادر به نگهداری وزنه یا وزن خود در یک حالت باشد. آویزان شدن از بارفیکس با دستهای خمیده نمونه ای از این آزمونها برای دختران است (هادوی و همکاران، 1392).
    2-1-7- فعالیت بدنی:
    گائینی و رجبی (1392) بیان کردند، به هر نوع حرکت جسمی که به وسیله عضلات اسکلتی ایجاد میشود و باعث مصرف انرژی میگردد فعالیت بدنی گویند. فعالیت بدنی بخش مهمی از بهبود کیفیت زندگی است؛ زیرا سطح انرژی را افزایش میدهد و سلامتی جسمی، ذهنی و روانشناختی و به طور کلی مزایای تندرستی مطلوبی را ایجاد میکند.
    داشتن فعالیت بدنی مناسب یکی از سادهترین راههای دستیابی به حفظ سلامتی و داشتن وزن مطلوب میباشد زیرا حدود یک سوم انرژی مصرفی روزانه صرف فعالیتهای بدنی میشود که مقدار آن در افراد فعال به دو سوم و سه چهارم نیز میرسد. علی رغم اهمیت این مسئله و تأکید متخصصان به افزایش فعالیت بدنی، مطالعات نشان دهنده افرایش کم تحرکی طی دهههای اخیر از دوران کودکی تا بزرگسالی به ویژه در میان نوجوانان به علل سپری کردن اوقات فراغت مقابل تلویزیون، کامپیوتر، عدم مشارکت در بازیهای خارج از منزل، رفت و آمد با وسایل نقلیه و نداشتن پیادهروی در طول روز میباشد (مقدم و همکاران، 1390).
    مهمترین مزایای مستقیم و غیرمستقیم فعالیت بدنی برای جوانان عبارتند از: پیشگیری از اضافه وزن و چاقی، کمک به قدرتمند ساختن استخوانها، سلامتی مفاصل، داشتن قلبی کارا، حفظ و توسعه سلامت ذهنی و نیز تثبیت و تداوم فعالیت بدنی به عنوان یکی از عادات سالم در ادامه سالهای بزرگسالی میباشد(فیاض و محبی ، 2005).
    2-2- مروری بر تحقیقات گذشته
    2-2-1- پژوهش‌های صورت گرفته در داخل کشور:
    در سالهای اخیر پژوهشهای متعددی در زمینه فعالیت بدنی، ترکیب بدنی و آمادگی جسمانی انجام گرفت است که نتایج متفاوت حاصل شده از آنها الهام بخش انجام پژوهش حاضر بوده است. در ادامه این بحث، به بررسی پژوهشهای انجام شده در داخل و خارج کشور بر حسب موضوع میپردازیم.
    در زمینه شیوع شناسی ترکیب بدنی و آمادگی جسمانی در داخل کشور تحقیقاتی صورت گرفته است که تحلیل نتایج آنها نمای بهتری از ترکیب بدنی افراد جامعه ایرانی در اختیار محقق قرار میدهد.
    در تحقیقی که توسط حسینی کاخک و همکاران (1389) با عنوان “عوامل آمادگی جسمانی مرتبط با تندرستی در نوجوانان پسر شهر سبزوار ” انجام پذیرفت عوامل آنتروپومتریک و آمادگی جسمانی شامل قد، وزن، توان هوازی (آزمون 20 متر شاتل ران)، قدرت (با استفاده از داینامومتر)، توان انفجاری (با استفاده از پرش سارجنت)، انعطاف پذیری (به کمک جعبه انعطاف پذیری)، چابکی (با استفاده از آزمون ایلی نویز) و ترکیب بدنی (با استفاده از کالیپر و ضخامت چربی زیر پوستی) مورد ارزیابی قرار گرفتند. پژوهش حاضر نشان داد که درصد مهمی‌از نوجوانان شهر سبزوار از کمبود وزن از یک سو و اضافه وزن از سوی دیگر رنج می‌برند به عبارت دیگر شمار بالایی از افراد در شرایط وزنی متعادلی قرار نداشتند. همچنین وضعیت آمادگی جسمانی در برخی عوامل در شرایط مطلوبی نبود. نتایج این پژوهش در تحقیقات دیگر نیز تأیید شد به عنوان مثال بهزاد حیدری و کریم اله حاجیان (1384) نیز در بررسی شیوع چاقی شکمی‌در جمعیت شهری 20 تا 70 ساله استان مازندران اعلام کردند؛ افزایش آشکار شیوع چاقی شکمی‌در جمعیت شهری بزرگسال مشاهده میشود. خطر شیوع آن در زنان به مراتب بیشتر از مردان می‌باشد. سطح سواد، تحرک شغلی سخت، تحرک فیزیکی در اوقات فراغت، تعداد ساعت‌های ورزش در هفته و سن ازدواج با شیوع چاقی شکمی‌رابطه معکوس دارند. آنها پیشنهاد کردند، برای تامین سلامت جمعیت بالای 20 سال و جلوگیری از بروز بیماری مرتبط با چاقی، برنامه‌های مداخله ای در کنترل رفتارهای تغذیه ای و مقابله با تغییر در الگوی شیوه زندگی شهری لازم است.
    این در حالیست که در مطالعهای که در آن گروه هدف، به جامعه پژوهشی حاضر بسیار نزدیک بود، پژوهشگران بامطالعه برخی از عوامل ترکیب بدنی دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان دادند که آزمودنی‌ها از نظر ترکیب بدنی و شاخص آن دچار مشکل خاصی نبوده و خطرهای وابسته به سلامت آنان را تهدید نمی‌کند (نمازی و رجبی،1383).
    باتوجه به آنچه در مورد شیوع ترکیب بدنی نامتعادل در سالهای اخیر گفته شد لزوم بررسی ارتباط ترکیب بدنی افراد با سطح آمادگی جسمانی آنها به عنوان یکی از عوامل مهم سنجش تندرستی ضروری به نظر می‌رسد. هرچند پژوهشهای مختلفی که در این زمینه انجام گرفتهاست نیز نتایج متفاوتی را ارائه می‌کند که صرف نظر از شاخصهای مورد ارزیابی و وسیله سنجش، نتایج آن به نوبه خود دارای اهمیت بوده و مغایرتهای آنها قابل بحث میباشد.
    به عنوان نمونه مهرزاد مقدسی و همکاران (1389) در بررسی شیوع اضافه وزن، چاقی و سطح آمادگی جسمانی نوجوانان شهر شیراز بیان نمودند هرچه میزان درصد چربی و نمایه توده بدن بیشتر باشد، سطح آمادگی جسمانی پایین‌تر است. در این پژوهش که 808 دانشآموز پسر 14 تا 16 مورد آزمون قرار گرفتند تأکید شد، از آنجایی که ارتباط منفی بین سطح آمادگی جسمانی با درصد تودهی چربی و نمایهی توده بدن وجود دارد بنابراین انجام فعالیت ورزشی برای نوجوانان دارای اضافه وزن و چاق توصیه قرار میگیرد.
    شهیدی و همکاران (1390) نیز با مطالعهای بر روی 60 دانشآموز پسر شهری و روستایی 13 تا 15 ساله دریافتند بین سطح آمادگیجسمانی با میزان HDL خون رابطه مستقیم و معنیداری مشاهده گردید هر چند ضریب همبستگی آن بالا نبود (41/0=r). آنها همچنین نشان دادند درصد چربی بدن در گروه دانشآموزان شهری بیشتر از دانشآموزان روستایی میباشد این در حالیست که سطح آمادگیجسمانی گروه روستایی به طور معنیداری بالاتر از گروه شهری بود.
    در نتایجی مشابه رحمانینیا و همکاران (1388) در مطالعهای به بررسی رابطه کم وزنی و اضافه وزن با آمادگی جسمانی و وضعیت اجتماعی- اقتصادی بر روی 384 دانش آموز ابتدایی، راهنمایی و متوسطه شهرستان اراک پرداختند. آنها که برای تعیین کم وزنی و اضافه وزن از شاخص توده بدنی افراد استفاده کردند، نشان دادند بین شاخص توده بدنی با سطح آمادگی جسمانی دانشآموزان ارتباط معنیداری وجود دارد به عبارت دیگر افرادی که از نظر BMI پایین تر از وزن قابل قبول بودند از نظر آمادگی جسمانی آمادهتر از دیگر دانشآموزان بودند.
    وحید ضیایی و همکاران (1386) در پژوهشی جامع با عنوان “ارتباط نمایه تودهبدنی و آمادگی جسمانی در 513 دانشجوی پزشکی ” نشان دادند میزان وزن بالا و چاقی در دانشجویان پسر نسبت به دانشجویان دختر بیشتر بود. نمره کل محاسبه شده برای تستهای آمادگی جسمانی در هر گروه خانم‌ها و آقایان همبستگی معنی‌دار معکوس با وزن، نمایه توده بدنی، درصد چربی بدن و نسبت دور کمر به دور باسن داشت. دور باسن نیز همبستگی مستقیم معنیداری با آمادگی جسمانی در دو جنس داشت. آنها همچنین بیان داشتند با توجه به رقابت کنکور به نظر می‌رسد شرکت دانشجویان گروه پزشکی در فعالیت فیزیکی مؤثر در قبل از ورود به دانشگاه کم باشد. آنها توصیه کردند به جهت اهمیت نقش دانشجویان در سلامت جامعه، ایشان باید برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی منظم در دوره دانشگاهی تشویق شوند.
    اما در پژوهش گائینی و همکاران (1379) با عنوان ” بررسی رابطه بین توان هوازی، با ترکیب و ابعاد بدن دانش آموزان دختر غیر ورزشکار ” نتایج نسبتا متفاوتی بدست آمد، آنها نشان دادند بین قد و وزن بدون چربی با توان هوازی رابطه ای به دست نیامده است، اما وجود ارتباط معکوس بین توان هوازی با چهار مورد از متغیرها (درصد چربی بدن، وزن بدن، وزن چربی بدن و BMI اهمیت زیادی دارد و تأییدی بر ضرورت اجرای همزمان تمرین‌های استقامت قلبی – تنفسی به همراه برنامه‌های کنترل وزن به منظور بهبود توان هوازی دارد.
    در بررسی پژوهشهایی که به بررسی ارتباط ترکیب بدنی با فعالیت بدنی پرداختهاند حجتی و علیپور (1393) نتایج درخور توجهی را گزارش کردهاند، آنها در پژوهشی با شرکت 60 زن کارمند دانشگاه، به بررسی ارتباط فعالیت بدنی و شاخصهای آنتروپومتریکی مرتبط با سلامت شامل BMI و WHR پرداختند. آنها اعلام کردند تقریبا نیمی از شرکت کنندگان در رده BMI اضافه وزن و چاقی یعنی بالای 25 کیلوگرم بر متر مربع قرار داشتند. بر اساس یافتههای این تحقیق از تقسیم بندی افراد بر اساس WHR بیان شده است 66/86 درصد از افراد در معرض خطر بیماریهای قلبی و عروقی بودهاند. آنها همچنین بین BMI و WHR ارتباط مثبت و معنیداری را نشان دادند. محققان در این پژوهش ارتباط معکوسی را بین میزان فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی افراد گزارش کردند.
    در همین راستا دیدارلو و همکاران (1392) نیز در تحقیقی با عنوان “بررسی وضعیت چاقی، لاغری، سطح فعالیت بدنی و مصرف مواد غذایی در دانش آموزان پسر مدارس راهنمایی شهر ماکو “نشان دادند که ارتباط معکوس و معنی‌داری بین سطح فعالیت بدنی و BMI وجود دارد. آنها که 650 پسر دانش آموز دوره راهنمایی را تحت آزمون قرار دادند دریافتند علی ‌ رغم بالا بودن کالری دریافتی در افراد چاق، ارتباط معنی‌داری بین BMI و دریافت کالری و درشت مغذی‌ها وجود ندارد.
    رحمانی نیا و همکاران (1383) نیز در تحقیقی با عنوان “تعیین شیوع چاقی و اضافه وزن در پسران دانش آموز و رابطه آن با سطح فعالیت بدنی” با مطالعهای بر روی 728 دانشآموز پسر 12 تا 17 ساله نشان دادند بین شیوع اضافه وزن و سطح فعالیتبدنی رابطه معنیداری وجود دارد از طرفی بین شیوع چاقی و سطح فعالیت بدنی نیز رابطه معنیداری مشاهده کردند.
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.