تحقیق رایگان درمورد درمان های دارویی و بیماران مبتلا

امالیزوماب یک آنتی بادی بلوک کننده است که چرخه IgE را بدون باندشدن به IgE متصل به سلول خنثی می کند؛ به این معنی که واکنش های وابسته به IgE را خنثی می نماید. نشان داده شده که این درمان دفعات تشدید را در بیماران مبتلا به آسم وخیم کاهش می دهد و می تواند کنترل آسم را تقویت کند. در هر حال، این درمان بسیار گران است و فقط برای بیمارانی مناسب است که به دقت انتخاب شده اند و با دوز حداکثر درمان های استنشاقی کنترل نمی شوند و IgE در گردش در یک محدوده خاص – دارند. بیماران باید به مدت 4-3 ماه تحت این درمان قرار بگیرند تا اثر بخشی درمان نشان داده شود. امالیزوماب معمولاً هر 2 تا 4 هفته یک بار، به صورت تزریق زیرجلدی تجویز می شود و به نظر می رسد که آثار جانبی چشمگیری نداشته باشد.
2-4-12 ایمونوتراپی
نوع خاصی از ایمونوتراپی که با استفاده از تزریق عصاره های گرده های گیاهی و یا مایت گرد و غبار انجام می شود، اثربخشی زیادی در کنترل آسم نداشته و ممکن است منجر به آنافیلاکسی شود. اثرات جانبی در استفاده زیرزبانی از دارو کاهش می یابد. این شیوه در اغلب برنامه های درمانی آسم پیشنهاد نمی شود، چرا که شواهد بالینی زیادی برای تأیید اثربخشی آن وجود ندارد.
Widget not in any sidebars

2-4-13 درمان های آلترناتیو
درمان های غیردارویی نظیر هیپنوز ، طب سوزنی، کایروپراکسی ، کنترل تنفس، یوگا، اسپلئوتراپی ، ممکن است برای بعضی از بیماران محبوب باشد.
در هر حال، مطالعات کنترل شده با دارونما نشان داده اند که هیچ کدام از این درمان ها اثربخشی خوبی ندارند و نمی توان آنها را توصیه کرد. این روش ها مضر نیستند و می توانند در امتداد درمان های دارویی استفاده شوند.
2-4-14 درمان های آینده
کشف درمان های دارویی جدید بسیار دشوار به نظر می رسد، به ویژه اینکه درمان های حاضر با کورتیکواستروئیدها و – آگونیست ها در اکثر بیماران مؤثر است. در هر حال، گسترش درمان های جدید، برای بیمارانی که آسم مقاوم دارند و کورتیکواستروئیدهای سیستمیک برایشان بسیار مضر است، مورد نیاز می باشد. آنتاگونیست های مدیاتورهای خاص اثر بخشی ناچیزی (یا هیچ اثری) در آسم دارند (به غیر از آنتی لکوترین ها که آنها نیز اثربخشی نسبتاً ضعیفی دارند)، این نکته بیانگر این است که مدیاتورهای متعددی در آسم درگیر می باشند. آنتاگونیست های رسپتور کموکاین ها، به ویژه CCR3، در حال تولیدند و ممکن است اثر بخشی بیشتری داشته باشند.
درمان های ضد التهابی جدید که در حال توسعه بالینی هستند، شامل منع کننده های فسفودی استراز 4، NFKB، MAP P38 کیناز و فسفواینوزیتید – 3 کیناز می باشند. در هر حال به نظر می رسد، این داروها که بر مسیرهای انتقال پیام مشترک بسیاری از سلول ها اثر می گذارند، اثرات جانبی رنج آوری داشته باشند و این موضوع سبب می شود که استفاده آنها به صورت استنشاقی باشد. روش های مؤثرتر و مطمئن تر ایمونوتراپی، نظیر استفاده از قطعات پپتیدی سلولT بر ضد آلرژن ها، یا واکسیناسیون DNA، هنوز جای بحث دارد. تولیدات باکتریایی، نظیر اولیگونوکلئوتیدهای CPG که ایمنی زایی 1 ها و یا Tسل های تنظیمی را تحریک می کنند، به تازگی در مرحله ارزیابی قرار گرفته اند.
2-4-15 کنترل آسم مزمن
هدف های متعددی در درمان مزمن در آسم مدنظر می باشند (جدول1). در بنا نهادن تشخیص استفاده از اسپیرومتری یا اندازه گیری PEF در منزل مهم می باشد. از محرک هایی که کنترل آسم را دشوار می کنند نظیر آلرژن ها یا مواد شغلی، باید اجتناب شود، در حالی که محرک هایی نظیر ورزش یا Fog که منجر به علایم گذرا می شوند، درمان های کنترلی بیشتری نیاز می شود.

OCS

LABA
LABA
LABA
ICS