تحقیق رایگان درمورد دارو درمانی و خطر کنترل


Widget not in any sidebars

درمان آسم آسان است و اکثریت بیماران امروزه توسط متخصصین داخلی با درمان های بی خطر کنترل می شوند. درمان دارای هدف های متعددی است (جدول 1). بیشترین توجه روی دارو درمانی می باشد، ولی رویکردهای غیر فارماکولوژیک متعددی نیز استفاده می شود. داروهای اصلی برای درمان آسم را می توان به دسته های برونکودیلاتورها (که موجب از بین رفتن سریع علائم عمدتاً به واسطه استراحت ماهیچه صاف مجرای هوایی می شوند) و کنترل کننده ها (که مانع فرآیندهای التهابی می شوند)، تقسیم کرد.
درمان با برونکودیلاتورها. برونکودیلاتورها به طور اولیه روی عضله صاف مجاری هوایی اثر می کنند و مانع انقباض برونشی موجود در آسم می شوند. این موضوع باعث بهبود سریع علائم می شود ولی اثر کمی (یا بدون اثر) روی فرآیند التهابی موجود دارد. در هر حال برونکودیلاتورها برای کنترل آسم مبتلا به علائم پایدار کافی نیستند. امروزه از سه دسته برونکودیلاتور استفاده می شود: آگونیست های – آدررنژیک، آنتی کولینرژیک ها و تئوفیلین؛ ازبین اینها -آگونیست ها تا کنون از همه مؤثرتر بوده اند.
آگونیست ها. آگونیست ها، رسپتورهای –آدرنرژیک(که به طور گسترده در مجاری هوایی بیان می شوند) را فعال می کنند رسپتورهای به وسیله G پروتئین تحریکی با آدنیلیل سیکلاز جفت می شوند، و منجر به افزایش AMP حلقوی داخل سلولی می گردند، این امر سبب شل شدن سلول های ماهیچه صاف می شود و از عمل سلول های التهابی مشخصی جلوگیری می کند.
نحوه عمل. فعالیت اولیه – آگونیست ها شل کردن سلول های عضلانی صاف تمامی مجاری هوایی است، – آگونیست ها به عنوان آنتاگونیست های عملکردی موجب جلوگیری از اثر تمامی نقبض کننده های برونشی (که موجب انقباض سلول های عضلانی صاف مجاری هوایی می شوند)، می گردند. این عملکرد کلی احتمالاً بیانگر اثر زیاد این داروها همانند برونکودیلاتورها، در آسم است. همچنین اثرات غیر برونکودیلاتوری دیگری هم دارند که ممکن است در بالین مفید باشد. این اثرات شامل جلوگیری از آزاد شدن مدیاتورهای ماست سل، کاهش اگزودای پلاسما و جلوگیری از فعال شدن اعصاب حسی می باشد.
( جدول 2) سلول های التهابی تعداد کمی – رسپتور بیان می کنند، ولی به سرعت توسط فعالیت -آگونیست ها تنظیم کاهشی می شوند. بنابراین، برخلاف کورتیکواستروئیدها، – آگونیست ها اثری روی سلول های التهابی مجاری هوایی ندارند و کاهشی در AHR دیده نمی شود.
استفاده بالینی. – آگونیست ها معمولاً به صورت استنشاقی تجویز می شوند تا از اثرات جانبی کاسته شود.
(جدول1)
به حداقل رساندن (و به طور ایده آل از بین بردن) علایم مزمن،از جمله علایم شبانه
به حداقل رساندن (نادر شدن) دوره های وخامت بیماری
عدم ایجاد شرایط اضطراری
به حداقل رساندن (و به طور ایده آل عدم) مصرف بتا دو آگونیست های مورد نیاز
عدم محدودیت فعالیتی،از جمله در ورزش کردن
تغییر شبانه روزی PEF کمتر از 20% باشد
PEF نرمال (یا نزدیک نرمال)
به حداقل رساندن(یا محو) آثار نامطلوب داروها
توجه: Peak expiratory flow, PEF

جدول 2
شل شدن ماهیچه صاف راه هوایی (راه های هوایی پروگزیمال و دیستال)