تحقیق رایگان درمورد بیماران مبتلا و اندازه گیری


Widget not in any sidebars

تئوفیلین خوراکی معمولاً به عنوان یک داروی آهسته رهش، یک یا دو بار در روز تجویز می شود و این امر سبب غلظت پلاسمایی پایدارتری نسبت به قرص های معمولی تئوفیلین می شود. تئوفیلین ممکن است به عنوان یک برونکودیلاتور افزودنی در بیماران مبتلا به آسم شدید هنگامی که به غلظت پلاسماییmg/L 20-10 نیاز است، استفاده می شود، اگر چه این غلظت ها اغلب همراه با اثرات جانبی می باشد دوزهای پایین تئوفیلین که غلظت پلاسمایی در حدmg/L 10-5 ایجاد می کنند، اثر افزایشی روی ICSsها دارند و به ویژه در بیماران مبتلا به آسم شدید مفید می باشند. در حقیقت، منع مصرف تئوفیلین در این بیماران منجر به بدتر شدن چشمگیر در کنترل آسم می شود. دارو در دوزهای پایین به خوبی تحمل می شود. آمینوفیلین داخل وریدی (یک نمک محلول از تئوفیلین) برای درمان آسم شدید استفاده می شده، ولی امروزه عمدتاً توسط SABAs استنشاقی (که اثر بخش ترند و آثار جانبی کمتری دارند) جایگزین شده است. آمینوفیلین گاهی (از طریق انفوزیون داخل وریدی آهسته) در بیماران مبتلا به دورهای تشدید که به دوزهای بالای SABAs مقاومند به کار می رود.
2-4-5-2 اثرات جانبی
تئوفیلین خوراکی جذب خوبی دارد و عمدتاً در کبد غیر فعال می شود. اثرات جانبی وابسته به غلظت های پلاسمایی است؛ اندازه گیری تئوفیلین پلاسما ممکن است در تعیین دوز صحیح کمک کننده باشد. شایع ترین اثرات جانبی (تهوع استفراغ و سردرد) به علت غیر فعال سازی فسفودی استراز می باشند. پرادراری و تپش قلب ممکن است اتفاق بیفتد و در غلظت های بالا، آریتمی های قلبی، حمله های صرع و مرگ، به علت آنتاگونیسم رسپتور آدنوزین ممکن است اتفاق بیفتد. اثرات جانبی تئوفیلین وابسته به غلظت پلاسمایی آن است و در غلظت های پلاسمایی کمتر ازmg/L 10 به ندرت دیده می شود. تئوفیلین توسط در کبد متابولیزه می شود و به این علت غلظت پلاسمایی آن ممکن است توسط داروهایی که سیتوکروم را بلاک می کنند (مثل اریترومایسین و آلوپورینول) افزایش بیابد. داروهای دیگر می توانند توسط مکانیسم های دیگری کلیرانس تئوفیلین را کاهش دهند و منجر به افزایش غلظت پلاسمایی آن شوند. (جدول3)
2-4-6 درمان های کنترلی. کورتیکواستروئیدهای استنشاقی.
ICSها تاکنون مؤثرترین کنترل کننده ها در آسم بوده اند و استفاده زود هنگام از آنها می تواند تغییرات اساسی در درمان آسم ایجاد کند.
افزایش کلیرانس کاهش کلیرانس
منع آنزیمی(سایمتیدین،اریترومایسین،
القای آنزیمی(ریفامپیسین،فنوباربیتون،اتانول)
سیپروفلوکساسین،آلوپورینول،
دخانیات(تنباکو ماری جوانا)
زیلئتون،زافیرلوکاست)
رژیم پروتئین زیاد کربوهیدرات کم
نارسایی احتقانی قلب
گوشت کباب شده
بیماری کبدی
کودکی
پنومونی
عفونت ویروسی و واکسیناسیون
رژیم با کربوهیدرات بالا