ایجاد تغییر و طول موج

دانلود پایان نامه

همانطور که شکل اوربیتال های مولکولی استباط می گردد ، انتقال الکترون از یک اوربیتال مولکولی غیر پیوندی به اوربیتال مولکولی ضد پیوندی π ، احتیاج به یک نور یا موج الکترومغناطیس با انرژی کم دارد و بر عکس . انتقال الکترونی از اوربیتال مولکولی پیوند σ به *σ به یک موج با انرژی بیشتر نیاز دارد .
انتقال الکترونی *σ → σ و *π → σ به انرژی بالایی نیاز دارند که اساسا به وسیله تابش ماورای بنفش تأمین می گردد .

  • انتقالات *π → n در طیف یک ماده در طول موج های بلندتری نسبت به *π → π و یا *σ → σ روی می دهد که اغلب در ناحیه ی مرئی می باشد .
    طیف الکترونی یک مولکول تعداد زیادی از نوار های جذبی را نشان می دهد که دارای شدت های مختلفی هستند و به طور جزئی همپوشانی کرده اند.
    در واقع هر یک از انتقال های الکترونی فقط به یک نوار خاص مربوط است ، اما تغییرات همزمان در حرکت های ارتعاشی و چرخشی نیز بر روی این انتقالات الکترونی اثر می گذارد و در نتیجه به وضوح مشخص و ظاهر نمی شوند.
    2-4-1 انواع انتقالات الکترونی
    1-2-4-1 انتقالات *σ → σ
    در این انتقالات یک الکترون در اوربیتال های پیوندی σ با جذب تابش الکترومغناطیس به اوربیتال های ضد پیوندی *σ انتقال پیدا می نماید . انرژی لازم برای این انتقال زیاد و با فرکانس های امواج الکترومغناطیس در ناحیه ماورا بنفش مطابقت دارد . با توجه به اینکه حداکثر جذب مربوط به انتقالات الکترونی *σ → σ هیچ وقت در ناحیه مرئی اتفاق نمی افتد ، در نتیجه در ترکیباتی که چنین انتقالاتی وجود داشته باشد ، رنگی دیده نمی شود .
    2-2-4-1 انتقالات *σ → n
    در مولکول هایی که فقط پیوند σ دارند و حاوی اتم هایی با جفت الکترون های غیر پیوندی می باشند این انتقالات دیده می شوند . انتقال *σ → n به انرژی کمتر از انتقال کمتر از *σ → σ نیاز دارد . اما این نوع انتقال نیز در ناحیه ماورای بنفش قرار می گیرد و در ناحیه مرئی طیف قرار نمی گیرد .
    3-2-4-1 انتقالات *π → n و *π → π
    ترکیباتی که رنگی دیده می شوند بر پایه این گونه انتقالات الکترونی هستند ، زیرا انرژی لازم برای این گونه انتقالات در ناحیه طیفی قرار می گیرد که مربوط به نور مرئی و ماورای بنفش نزدیک می باشد .
    هر دو انتقال به یک گروه عامل نیاز دارند که دارای پیوند غیر اشباع π باشد و در انتقال *π → n مولکول باید دارای اتمی با جفت الکترون های غیر پیوندی باشد که طبق گفته های قبلی ، کروموفور یا رنگساز به این اطلاق می گردد .
    موقعیت و شدت نوار جذبی یک کروموفور را می توان با اتصال گروه های استخلافی به جای هیدروژن در ساختمان اصلی کروموفور تغییر داد . ممکن است گروه های استخلافی خود باعث جذب تابش ماورای بنفش نشوند ولی حضور آن ها باعث تغییری در جذب کروموفور اصلی می گردد .
    شکل 9-1 : انتقالات الکترونی
    3-4-1 ارتباط ساختار مولکول با λmax
    تغییرات ناچیز در ساختار مولکول یک ماده ، که نور را جذب می کند باعث ایجاد تغییرات maxλ و شدت جذب نور می گردد که اگر تغییرات مکان λmax به طرف موج های بلندتر باشد به اثر باتوکرومیک معروف است که باعث پر رنگ شدن جسم می گردد ( یعنی رنگ از آبی به طرف ناحیه قرمز جابه جا می شود ) و اگر تغییر مکان maxλ به طرف طول موج های کوتاه تر باشد اثر هیپسو کرومیک نامیده می شود که رنگ از ناحیه قرمز به ناحیه آبی حرکت می کند.
    شکل 10-1 : طیف طول موج ناحیه مرئی
    مولکولهایی که فقط پیوند σ سیگما دارند ΔE زیاد است و در ناحیه مرئی جذب نشان نمی دهد و همچنین در مولکول های ساده ای که تعداد کمی پیوند π دارند جذب در ناحیه ماورای بنفش اتفاق می افتد و ماده رنگی دیده نمی شود ، اما با زیاد شدن تعداد پیوند های π و مزدوج شدن آن ها با یکدیگر maxλ به طرف طول موج های بلندتر جابه جا می گردد و ماده کم کم رنگی می گردد.

      زیست کنکور

    شکل 11-1 : طول موج نواحی مختلف
    کلی ترین دسته بندی رنگ ها

    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.