اُمید به زندگی و اختلالات روانی


Widget not in any sidebars

با علائم هشدار دهنده و خطرساز خودکشی آشنایی کامل ندارد.
به تقویت و ترویج فرهنگ «درخواست کمک از دیگران» در بین سربازان تحت اَمرش نمی‌پردازد.
با اختلالات روانی و نشانه‌های آنها آشنایی کامل ندارد.
و میزان خودکشی هنگامی در یگان کاهش می‌یابد که:
1. فرمانده به پرورش روحیه ی همبستگی و اتحاد در بین سربازان خود می‌پردازد و از نفاق و تفرقه در یگان خودداری به ‌عمل می‌آورد.
2. دارای برنامه‌های خاصی در زمینه ی پیشگیری از خودکشی می‌باشد.
3.با علائم هشدار دهنده و خطرساز خودکشی آشنایی کامل دارد و به سربازان یگان، این علائم و نحوه برخورد با آنها را آموزش می‌دهد.
4. شناخت دقیقی از سربازان در معرض خطر دارد.
5. رفتار درخواست کمک از دیگران را در سربازان تحت اَمرش تقویت می‌کند.
به طور کلی فرمانده در پیشگیری از خودزنی و خودکشی باید به سه عامل اصلی: 1- پرسش (ASK)، 2- مداخله (Intervence) و 3- عدم مخفی نگه داشتن خودکشی به‌عنوان یک راز (Do Not Keep It a Seeret) توجه کند . این سه عامل با کلمه اختصاری AID نشان داده می‌شود .
پرسش (A) : فرمانده هرگز نباید از پرسیدن قصد خودزنی و خودکشی سرباز بترسد یا خجالت بکشد. آیا شما قصد آسیب‌رساندن به خود را دارید؟
مداخله (I) : فرمانده باید سلسله مراتب فرماندهی را در جریان افکار خودکشی گرایانه ی سربازان تحت اَمرش قرار دهد.
عدم مخفی نگه داشتن خودکشی به‌عنوان یک راز (D): فرمانده در برخورد با خودکشی نباید آن را به‌ عنوان یک راز بداند. باید هم رزمان سرباز را در جریان افکار خودکشی گرایانه سرباز مشکوک قرار دهد تا سربازان دیگر بتوانند فرمانده را در جهت پیشگیری از خودکشی سرباز مشکل‌دار کمک کند.
3-7- نقش کارکنان یگان‌های بهداری در برخورد با خودزنی و خودکشی
مستقیماً از بیمار بپرسد آیا درباره ی از بین بردن خود فکر کرده‌اید؟ در صورتی که جواب مثبت بود نقشه ی شما چیست؟ آیا وسیله‌ای برای انجام آن دارید؟ اگر بیمار طرحی را تدوین کرده و وسایل اجرای آن را داشته باشد، طرح خودکشی به حد قابل توجهی افزایش می‌یابد.
محیطی اَمن برای بیمار به‌وجود بیاورید. کلیّه ی وسایل خطرناک (اشیا تیز، کمربند، طناب و وسایل شیشه‌ای) را از اطراف او دور کنید. حفظ سلامت و امنیّت بیمار از اولویت‌های گروه پرستاری است.
با بیمار تعهد شفاهی مبنی بر آسیب ‌نرساندن به خود، برای مدّت زمان خاصی را منعقد کنید.
از بیمار قول بگیرید تا در صورت بازگشت افکار مربوط به خودزنی و خودکشی به جستجوی کارکنان بهداری جهت دریافت کمک بپردازد. بیمارانی که قصد خودکشی دارند غالباً دارای احساسات دوگانه هستند.
بیان احساسات صادقانه را تشویق کنید، از طریق بحث و گفتگو، بیمار را در کشف اُمید به زندگی خود یاری دهید.
اجازه دهید تا بیمار احساسات خصمانه خود را در حدی مناسب ابراز کند و راه اَمنی جهت تخلیه ی خصومت برای او فراهم کنید.
منابع و سیستم حمایتی بیمار در زمانی که احساسات مربوط به خودکشی دارد و می‌تواند جهت دریافت کمک به آنها روی آورد را مشخص کنید.
مهم‌تر از همه برای بیمار وقت صرف کنید. با این کار احساس امنیّت و سلامت را برای او به‌وجود آورید.
به بیمار راه‌های مؤثر برقراری ارتباط مانند استفاده از پیام‌های کمکی را بیاموزید .
به بیمار کمک کنید برحسب لزوم جنبه‌های مراقبت از خود را انجام دهد و برای فعالیت‌هایی که به صورت مستقل انجام می‌دهد باز خورد مثبت فراهم آورید.