انعقاد قرارداد و شرکتهای بیمه


Widget not in any sidebars
– نوآوری و خلاقیت :
با نوع آوری و تعریف محصولات جدید بیمه ای ، ارائه خدمات بیشتر ، شناسایی بازارهای هدف جدیدو… می توان از طریق انعقاد قراردادهای جدید به نوعی ریسک را تاحدودی منتقل و توزیع نمود.
– قیمت گذاری دقیق تر :
با محاسبه جدید و دقیق از طریق بازنگری در مبانی محاسباتی می تواند خریداران محصولات بیمه ای را ترغیب نمود.
نکته : اگرچه بیمه ریسک و عدم اطمینانی که مشتریان با آن مواجه اند را درمحدوده وسیعی از خطرات کاهش می دهد ولی تمام ریسک ها بیمه پذیر نیستند ، مانند ریسک تروریسم – یا ریسک منافع عمومی یک ملت.
نکته: ریسک هایی که به سختی قابلیت بیمه شدن را دارند در آینده نزدیک بیمه پذیر می شوند. هنگامی که یک ریسک بوجود می آید بیمه گران باید با آن تطبیق نمایند مانند ریسک نانو تکنولوژی یا سلول های بنیادین(مهدوی وآزادبخت،1389).
2-29. ترکیب بیمه ایران :
– بیمه دولتی
– بیمه خصوصی
– بیمه مناطق آزاد
که هر یک از این بیمهها بر اساس قوانین و مقررات عمومی حاکم و همچنین قواعد خاص خود و تبعات حقوقی مربوطه اداره میگردد.
بیمههای خرد و غیر خرد (تقاضای بیمه) :
محدودیتهای صنعت بیمه و در نتیجه کاهش ریسک پذیری وضعیت بیمه در بعد تقاضای محصولات بیمهای را میتوان در دو دسته بیمههای خرد و بیمههای غیر خرد (بیمه بنگاههای بزرگ اقتصادی) طبقه بندی کرد.
الف) بیمه خرد :
در شرایطی که روزمرگی حاکم باشد و توجه به آینده در تصمیمات اقتصادی جایگاهی نیابد و از بعد فرهنگی و تاریخی اعتقاد به قضا و قدر و سرنوشت رواج داشته باشد معمولاً مردم برای پوشش خطراتی که زندگی آنان را تهدید میکند نمیتوانند به صورت عاقلانه چاره اندیشی کنند . در این صورت فکر تأمین نیازهای اولیه و روزمره در اولویت قرار دارند و بیمه در سبد مصرف جایگاهی ندارد.
– پائین بودن درآمد سرانه و سطح استانداردهای زندگی
– پائین بودن سطح فرهنگ بیمه و آشنائی با محصولات و خدمات بیمهای
– فقدان تحلیل هزینه – فایده در تصمیم گیری افراد و خانوارها
– فقدان نگرش بلند مدت و تمرکز بر بازده کوتاه مدت
– حاکمیت رویه تقدیر گرائی و اعتقاد به قضا و قدر صرف
– تکیه بر حمایتهای خانوادگی و دولتی بجای انتقال ریسک به شرکتهای بیمه
از جمله موانع و چالشهای امروزی بیمه در کشور را می توان برشمرد. که به نوعی عامل بازدارنده توسعه بیمه از بعد تقاضا است.
ب)بیمه بنگاههای بزرگ اقتصادی :
در ایران بیش از 70% اقتصاد در مالکیت دولت و یا مدیریت دولت قرار دارد و بنابراین دولت و مدیران دولتی مهمترین بازیگردان طرف تقاضا در بازار بیمه کشور هستند. مدیران بنگاههای اقتصادی دولتی در واقع تصمیم گیران اصلی در مورد مدیریت ریسکهای بزرگ میباشند.