آمادگی برای تغییر و آمادگی جسمانی

دانلود پایان نامه
  • از آزمونهایی که جهت سنجش آمادگی قلبی و عروقی در آزمایشگاه مورد استفاده قرار می‌گیرند می‌توان به آزمون بروس و بالک روی نوارگردان و آزمون استراند-رایمینگ روی دوچرخه کارسنج اشاره کرد. برخی از آزمونهایی که به صورت میدانی اجرا می‌شوند نیز عبارتند از: آزمون دوازده دقیقه دویدن-راه رفتن کوپر، آزمون 2400 متر دویدن، آزمون 1600 متر راهپیمایی و آزمون 15 دقیقه دویدن بالک.
    2-1-4- انعطاف‌پذیری:
    انعطاب پذیری عبارت است از قابلیت فرد در به حرکت درآوردن تمام یا بخشی از بدن در بیشترین دامنه حرکتی، بدون آنکه به مفاصل و عضلات آسیبی برسد. معمولا اتعطاف پذیری را در دامنه حرکتی خاص میتوان نشان داد. به طور کلی توانایی کشش بافتهای نرم، رباط‌هاو به ویژه عضلات و نیز ساختار آناتومیکی مفصل میتواند مبین میزان انعطاف‌پذیری باشد (هادوی و همکاران، 1392).
    به طور قطع و یقین، توانایی به حرکت درآوردن روان و آسان در سراسر دامنه حرکت برای یک زندگی سالم ضروری است. فرد مبتلا به آرتروزی که از فرسایش یک یا چند مفصل رنج می برد، ظرفیت انجام حرکات راحت و آسان و بدو محدودیت خود را از دست میدهد و انجام اعمال روزانه زندگی برای وی سخت و طاقت فرسا میشود. همچنین فردی که انعطاف‌پذیری محدودی دارد، احتمالا با کاستیهایی در ظرفیتهای عملکردی خود مواجه خواهد شد (گائینی و رجبی، 1392).
    انعطاف‌پذیری به میزان حرکت نرمال در مفصل اشاره می کند. تفکر عام بر این است که انعطاف‌پذیری یک ویژگی عمومی است در حالی که یک ویزگی عمومی نبوده بلکه مختص به هر مفصل خاص و عملکرد آن می باشد؛به گونه ای که این ویژگی از مفصلی به مفصل دیگر متفاوت است (آلرت ، 1996).
    عوامل چندی ممکن است دامنه حرکتی یک مفصل را محدود کنند که عبارتند از:
    ساختار استخوانی ممکن است نقطه نهایی حرکت مفصل ران را محدود کند.
    چربی می تواند توانایی حرکت یک مفصل را در طول دامنه حرکتیش محدود سازد. فردی که چربی زیادی در ناحیه شکم دارد، احتمالا زمانی که میخواهد به جلو خم شده و انگشتان پای خود را لمس کند، با محدودیت زیادی مواجه می شود. چربی همچنین ممکن است به صورت یک مانع بین دو بازوی اهرمی عمل کند و در زمان عمل، حرکت آن را محدود سازد.
    آسیبها و جراحتهای پوستی میتواند عامل محدود کننده ای برای انعطاب پذیری باشد.
    عضلات و تاندون‌های آنها و نیز غلافهای فاسیای پیرامون آنها نیز اغلب اوقات عامل محدودسازی دامنه حرکت هستند.
    بافت پیوندی احاطه کننده مفاصل، مثل لیگامنتهای موجود در کپسول مفصلی ممکن است برد را در مقابل کششهای عضلانی مقاوم سازد (گائینی و رجبی، 1392).
    رایج ترین آزمون انعطاف‌پذیری، آزمون استاندارد نشستن و رسیدن است که برای سنجش انعطاف‌پذیری ستون مهرهها و مفصل ران استفاده می گردد. ستون مهره‌ها باید به عنوان محور بدن، دو نیاز مکانیکی عمده را فراهم آورد: استحکام و انعطاف‌پذیری. استحکام ستون مهره‌ها توسط عضلاتی که در آن ناحیه قرار دارند و حرکات آن را کنترل می کنند و همچنین توسط لیگامان‌های بسیار قوی که ساختار را به صورت یک مجموعه مستحکم به هم پیوند میدهند، تأمین میشود. انعطاف‌پذیری ستون مهره‌ها حاصل چگونگی شکل ساختاری آن میباشد، بدین معنا که اجزای متعددی که به صودت یک مجموعه منظم به کمک لیگامانها در کنار هم قرار گرفتهاند با تحرک پذیری خود که در هر واحد بسیار جزئی ولی در کنار هم حرکات بزرگ و متعددی را شکل میدهند، تأمین می شود. بنابراین حرکت ستون مهرهها متکی به اجزای متحرک آن است (ترو و اورت ، 2001) و با وجود اینکه این حرکات در هر سگمنت جزئی است ولی در مجموع حرکات بزرگتر را فراهم میآورد. انعطاف‌پذیری ستون مهرهها به گونهایست که حرکات آن در حول سه محور قابل انجام است، با وجود این دامنه حرکتب ستون مهرهها تحت تأثیر شکل زوائد مفصلی است و عواملی مانند قدرت عضلات بازکننده پشت و تنش ساختار قدامی ستون مهرهها، سن و جنسیت نیز می تواند انعطاف‌پذیری ستون مهرهها را تحت تأثیر قرار دهد (ارشدی و همکاران، 1386).
    2-1-5- چابکی:
    توانایی تغییر وضعیت و تغییر مسیر حرکت بدن، به صورت دقیق و با حداکثر سرعت ممکن و بدون از دست دادن تعادل است. چابکی ممکن است عمومی یا ویژه (با توجه به مهارتهای ویژه ورزش) و بسته (اجرای یک رفتار حرکتی مشخص) و باز (اجرای یک رفتار حرکتی ناشناس و متکی به تصمیم گیری) باشد (گائینی و رجبی، 1392).
    در گذشته محققان بر این باور بودند که چابکی یک عامل کاملا ارثی است و تمرین بر آن اثری ندارد، اما تحقیقات بعدی نشان داد که این قابلیت بر اثر تمرین، تکرار و توجه قابل توسعه است.
    محققان در آزمونهایی که روی کودکان انجام دادند به این نتیجه رسیدند که میان چابکی دختران و پسران تا سنین بلوغ، ضریب همبستگی بالایی وجود دارد. آنها گزارش کردند که پسران و دختران تا سن چهارده سالگی از نظر چابکی پیشرفت داشتهاند و از آن به بعد به نظر میرسد که چابکی در دختران کاهش پیدا کرده ولی در پسران همچنان ادامه داشته است.
    تحقیقات بسیاری بر اساس انواع شکلهای بدنی و تأثیر آنها بر چابکی انجام شده است. اکثر دانشمندان عقیده دارند که افراد چاق از نظر چابکی نسبت به سایرین ضعیف ترند (هادوی و همکاران، 1392).
    تحقیقات بسیاری مؤکد این مطلبند که چابکی یکی از عوامل با ارزش آمادگی حرکتی و قابلیتهای ورزشی است و یکی از قابلیتهای اساسی برای انجام مهارتهای ورزشی شناخته شده است (لطفی ،حسین آبادی و گائینی، 1383).
    در حقیقت چابکی ترکیبی از سرعت، توان و هماهنگی است و هنگامی که با انعطافپذیری ترکیب شود، نتیجه آن کیفیت اجرای حرکت سریع، با زمانبندی و هماهنگی مناسب، در کل دامنه حرکتی است. بنابراین چابکی، خصوصیتی پیچیده است که به ورزشکار اجازه واکنش سریع به محرک، شروع سریع و کارآمد در جهت صحیح و آمادگی برای تغییر جهت و ایست سریع را به طور متناوب میدهد (رضایی و همکاران، 1392).
    یونگ و فارو (2006) مدلی را طراحی کردند که در آن سرعت تغییر جهت و مهارت ادراکی دو جزء محوری چابکی شناخته شدهاند. در این مدل سرعت تغییر جهت به ظرفیت جسمانی ورزشکار مربوط می شود و حداقل شامل یک تغییر جهت برنامهریزی شده است. مهارت ادراکی توانایی ورزشکار در تفسیر محرک و واکنش به حداقل یک محرک مثل حریف را شامل میشود. به نظر میرسد ترکیب سرعت، تغییر جهت و مهارت ادراکی شرایط عملی دقیقتری را برای اجرای کامل حرکات ویژه ورزش فراهم میآورد.
    از آزمونهایی که برای ارزیابی چابکی استفاده میشود میتوان به آزمون T، آزمون شش ضلعی، آزمون پای پهلوی ادگرن و آزمون ایلی نویز اشاره کرد (گائینی و رجبی، 1392).
    2-1-6- استقامت عضلانی:
    قدرت و استقامت عضلانی، از عوامل مهم تندرستی و آمادگی جسمانی هستند. برای فعالیتهای روزانه، حفظ استقلال عملکردی خصوصا در دوران کهولت و شرکت در فعالیتهای اوقات فراغت بدون خستگی بیمورد، سطح مطلوبی از آمادگی عضلانی مورد نیاز است.
    قدرت عضلانی رابطه نزدیکی با استقامت عضلانی دارد. استقامت عضلانی به توانایی عضله یا گروه عضلانی برای اجرای مجموعهای از انقباضهای تکراری یا تولید نیروی ثابت در یک دوره زمانی گفته میشود. با افزایش قدرت عضلانی، استقامت عضلانی نیز افزایش مییابد. برای افراد عادی، افزایش استقامت عضلانی، مهمتر از افزایش قدرت عضلانی است، زیرا استقامت عضلانی برای انجام فعالیتهای روزانه زندگی حیاتیتر است (گائینی و رجبی، 1392).
    این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال و , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.