منابع پایان نامه ارشد با موضوع مسکن اجتماعی، استراتژی، زیرساختها، استاندارد

تاسیس شد. وظایف و این سازمان عبارتند از ۱. توسعه پروژههای اجرای مسکن، زیرساختها و امکانات اجرایی هم در داخل ترکیه و هم در خارج،۲. تامین اعتبارات مسکن برای افراد و سازمانها ۳. اجرای پروژههای تغییر سکونتگاههای غیررسمی۴. نگهداری و بازسازی مناطق تاریخی ۵. ساختوساز واحدهای مسکونی همزمان با امکانات اجتماعی و زیرساختها در مناطق فاجعه دیده ۶. کمکهای مالی و اعتباری برای توسعه پروژههای معماری روستایی ۷. سازماندهی به‌گونهای که بانکها در تامین مالی مسکن مشارکت کنند ۸. حمایت از صنعت مسکن ۹. رسیدگی به قراردادها و سهامها.
به‌منظور اجرای این وظایف، سازمان TOKI قدرت نفوذ زیادی دارد، از جمله آمادهسازی طرحهای توسعه و بازبینی طرحهای موجود برای پروژههای مسکن اجتماعی، سلب مالکیت ملک مورد نیاز برای انجام پروژهها، توسعه پروژههای تغییر سکونتگاههای غیررسمی، آمادهسازی زمین برای کاربریهای مسکونی، صنعتی، آموزشی و بهداشتی، سرمایهگذاری در گردشگری و تسهیلات عمومی. آمادهسازی، فروش، اجاره، مبادله و بازیابی زمین برای پروژههای توسعه، به‌دست آوردن زمینهای عمومی رایگان بر اساس تصویب وزارتخانههای مرتبط، مشخص کردن هزینههای مساکن ساخته شده توسط TOKI با در نظر گرفتن هزینههای ساخت، وضعیت درآمد ساکنان و شرایط اقتصادی منطقه ساختوساز، تاسیس کمپانیهایی که در بخش مسکن کار میکنند (همان).
مهم‌ترین منابع درآمدی سازمان TOKI از قانون مسکن انبوه شماره ۲۹۸۵ میباشد. یکی از مهم‌ترین آنها درآمد حاصل از فروش و اجاره خانهها، ادارات و زمینها میباشد. بعلاوه پروژههای به اشتراکگذاری درآمد، اعتبارات بینالمللی، درآمدهای حاصل از بهره، پرداختها و وظایف اختصاص داده شده توسط قوانین بودجه و کمک‌های ارائه شده به سازمان میشود منابع درآمدی محسوب میشوند (همان).
۲-۳-۱-۱-۳-۱- پروژههای مسکن اجتماعی ساخته شده توسط TOKI
این سازمان پروژههای مسکن اجتماعی مختلفی برای مردم کم و متوسطدرآمد اجرا کرده است. مسکن مقرونبهصرفه بهطورکلی در بسیاری کشورها از طریق نسبت هزینه مسکن به درآمد و درآمد باقیمانده محاسبه میشود (Heylen & Haffner, 2013)، این نوع مسکن در رویکرد TOKI با ساختوساز واحدهای مسکونی در اندازههای مختلف و بازپرداخت انعطافپذیر۶۹تامین شده است. ساختوساز این نوع واحدها بین ۱۴ تا ۲۴ ماه برای کامل شدن، وقت لازم دارد. قیمت فروش این واحدهای مسکونی بر اساس سهم پیمانکاران، هزینه زمین، زیرساختها و هزینههای اجتماعی و فنی تعیین میشوند. سپس واحدهای مسکونی فروخته میشوند. پیشقسطی که بین ۱۰ تا ۴۰ درصد از هزینه مسکن را تشکیل میدهد در ابتدا پرداخت شده و قسطهای ماهانه محاسبه شده که در طول ۵ تا ۲۰ سال از زمان عقد قرارداد، به طور ماهانه پرداخت میشوند. این قسطها بابت خانههایی که برای اقشار بسیار فقیر ساخته شدهاند دریافت نشده و قسطهای ماهانه هر نیمه سال با توجه به تغییرات در شاخص قیمت مصرفکننده، شاخص قیمت تولید کننده و نرخ رشد رسمی برای دستمزد بخش دولتی محاسبه میشود. قسطهای ماهانه به حساب بانک ریخته میشود، بانک همچنین مالیاتهای املاک و مستغلات و حق بیمه را از طرف TOKI جمعآوری کرده و در طول پنچ روز همه را به TOKI انتقال میدهد (Palancioglu & Cete, 2014).
۲-۳-۱-۱-۳-۲- پروژه های به اشتراک گذاری درآمد
این رویکرد توسط TOKI توسعه یافت و یک راهکار ابتکاری است که به انتقال پولهای بدست آمده از طراحی پروژههایی که بویژه برای خانوادههای پر درآمد با استانداردهای بالا طراحی شده است به پروژههای مسکن اجتماعی می‌پردازد. در این پروژهها، واحدهای مسکونی با استاندارد بالا توسط سازندههای خصوصی در زمینهای متعلق به سازمان TOKI ساخته میشوند. مدیر طرح یا همان TOKI سهم خود را در پایان پروژه دریافت میکند حتی اگر سود پیشبینی شده بدست نیامده باشد. اگر سود حاصل بیش از مقدار پیشبینی شده باشد، سود اضافه میان هر دو طرف تقسیم میشود. به این معنا که منافع عمومی تضمین شده است.
TOKI 87,358 واحد مسکونی(تقریبا ۱۵% از کل تولید این سازمان) را با استفاده از این رویکرد تا اوایل ۲۰۱۴ تولید کرد. این سازمان ۳۰% از درآمد کلی خود را تا اوایل ۲۰۱۴ از این بخش بدست آورد. این امر نشان میدهد که پروژههای تقسیم سود بهعنوان یک منبع مالی مهم برای این سازمان در آیندهای نزدیک به شمار میروند (Palancioglu & Cete, 2014).
رویکرد TOKI با استفاده از مکانیزم مالی با ساختار خوب به تامین مسکن اقشار متوسط و کمدرآمد پرداخت. علاوه بر تولید بیش از ۵۰۰۰۰۰ واحد مسکونی تابه‌حال، این سازمان در اجرای پروژههای تقسیم درآمد، تغییر زاغهها و دیگر پروژههای اجتماعی در کشور بسیار موفق بوده است. این رویکرد توسط صندوق بینالمللی پول و کشورهای قطر، کویت و مکزیک مطالعه شد و به عنوان چارچوبی برای حل نیازهای مسکن و حل و فصل مشکلات در کشورهایی که مشکلات مشابه به ترکیه را تجربه میکنند، پیشنهاد شده است (Palancioglu & Cete, 2014).
۲-۳-۱-۱-۴- سیاستهای تامین مسکن کمدرآمدها در نیجریه
A. O و A. Aدر پژوهشی در نیجریه با توجه به افزایش جمعیت نیجریه و اینکه بیشترین جمعیت این کشور را قشر فقیر تشکیل دادهاند به بررسی تامین مسکن کمدرآمدها با استفاده از ساخت مسکن کمهزینه پرداختهاند. آنها در پژوهش خود بر استراتژی تامین مسکن کمدرآمدها با استفاده از ساخت مسکن انبوه از طریق مشارکت مردم محلی به عنوان کارگر و استفاده از مصالح محلی و مشارکت دادن گروه هدف از مرحله تصمیمگیری تا مرحله اجرای برنامه تاکید میکنند (A. O & A. A, 2013).
۲-۳-۱-۱-۴-۱- توسعه مسکن انبوه۷۰ (در نیجریه)
از اواخر دهه ۱۹۶۰ مداخلات دولت نیجریه در بخش مسکن در زمینه تامین مسکن کارمندان، ارائه وام مسکن به کارمندان دولت، ساختوسازهای مستقیم با استفاده از مسکن عمومی و برنامههای زمین و خدمات شکل گرفت. ساختوسازهای مستقیم به عنوان استراتژیهای مداخله در بخش عمومی در دهههای ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ در سال ۱۹۷۳ ظهور یافتند. حکومت پیشنهاد ساخت ۱۵۰۰۰واحد مسکونی را در مناطق مختلف نیجریه داد. سازمان مسکن فدرال۷۱، که در سال ۱۹۷۳ تاسیس شد مسئولیت نظارت بر برنامه را بر عهده داشت. در طول دولت غیر نظامی دوم ۱۹۷۹-۱۹۷۳، حکومت ساخت سالانه ۴۰۰۰۰ مسکن در نیجریه برای مالکیت چهارساله خود برنامهریزی کرد. این مرحله اول برنامه بود که بیش از ۸۰% آن برای گروههای کمدرآمد در نظر گرفته شده بود. خانههای مرکزی یک اتاقه که میتوانستند به دو اتاق و یا بیشتر نیز توسعه یابند به گروه کمدرآمد اختصاص داشت. برای گروههای درآمدی دیگر، خانههای ییلاقی نیمه‌جدای سه خوابه در نظر گرفته شده بود. با توجه به موقیت ۲۰ درصدی مرحله اول، مرحله دوم به‌ندرت در بسیاری از اتحادیهها اجرا شد. استراتژی مسکن نیجریه در سال ۱۹۸۴ از ساختوساز مستقیم مسکن به برنامه زمین و خدمات تغییر یافت. چراکه شکست برنامه گذشته برای برآورده کردن نیاز مسکن مردم نیجریه کاملا درک شد. وزارت فدرال کار و مسکن۷۲که مسئولیت برنامه را بر عهده داشت، ۲۰ پروژه را در دوازده استان بین سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ که شامل قطعات مسکونی خدمات‌رسانی شده بودند را اجرا کرد. با توجه به نزول وضعیت اقتصادی دولت و عدم توانایی دولت در موفقیت ساختوسازهای مستقیم، این ایده که حکومت به جای آنکه نقش اصلی را در تامین مسکن بر عهده گیرد، تسهیل‌کنندهی آن باشد، بهوجود آمد. در این ارتباط حکومت سعی در تحریک بخش خصوصی به‌عنوان بزرگترین تامین کننده مالی مسکن نمود. در این راستا صندوق ملی مسکن۷۳در سال ۱۹۹۲ به‌منظور پرورش و حفظ یک نهاد پایدار برای تامین امور مالی مسکن مقرونبهصرفه تاسیس شد. NHF شاخهای از سیاست ملی مسکن میباشد که یک سال پیش از آن در سال ۱۹۹۱ به تصویب رسید. بنابراین NHF عنصر مالی طرحهای اتخاذ شده این سیاست است. در این راستا افرادی که سالانه درآمدی در حدود ۱۲ پوند یا بیشتر داشتند مشمول کمکهای اجباری میشدند. بانک فدرال نیجریه مسئولیت جمعآوری، مدیریت و اداره این کمکها را بر عهده داشت و نهایتا آنها را به NHF ارائه میداد. این صندوق وامهای گسترده مسکن را به موسسات وام اولیه مسکن میداد تا این سازمانها به افراد مشارکت‌کننده، وامهای دراز مدت در راستای اهداف مرتبط با مسکن بدهند. عملکرد سازمان NHF بهدلیل عدم سرمایهگذاری کافی دولت، عدم کفایت موسسات وام اولیه در اجرای درست، متوقف شد (A. O & A. A, 2013).
۲-۳-۱-۱-۵- سیاست های تامین مسکن کم درآمدها در مکزیک
در دهه ۱۹۶۰ همزمان با رشد شهری، تقاضا برای مسکن مقرونبهصرفه زیاد شده و فقرا در غیاب برنامه مناسب برای مسکن به سوی راهحلهای مسکن خودیار شتافتند. در دهه ۱۹۷۰ حکومت مکزیک برنامه یارانه مسکن را در مقیاس وسیع آغاز کرد که توسط بودجه خصوصی- دولتی از جمله بودجه مسکن ملی برای کارگران بخش خصوصی و بودجه مسکن برای کارگران بخش دولتی اجرا میشدند. این سیاست اگرچه بهتدریج به موفقیت رسید، اما کمدرآمدها اغلب مسکن خود را از طریق مسکن خودیار تامین میکردند، اگرچه در این زمینه تولید انبوه و مسکن یارانهای تا اندازه متحیر کنندهای گسترش یافت. در نتیجه، بازار مسکن شهری در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تغییرات واضحی در مسکن اجارهای نشان داد. در حالی که مسکن اجارهای تبدیل به نوع مسلط مسکن برای خانوادههای کمدرآمد شهری شده بود، به واسطه فعالیتهای مسکن خودیار، مالکیت مسکن بسیار مهمتر بود (Bredenoord & Verkoren, 2010).
تامین مسکن مقرونبهصرفه برای قشر فقیر بهویژه کسانی که تازگی به شهر مهاجرت کرده بودند، به یک چالش تبدیل شده بود. در شروع فرآیند شهری شدن، مسکن اجارهای بسیار مهم بود. در ابتدا ساختمانهای قدیمی مرکز شهر برای اهداف اجارهای استفاده میشدند. در این زمینه به اصطلاح dvecindades که به طور مخصوصی به هدف اجاره ساخته میشد بسیار اهمیت داشتند. آنها در نزدیکی لبههای شهرهای مرکزی در بلوکهای یک یا دو طبقه ساخته میشدند. مساکن سادهای که از یک یا دو اتاق کوچک در هر واحد و امکانات بهداشتی عمومی تشکیل میشدند. در نتیجه مناطق مرکزی مکزیک به مناطق مسکن اجارهای مهمی تبدیل شد که مساکن ارزانقیمت را به گروههای کمدرآمد ارائه میداد. اگرچه توسعه افراطی آنها چهره مراکز شهری را بشدت تغییر داد اما بسیاری از این بخشهای اجارهای داخلی شهر، هنوز بخش ویژه ساختارهای مسکونی را تشکیل میدهند. از دهه ۱۹۶۰ مشخص شد که رشد جمعیت گروههای کمدرآمد بیش از ظرفیت بخش اجارهای شهری میباشد. بسیاری از مردم بهدنبال گزینهای مقرونبهصرفه، به ساخت مسکن خودیار روی آوردند و راهحلهای مسکن خود را خارج از بازار مسکن رسمی پیدا کردند. بنابراین در مواجهه با کمبود تولید مسکن رسمی، بسیاری از شهرداریها سیاستهایی را که در

  دانلود پایان نامه ارشد دربارهکنوانسیون، حقوق مدنی، حقوق تجارت، قانون مدنی

دیدگاهتان را بنویسید