آلودگي نفتي آب‌ها//پایان نامه آلودگی هوا

آلودگي نفتي آب‌ها

در تعريف آلودگي آب ماده 1 كنوانسيون 1982 به عناصري اشاره مي كند مانند زيان بخش بودن آثار آلودگي براي منابع زنده، خطر مرگ براي سلامت انسانها، ايجاد مانع در فعاليتهاي دريايي و لطمه به كيفيت آب.آلودگي آبها به چند دسته تقسيم مي شوند. از يك نظر بايد ميان قواعد حاكم بر آلودگي آبهاي سرزميني و آبهاي آزاد تفكيك قائل شد. از نظر ديگر اسناد مختلفي در رابطه با منابع گوناگون آلودگي امضا شده اند. يكي از مهمترين منابع آلودگي آبها نفت خام است كه در پي فعاليتهاي حفاري در زير دريا و به دنبال وقوع حوادثي براي كشتي هاي نفت كش محقق مي شود. در خصوص آلودگي نفتي ناشي از كشتي ها چند سند مهم بين المللي و منطقه اي امضا شده است. كنوانسيون مداخله درياي آزاد در صورت بروز حوادث آْلودگي نفتي (1969)، كنوانسيون مدني خسارات آلودگي نفتي (1969)، كنوانسيون صندوق بين المللي جبران خسارات آلودگي نفتي (1971) و دو طرح خصوصي تاوالوپ و كريستال از جمله اسناد مهم بين المللي در اين زمينه هستند. اين اسناد به تعهد دولتها در قبال آلودگي نفتي فقط ناشي از حادثه در كشتي ها اشاره دارد و در مورد آلودگي نفتي ناشي از فعاليتهاي حفاري ساكت هستند. نشت نفت از سكوي نفتي ديپ واتر هوريزن در خليج مكزيك از جمله مواردي است كه مشمول اسناد پيش گفته قرار نمي گيرد.(سيدي، 1389، صص 19-7)

با اين حال آلودگي نفتي ناشي از سكوهاي نفتي مشمول برخي مقررات عمومي و خاص قرار مي‌گيرند. ماده 221 كنوانسيون حقوق درياها مقرر ميدارد “اين كنوانسيون لطمه اي به حقوق دولتها مطابق حقوق بين الملل عرفي و قراردادي براي مداخله در وراي درياي سرزميني وارد نخواهد كرد”. ماده 198 همين كنوانسيون دولتها را موظف مي كند در مواردي كه دولتي محيط زيست دريايي را در معرض خطر قرار مي دهد فوراً ساير دول ذيربط و سازمانهاي بين المللي را مطلع نمايد. بعلاوه جامعه بين المللي در سال 1973 كنوانسيون جامعي براي رفع كامل آلودگي عمدي محيط زيست دريايي و كنترل آلودگي هاي غيرعمدي، ناشي از سوانح به وسيله كشتي ها و سكوهاي ثابت و شناور منعقد كردند معروف به كنوانسيون بين المللي براي جلوگيري از آلودگي دريا توسط كشتي ها به همراه پروتكل الحاق به آن (مارپل 78/73). كنوانسيون ديگري در سال 1990 تحت عنوان كنوانسيون بين المللي آمادگي، مقابله و همكاري در برابر آلودگي نفتي (OPRC) تصويب شد كه بر اقدام سريع و مؤثر دولتها در صورت وقوع سانحه آلودگي نفتي به منظور جلوگيري از ورود خسارات جبران ناپذير به كشتي ها، تأسيسات دريايي، بنادر و … و فراهم نمودن زمينه همكاري براي مقابله با بروز حوادث ناشي از آلودگي نفتي. .(سيدي، 1389، صص 19-7)

كنوانسيون جلوگيري از آلودگي دريايي لندن (1972)‌ مداخله در درياي آزاد براي حوادث آلودگي نفتي را مجاز مي شمارد. آلودگي آب ناشي از نشت نفت مي تواند اثرات جبران ناپذيري به دنبال داشته باشد. از آنجا كه نفت سبك تر از آب است و روي سطح آب قرار مي گيرد و مانع رسيدن نور خورشيد به اعماق آب مي شود و موجب تلف شدن موجودات دريايي مي شود. در مواردي كه دريا نيمه بسته باشد ترقيق آب آلوده به كندي صورت مي گيرد، چرخه آب تغيير مي كند و هيدروگرافيك منطقه به خطر مي افتد. همانطور كه سازمان همكاري اقتصادي و توسعه (OECD) در برنامه آب شيرين خود آب را به صورت منفك از خاك و جنگل در نظر نگرفته است و مجموع اين عناصر را تحت عنوان هيدرورافي به رسميت شناخته است. ديوان بين المللي دادگستري در قضيه گابچيكوو ناگي ماروس (1997) به مشكلات خاص آبهاي روي زمين اشاره كرده است. .(سيدي، 1389، صص 19-7)

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

مسئولیت دولت در خصوص محیط زیست ناشی از آلودگی هوا

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *